ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ    #93

WHITE CLIFFS OF DOVER, The

Το ποίημα της Alice Miller «The white cliffs of Dover» είχε μεγάλη απήχηση στις αρχές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν αυτό που ενέπνευσε τον στιχουργό Nat Burton και τον συνθέτη του «I’ll be home for Christmas» Walker Kent να γράψουν το 1941 ένα τραγούδι με τίτλο «(There’ll be bluebirds over) The white cliffs of Dover». Και, βέβαια, bluebirds δεν είναι πουλιά, αλλά τα συμμαχικά αεροπλάνα της νίκης. Το τραγούδι είχε άμεση επιτυχία στην Αγγλία όπου το ηχογράφησε η Vera Lynn, ενώ στις ΗΠΑ ξεχώρισαν οι εκτελέσεις του Glenn Miller, του Kay Kyser, της Kate Smith, του Jimmy Dorsey και του Sammy Kaye.

WHITE SILVER SANDS

O Bill Black ήταν μπασίστας, που έγινε γνωστός συνοδεύοντας τον Elvis Presley στις πρώτες ηχογραφήσεις του. Το 1959, δημιουργεί δική του ορχήστρα, που έως το 1968 είχε 19 επιτυχίες με μεγαλύτερη το «White silver sands» (9/ 60 και χρυσός δίσκος). Ο Black, που έζησε από το 1926-65, πρωτάκουσε το «White silver sands» το 1957, όταν το έκανε πρώτος επιτυχία ο Dave Gardner (22/ 57) και στη συνέχεια οι Don Rondo (7/ 57), Owen Brandley Quintet (18/ 57). Το Bill Black Combo, όπως είναι η επωνυμία του συγκροτήματός του, ξαναηχογράφησε σε ρυθμό twist το ίδιο κομμάτι, χωρίς, όμως, να επαναλάβει την επιτυχία του (92/ 62). Η σύνθεση των Charles Matthews – Gladys Reihardt ηχογραφήθηκε ακόμα από τους Chet Atkins, Ventures, Brenda Lee, Sonny James κ. ά.

WHITE SPORT COAT (and a pink carnation)

Συνθέτης, κιθαρίστας και τραγουδιστής, ο Marty Robbins γεννήθηκε το 1925 και πέθανε το 1982. Από το 1956-70 είχε συνολικά 24 επιτυχίες με μεγαλύτερες τα «El Paso» (1960), «Don’t worry» (1961) και το «A white sport coat (and a pink carnation)», που έγινε χρυσός δίσκος το 1957. Στο τραγούδι αυτό, που έγραψε ο ίδιος ο Marty Robbins, τον συνοδεύει η ορχήστρα του Ray Conniff.

WHO CARES 

O Ira Gershwin και ο George Gershwin έγραψαν το 1931 την μελωδία «Who cares?» που πρωτακούστηκε στο μιούζικαλ της ίδιας χρονιάς «Of thee I sing». Μεταξύ άλλων την ηχογράφησε ο Fred Astaire με την ορχήστρα Benny Goodman, το 1940. Το 1956, η Anita O’Day την ηχογράφησε με το κουαρτέτο του Paul Smith για το άλμπουμ «Anita». H O’Day έγινε γνωστή στην δεκαετία του ’40 τραγουδώντας με τις ορχήστρες Gene Krupa και Stan Kenton.

WHOLE LOT OF SHAKIN’ GOING ON

Έπαιζε πιάνο με τους αγκώνες και με τα πόδια του. Κτυπούσε τα πλήκτρα από 9 χρονών, στα 15 έγινε επαγγελματίας και παράλληλα έμαθε κιθάρα, βιολί και ακορντεόν. Ο Jerry Lee Lewis, που ήθελε να γίνει ιεροκήρυκας, είχε μία αλυσίδα επιτυχιών, που δεν θα σταματούσε αν το 1958 δεν νυμφευόταν τη 13χρονη εξαδέλφη του Myra Gale Brown, κόρη του μπασίστα του, από την οποία χώρισε το ’71. Το σκάνδαλο ήταν τεράστιο για τους πουριτανούς Αμερικανούς. O Lewis επανεμφανίστηκε το 1968 στον χώρο της country. Η πρώτη επιτυχία –και μάλιστα χρυσή– του Jerry Lee Lewis, ο οποίος ήταν επηρεασμένος από τραγουδιστές των μπλουζ όπως B. B. King και Fats Domino, είναι το «Whole lot of shakin’ going on» (1957). Το ίδιο τραγούδι ηχογράφησαν τρία χρόνια αργότερα και ο Chubby Checker και ο Conway Twitty. Η ζωή του Jerry Lee Lewis, του επονομαζόμενου και φονιά (The killer) έγινε ταινία το 1989 με τίτλο «Great balls of fire» και πρωταγωνιστή τον Dennis Quaid. O Lewis έχει εμφανιστεί ο ίδιος στα φιλμ «Disc Jockey Jamboree» (1957) και «High school confidential» (1958). To «Whole lot of shakin’ going on» ακούγεται στις ταινίες «American Hot Wax» (1978) και «Diner» (1982).

