Monday, January 7, 2019

ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ 2

BABALU
Το κουβανέζικο τραγούδι Babalu που έγραψε το 1939 η ανηψιά του Ernesto Lecuona, Margarita Lecuona, παρουσίασε το 1944, στην ταινία “Two girls and a sailor” o Xavier Cugat. Ο ίδιος το έκανε επιτυχία σε δίσκο το 1944 με ερμηνευτή τον Miguelito Valdes – αν και η ηχογράφηση ήταν από το 1941. Ο Valdes το ερμηνεύει στο φιλμ του 1945 “Pan America”. Αργότερα η σύνθεση συνδέθηκε με τον Desi Arnaz. Τον Απρίλιο του 1952 το Babalu ηχογράφησε η Περουβιανή τραγουδίστρια Yma Sumac με τη φωνή φαινόμενο, που είχε μια κλίμακα από πέντε οκτάβες.



BATTLE   OF   KOOKAMONGA
Όταν ο Jimmy Driftwood έγραψε ένα τραγούδι το 1957 για την «Μάχη της Νέας Ορλεάνης» (“Battle of New Orleans”) αναφερόταν στην αποφασιστική νίκη των Αμερικανών εναντίων των Βρετανών στη Νέα Ορλεάνη, το 1814. Η πρωτότυπη μελωδία λέγεται ότι είναι ένας σκοπός που παιζόταν με βιολί το 1815 με τίτλο “The Eighteenth of January” και γράφηκε για να γιορτάσει τη νίκη. Αυτή η σύνθεση του Jimmy Driftwood ηχογραφήθηκε από τον Johnny Horton κι έγινε χρυσός δίσκος (1/59). Η επιτυχία της ενέπνευσε στο κωμικό ντουέτο της country, Homer & Jethro, την ηχογράφηση της παρωδίας με τίτλο “The battle of Kookamonga” (14/59). Οι Homer & Jethro ήταν ο Henry Haymes (“Homer”) που έπαιζε κιθάρα κι έζησε από το 1917-71 και ο Kenneth Burns (“Jethro”) που έπαιζε μαντολίνο κι έζησε από το 1923-89.



BEEP   BEEP
Από το 1958-62 οι Playmates είχαν δέκα επιτυχίες. Η μεγαλύτερη ήταν το “Beep  beep” (4/58 και χρυσός δίσκος) όπου τους συνοδεύει η ορχήστρα του Hugo Peretti. Η έμφαση σε όλα τα τραγούδια του τριμελούς συγκροτήματος ήταν στο κωμικό στοιχείο. Και οι τρεις κατάγονται από το Waterbury του Κονέκτικατ.



BEER   BARREL   POLKA
Ένα τραγούδι από την Τσεχοσλοβακία, το “Skoda Lasky” (Χαμένη αγάπη) που έγραψαν οι Vasek Zeman – Vladimir A. Timm (στίχοι) και Jaromir Vejvoda (μουσική) το 1934, έκανε θραύση στις ΗΠΑ, όταν παρουσιάστηκε το 1939. Τρεις ήταν οι δημοφιλέστερες εκδόσεις: από τον Will Glahe (1/39 – ο πρώτος που το διασκεύασε), Andrews Sisters(4/39), Eddie De Lange (13/39). Οι αγγλικοί στίχοι ήταν του Lew Brown. Η σύνθεση ακούγεται στις ταινίες “Dance girl dance” (1940) από την Lucille Ball, “Down Mexico way” (1941), “Follow the boys” (1944) από τις Andrews Sisters, “Eve of St. Mark” (1944), “A night in Casablanca” (1946).



BERMUDA
Ένα συγκρότημα 300 κοραλλιογενών νησιών στον βορειοδυτικό Ατλαντικό αποτελούν την Βερμούδα, που ανακαλύφθηκε το 1515 και κατοικείται από το 1684. Στην “Bermuda” είναι αφιερωμένο το τραγούδι των Bell Sisters (7/52) που έγραψε το 1952 η Cynthia Strother, ένα από τα δύο μέλη του ντουέτου, η οποία ήταν τότε 16 χρονών. Το άλλο μέλος ήταν η 11χρονη αδερφή της Kay Strother. Bell ήταν το επίθετο της μητέρας τους, γι’αυτό ονομάστηκαν Bell Sisters. Το 1952 είχαν άλλες δύο επιτυχίες, “Wheel of fortune” (10/52) και “Hambone” (με τον Phil Harris – 19/52). To “Bermuda” είχε άλλη μια δημοφιλή εκτέλεση με την ορχήστρα Ray Anthony (24/52). Τις Bell Sisters στην ηχογράφηση του “Bermuda” συνοδεύει η ορχήστρα Henri Rene.