WHO’S SORRY NOW

Oι Bert Kalmar – Harry Ruby – Ted Snyder έγραψαν το 1923 το «Who’s sorry now» που την ίδια χρονιά έκαναν επιτυχία οι Isham Jones, Marion Harris, Original Memphis Five, Lewis James, Irving Kaufman. Το 1946, επέστρεψε στην επικαιρότητα όταν ακούστηκε στο φιλμ της ίδιας χρονιάς «A night in Casablanca». Η ορχήστρα Harry James έσπευσε να το ηχογραφήσει και το έκανε επιτυχία. Το 1950, γυρίζεται η ταινία «Three little words», που αποτελεί φόρο τιμής στους τραγουδοποιούς Bert Kalmar – Harry Ruby. Πρωταγωνιστές οι Fred Astaire, Red Skelton, Vera Ellen, Arlene Dahl, Gloria De Haven, Debbie Reynolds. Οι χορογραφίες είναι του Hermes Pan. Η μουσική διεύθυνση του Andre Previn, που είναι υποψήφιος για Όσκαρ. Στο φιλμ το τραγούδι ερμηνεύει η Gloria De Haven. Το 1978 η σύνθεση ακούγεται στο «National Lampοon’s Animal House» και το 1979 σε μία συγκλονιστική χορογραφία-εκτέλεση από χορωδία στο «All that jazz». Τη δημοφιλέστερη έκδοση του τραγουδιού είχε η Concetta Rosa Maria Franconero, ή Connie Francis, που το ηχογράφησε μέσα σε 4 λεπτά το 1957. Για τρεις μήνες δεν συνέβη τίποτα. Ανήμερα την Πρωτοχρονιά του ’58 είχαν καλεσμένους στο σπίτι της. Η Connie άνοιξε την τηλεόραση για να δει τον Dick Clark και το «American Bandstand» και στη μέση της εκπομπής ακούει τη φράση «αυτό το τραγούδι από μία νέα 18χρονη ερμηνεύτρια θα γίνει Νο 1». Ο Clark έπεσε τρία νούμερα έξω. Το «Who’s sorry now» έφθασε ως το Νο 4 το 1958 στις ΗΠΑ, αλλά ως την πρώτη θέση, την ίδια χρονιά, στην Αγγλία κι έγινε χρυσός δίσκος. 

WHO’S YEHOODI?

O Yehoodi των στίχων είναι μια ανόητη χήνα! Ο τίτλος προέρχεται από μια χιουμοριστική φράση του κωμικού της επιθεώρησης και του ραδιοφώνου Jerry Colonna. Το τραγούδι υπογράφουν οι Bill Seckler – Matt Dennis. Σε δίσκους έγινε επιτυχία το 1940 από τους: Kay Kyser (ερμηνευτές οι: Sully Mason, Harry Babbitt, Kay Kyser), Jerry Colonna.

WHO WOULDN’T LOVE YOU

Στις αρχές της δεκαετίας του ’40, ο Kay Kyser είχε μία από τις δημοφιλέστερες ορχήστρες γλυκιάς χορευτικής μουσικής –έτσι την έλεγαν (sweet dance music). Το 1942, ηχογράφησε μία σύνθεση του Carl Fischer, ο οποίος ήταν πιανίστας, ενορχηστρωτής και πολλά χρόνια αργότερα μαέστρος και μουσικός διευθυντής του Frankie Laine. Είναι η σύνθεση «Who wouldn’t love you» που ηχογράφησαν, μεταξύ άλλων, οι Ink Spots, o Steve Lawrence με την Eydie Gorme, αλλά η ορχήστρα Kay Kyser είχε την δημοφιλέστερη έκδοση. Τραγουδούν η Trudy και ο Harry Babbitt.

WHY

Ο Frankie Avalon συνδέθηκε με μία σειρά ταινιών ανέμελων δίπλα σε θάλασσες και αμμουδιές, με πρωταγωνίστρια την Annette. Παράλληλα τραγουδούσε –κυρίως για τη νεολαία. Η επιτυχία του δεν κράτησε πολύ διότι τον απορρόφησε ο κινηματογράφος και δεν μπορούσε να προωθήσει τους δίσκους του με συναυλίες και την τηλεόραση. Πατέρας οκτώ παιδιών, ο Avalon το 1979 έκανε μία επανεμφάνιση στο «Grease» τραγουδώντας το «Beauty school dropout». Tο 1959, ο Avalon είχε μία μεγάλη επιτυχία, που έγραψαν ο μάνατζέρ του Bob Marcucci και ο μαέστρος του Peter De Angelis. Ήταν το μονολεκτικό «Why» (1/ 59), η δεύτερη μεγαλύτερη επιτυχία του μετά το «Venus», που το 1972 ξαναέφερε στην επικαιρότητα ο Donny Osmond.

WHY DON’T WE DO THIS MORE OFTEN?

Λίγο προκλητικό αλλά ανέμελο τραγούδι σε στίχους Charles Newman και μουσική Allie Wrubel (1941). Ταυτίστηκε με την ορχήστρα Freddy Martin, άλλωστε ήταν η β’ πλευρά της επιτυχίας του Μartin «Piano concerto in B flat» (1941). Ερμηνευτής ο Eddie Stone. Σε δίσκους έγινε επιτυχία κι από τον Kay Kyser με ερμηνευτές τους Harry Babbitt, Ginny Simms (1941).

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