BEST   THINGS   IN   LIFE   ARE   FREE
Ωδή στα ανεκτίμητα δώρα αποτελεί η σύνθεση “The best things in life are free” που έγραψαν το 1927 για το μιούζικαλ του Μπρόντγουαιη “Good news” οι Ray Henderson – Buddy De Sylva – Lew Brown. Ένα χρόνο αργότερα το μιούζικαλ παίχθηκε και στο Λονδίνο. Το 1930 έγινε κινηματογραφική ταινία. Το 1947 γυρίστηκε μια δεύτερη ταινία με πρωταγωνιστές τους June Allyson, Peter Lawford, Mel Torme. Το 1956 η ζωή των τριών δημιουργών του τραγουδιού έγινε ταινία με τίτλο “The best things in life are free”. Είναι αυτοί που, μεταξύ άλλων, έγραψαν το περίφημο “Sonny boy” για τον Al Jolson. Πρωταγωνιστές του φιλμ οι: Dan Dailey, Ernest Borgnine, Sheree North, Gordon Mac Rae. Το τραγούδι έγινε επιτυχία το 1927, το 1948 με την Dinah Shore και την Jo Stafford και το 1992 το ηχογράφησε ο Luther Vandross με την Janet Jackson για την ταινία “No money”.



BEYOND   THE   SEA
Γύρω στο 1903-05 ο Achille – Claude Debussy (1862-1918) συνέθεσε τρία συμφωνικά σκετς για ορχήστρα, που παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στο Παρίσι το 1905. Ανάμεσα σ’αυτά και μια μελωδία, που διασκευασμένη το 1945 από τον Charles Trenet έγινε “La mer” (η θάλασσα). Ήταν ο Trenet που πρώτος ηχογράφησε κι έκανε επιτυχία την σύνθεση. Στις ΗΠΑ το “La mer” έγινε “Beyond the sea” με στίχους του Jack Lawrence. Οι δημοφιλείς εκτελέσεις ήταν από τους Benny Goodman (26/48), Roger Williams (37/56) και Bobby Darin (6/60). Επίσης ηχογραφήθηκε από τους Harry James, Mantovani, Tex Beneke, Percy Faith, Lester Lanin, Living Strings, Ray Conniff, Johnny Mathis, Sandpipers, George Benson, κ.α. Η εκτέλεση του Bobby Darin ακούγεται στις ταινίες του 1982 “Diner” και του 1988 “Tequila sunrise”.

BLACK   DENIM   TROUSERS   &   MOTORCYCLE   BOOTS
Οι Cheers ήταν ένα φωνητικό τρίο από το Λος Άντζελες με μέλη τον ηθοποιό της τηλεόρασης Bert Convy (που πέθανε το 1991), τον Gil Garfield και την Sue Allen. Το τρίο δημιουργήθηκε από τους τραγουδοποιούς Jerry Leiber – Mike Stoller για να ηχογραφούν τα δοκιμαστικά των νέων συνθέσεων τους. Κάποια στιγμή κυκλοφόρησαν και δικό τους δίσκο, το “(Bazoom) I need your lovin” (15/45), που τους έσπρωξε να ηχογραφήσουν έναν ακόμα, το “Black denim trousers & motorcycle boots”, που έγραψαν οι Leiber – Stoller, έχοντας ως έμπνευση έναν επαναστάτη, σαν αυτόν που αντιπροσώπευε την εποχή εκείνη ο James Dean. Αυτή ήταν και η μεγαλύτερη από τις επιτυχίες τους (6/55). Τους συνοδεύει η ορχήστρα και χορωδία του Les Baxter.



BLACK   STRAP   MOLASSES
Συνάντηση «σούπερσταρ» σε μια ηχογράφηση του 1951 που αναφέρεται σε μαύρο σιρόπι από μελάσα (!). Έτσι περίπου μεταφράζεται ο τίτλος «Black strap molasses” που κυκλοφόρησε με τις φωνές των Danny Kaye, Jimmy Durante, Jane Wyman, Groucho Marx. Ο δίσκος, που έγινε αμέσως επιτυχία (29/51) είχε στα φωνητικά τους 4 Hits & A Miss και συνοδεία της ορχήστρας Sonny Burke. O Danny Kaye είχε άλλες έξι επιτυχίες μεταξύ του 1947 και του 1952. O Jimmy Durante άλλες τρεις, η Jane Wyman άλλες δύο (το 1951-52) και ο Groucho Marx καμία άλλη.



BLOB, The
Ο πρώτος πρωταγωνιστικός ρόλος του Steve Mc Queen ήταν για μια ασήμαντη ταινία του 1958, με τίτλο “The blob” που σημαίνει «σταγόνα πηκτικού υγρού» ή «άμορφη μάζα». Γι’αυτό το φιλμ ο στιχουργός Hal David και ο συνθέτης Burt Bacharach, άγνωστοι ακόμα τότε, έγραψαν τη σύνθεση “The blob” που ηχογράφησε το συγκρότημα The Five Blobs (33/58). Στην πραγματικότητα το γκρουπ ήταν ο Bernie Nee, που έκανε πέντε φωνές με το σύστημα των επαναληπτικών ηχογραφήσεων (overdubbing). Ήταν η μοναδική επιτυχία του γκρουπ.



BOOGIE   WOOGIE
Ο μαύρος συνθέτης και πιανίστας Clarence Smith, γνωστός και με το προσωνύμιο Pinetop, ηχογράφησε και κυκλοφόρησε σε δίσκους το 1928 μια δική του δημιουργία με τίτλο “Pinetop’s boogie woogie”. Λίγους μήνες αργότερα πυροβολήθηκε τυχαία, θανάσιμα, σε φασαρία που έγινε σε χορευτική λέσχη του Σικάγου. Ήταν μόλις 24 χρονών. Ο Clarence Smith έφυγε πρόωρα, αλλά η σύνθεση του έδωσε το όνομα της στο συγκεκριμένο μουσικό στυλ ερμηνείας στο πιάνο. Παράλληλα έγινε και χορός, που αργότερα τιτλοφορήθηκε και jitterbug και jive, φθάνοντας στο απόγειο της δημοτικότητας του το 1938. Boogie στον αμερικανικό νότο αποκαλούσαν μια πρόστυχη γυναίκα, αλλά boogie woogie ήταν και μια διαφορετική ονομασία της σύφιλης. Το “Boogie woogie” ηχογράφησε ο Tommy Dorsey με πιανίστα τον Howard Smith, δέκα χρόνια μετά τον Clarence Smith. Έγινε η πιο διάσημη οργανική εκτέλεση του Dorsey (3/38 και χρυσός δίσκος), με τρεις επανεκδόσεις (5/44, 21/44, 4/45). 
BOOGIE   WOOGIE   ON   THE   ST.LOUIS   BLUES
Το πιο γνωστό, το πιο πολυπαιγμένο, ηχογραφημένο κι εμπορικό μπλουζ όλων των εποχών είναι η σύνθεση του W.C. Handy “St. Louis blues”, γραμμένη το 1914. Ήταν αφιερωμένη στην πόλη του Μιζούρι St. Louis, που βρίσκεται πάνω στον Μισισιπή. Κατοικήθηκε για πρώτη φορά το 1764 και πήρε το όνομα της από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο 15ο. Στο τέλος του 19ου αιώνα, το St. Louis ήταν διάσημο ως κέντρο μουσικής ragtime. Η σύνθεση “St. Louis Blues” κυκλοφορεί από το 1916. Το 1923 από την ορχήστρα του δημιουργού της, το 1925 από την Bessie Smith, το 1930 από τον Louis Armstrong, τον Rudy Vallee, τον Cab Calloway. Το 1932 από τους Mills Brothers, το 1935 από τον Guy Lombardo, το 1940 από τον Earl Hines, το 1943 από τον Billy Eckstine. Ο κατάλογος των δημοφιλών εκτελέσεων είναι ατελείωτος – όπως και οι διασκευές. Σε εμβατήριο, σε boogie ή σε mambo. Το 1940 το ηχογραφεί ο πιανίστας της τζαζ Earl Hines με την ορχήστρα του, διασκευασμένο σε boogie woogie. Η επιτυχία είναι άμεση (14/40) για τον πρωτοπόρο πιανίστα της μοντέρνας τζαζ, που έγινε διάσημος για πρώτη φορά με τις ηχογραφήσεις του 1927-28, με τον Louis Armstrong. Η ορχήστρα του Hines στις ηχογραφήσεις της δεκαετίας του ’40, περιελάμβανε τους: Charlie Parker (άλτο σαξόφωνο), Dizzy Gillespie (τρομπέτα) και τραγουδιστές όπως ο Billy Eckstine και η Sarah Vaughan. Ο επονομαζόμενος “Fatha” ή “Father” (πατέρας) Earl Hines, που πέθανε το 1983 σε ηλικία 77 χρονών, έχει ηχογραφήσει κι ένα κομμάτι με τίτλο “Father steps in”. Εντύπωση προκαλεί η φράση που χρησιμοποιεί σε μια στιγμή της ηχογράφησης του “Boogie woogie on the St. Louis blues”, ο Hines “Play it till 1951”, όπως και η παράκληση “Don’t quit now, Jack, don’t quit”. Προφανώς είναι ο Jack Teagarden, με τον οποίο συνεργάστηκε κατά καιρούς αλλά κυρίως το 1957.



BOOGLIE   WOOGLIE   PIGGY
Για την ξεχασμένη ταινία του 1941 “Sing for your supper” έγραψε ο Roy Jacobs το “Booglie wooglie piggy”. Για τις ανάγκες του φιλμ βοήθησαν στη σύνθεση ο Saul Chaplin και στους στίχους πάλι ο Chaplin αλλά και ο Sammy Cahn. Σε δίσκους το έκανε επιτυχία η ορχήστρα του Glenn Miller με φωνητικά του Tex Beneke και των Modernaires – Paula Kelly (7/41). O Jacobs έγραψε τραγούδια και για άλλες ταινίες του 1943-44, αλλά κανένα δεν ξεχώρισε.



BREEZE   AND   I, The   (La  brisa  y  yo)
Βασισμένο στην «Ισπανική σουίτα» του έργου του Ernesto Lecuoan “Andalucia” είναι το “La brisa y yo” ή, όπως έγινε διεθνώς γνωστό, “The breeze and I”, με αγγλικούς στίχους του Al Stillman. Την δημοφιλέστερη έκδοση είχε η ορχήστρα Jimmy Dorsey το 1940. Την ίδια χρονιά έγινε επιτυχία και από την ορχήστρα Xavier Cugat με ερμηνεύτρια τη νεαρή τότε Dinah Shore. Ξαναγυρίζει στην επικαιρότητα το 1954 χάρη στην ηχογράφηση του Vic Damone και το 1955 της Caterina Valente. Το 1946 ακούγεται στην ταινία “Cuban Pete” όπου το παίζει η οργανίστα Ethel Smith.





BUMBLE   BOOGIE

Η όπερα του 1900 “The legend of Tsar Saltan” βασίζεται σε ποίημα του Pushkin από το 1832. Στην όπερα που έγραψε ο Nikolay Rimsky – Korsakov (1844-1908) υπάρχει ένα ορχηστρικό διάλειμμα, όπου ο πρίγκηπας γίνεται μέλισσα και τσιμπάει, κεντρίζει τους κακούς συγγενείς του. Γι’αυτό και ονομάστηκε “Flight of the bumble bee” (Το πέταγμα της αγριομέλισσας). Το 1946 ο πιανίστας Jack Fina διασκευάζει τη σύνθεση σε boogie woogie και την κάνει αμέσως επιτυχία η ορχήστρα του Freddy Martin (7/46). Πιανίστας της ορχήστρας ήταν ο Jack Fina, ο ίδιος που ενορχήστρωσε το “Piano concerto in B’ flat” του Tchaikofsky πάλι για τον Freddy Martin (1/41). O Fina πέθανε το 1970 σε ηλικία 56 χρονών. 15 χρόνια μετά την εκτέλεση του Martin ήρθε άλλη μια δημοφιλής ερμηνεία, με τους B. Bumble & The Stingers (21/61).
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ

No comments:

Post a Comment