ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ  #91

WEDDING SAMBA, The

Ήταν το 1940 όταν εκδόθηκε στις ΗΠΑ η πρώτη παρτιτούρα μιας σύνθεσης με στίχους σε εβραϊκή διάλεκτο και αρχικό τίτλο «Der nayer sher». To 1947, έγινε γνωστή με τίτλο «The wedding rumba», που θύμιζε σε ορισμένα σημεία το «And the angels sing». Το 1949, στο εστιατόριο του Λονδίνου Bagatelle η ορχήστρα του Edmundo Ros (ο οποίος γεννήθηκε το 1910 στη Βενεζουέλα) ηχογραφεί εκεί μέσα τον ίδιο σκοπό με τίτλο «The wedding samba». Ο ίδιος ο Ros τραγουδά και το κάνει μεγάλη επιτυχία και στην Αγγλία και στις ΗΠΑ (16/ 50). Μικρότερη απήχηση γνωρίζουν οι εκτελέσεις των Andrews Sisters με την Carmen Miranda (23/ 50) και του Guy Lombardo (28/ 50). 

WE’ LL BE TOGETHER AGAIN

Υπάρχουν πολλοί ερμηνευτές που γράφουν τραγούδια. Ο Frankie Laine έχει γράψει ελάχιστα, αλλά ένα απ’ αυτά, που ήταν και το τραγούδι-σήμα κατατεθέν του, το «We’ll be together again», το ηχογράφησε και ο Frank Sinatra. Η πληροφορία δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία, αλλά είναι γνωστό ότι ο Sinatra εγκατέλειψε την Columbia, διότι ο παραγωγός Mitch Miller προωθούσε περισσότερο τον Frankie Laine. O Laine έγραψε τους στίχους, και ο Carl Fisher την μουσική το 1945. Ο Sinatra το συμπεριέλαβε στο άλμπουμ του 1956 «Songs for swinging lovers».

WE’LL MEET AGAIN

Μια από τις αγαπημένες μελωδίες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν η βρετανική δημιουργία των Hugh Clarles – Albert Ross Parker «We’ll meet again» (1941) που τότε έκαναν επιτυχία οι Kay Kyser (24/ 41), Guy Lombardo (24/ 41), Benny Goodman – Peggy Lee (16/ 42) και δώδεκα χρόνια αργότερα η Vera Lynn (29/ 54). Η εκτέλεση της Lynn ακούγεται στο αριστουργηματικό φιλμ του 1964 «Dr Strangelove», που γύρισε ο Stanley Kubrick, με πρωταγωνιστή τον Peter Sellers σε τρεις ρόλους. Η Lynn ηχογράφησε την σύνθεση το 1939, το 1942 και το 1960.

WE THREE

Μελωδία του 1940 είναι το «We three (My echo, my shadow and me)» που ηχογράφησαν ο Tommy Dοrsey με ερμηνευτή τον Frank Sinatra και οι Ink Spots. Οι δεύτεροι είχαν καταλυτική επίδραση στα rhythm ’n’ blues αλλά και στο rock ’n’ roll. Δημιουργήθηκαν το 1931 και δε σταμάτησαν να έχουν επιτυχίες ως το 1951. Μολονότι διάφορα συγκροτήματα χρησιμοποιούν το όνομά τους από το 1952, δεν έχουν σχέση με την αρχική ή μεταγενέστερη σύνθεσή τους.

WHAT A DIFFERENCE A DAY MAKES (MADE)

Στο μεξικάνικο τραγούδι του 1934 «Cuando vuelva a tu lado» έγραψε αγγλικούς στίχους ο Stanley Adams κι έτσι γεννήθηκε το κλασικό πια τραγούδι «What a difference a day makes (made)» Η συνθέτης της μελωδίας, Maria Grever, είναι υπεύθυνη για άλλα δύο γνωστά τραγούδια, το «Te quiero dijiste» (Magic is the moonlight) του 1930 και «Ti-Pi-Tin» του 1938. Η πρώτη δημοφιλής εκτέλεση του «What a difference» είναι από τους Dorsey Brothers (1934). Το 1944, το κάνει επιτυχία ο Andy Russell. Το 1959, εμφανίζεται η ανεξίτηλη ερμηνεία της Dinah Washington και το 1975 της Esther Phillips.

Τραγουδίστρια της τζαζ/ μπλουζ και πιανίστα, η Washigton γεννήθηκε το 1924 και πέθανε από υπερβολική δόση αλκοόλ και χαπιών το 1963. Από το 1950-63 είχε 22 επιτυχίες. 

WHAT IS THIS THING CALLED LOVE

Για το θεατρικό μιούζικαλ του 1929 «Wake up and dream» έγραψε το τραγούδι ο Cole Porter. Εκεί το τραγούδησε η Frances Shelley και το χόρεψε η Tillie Losch. Λέγεται ότι ο Porter εμπνεύστηκε τη μελωδία ακούγοντας μουσική στο Marrakesh. Η σύνθεση ακούγεται στην κινηματογραφική βιογραφία του Porter «Night and day» (1946) από την Ginny Simms. Κι ακόμα στο φιλμ του 1951 «Starlift» όπου το αποδίδουν οι Gordon MacRae – Lucille Norman. Έγινε επιτυχία το 1930 από τους: Leo Reisman, Ben Bernie, Fred Rich, το 1939 από τον Artie Shaw, το 1942 από τον Tommy Dorsey, το 1948 από τον Les Paul. Στην εκτέλεση του Dorsey τραγουδά η Connie Haines.

WHAT’LL I DO 

Για τη ρεβί του 1923 «Music Box» συνέθεσε ο Irving Berlin το «What’ll I do». Το 1938, χορωδία το ερμηνεύει στο φιλμ «Alexander’s Ragtime Band» και το 1948 ο Danny Thomas στο «Big city». Από τις κλασικές μπαλάντες του Berlin υπήρξε και το θέμα της ταινίας του 1977 «The Great Gatsby». Δισκογραφικά είχε έξι δημοφιλέστατες εκτελέσεις το 1924, με πρώτη της ορχήστρας Paul Whiteman. Επέστρεψε το 1948 σε άλλες δύο επιτυχημένες ερμηνείες με τον Nat «King» Cole και τον Frank Sinatra. Το 1957, για το άλμπουμ «Warm» το ηχογράφησε ο Johnny Mathis, με συνοδεία της ορχήστρας Percy Faith.

WHAT NOW MY LOVE

Η ηθοποιός-τραγουδίστρια Elga Andersen-Gimbel, για την οποία έγραψε το «Et mainetant» o Gilbert Becaud, γεννήθηκε στο Ντόρτμουντ. Στην αρχή εργάστηκε στο Παρίσι ως διερμηνέας και μοντέλο. Έπαιξε στο φιλμ «Οι πιονέρηδες» (The pioneers) του Marcel Camus. Ήταν η πρώτη από 15 γαλλικές ταινίες στις οποίες πήρε μέρος. Ήταν συμπρωταγωνίστρια του Steve McQueen στο φιλμ «Le mans». Ηχογράφησε τραγούδια όπως το «What now my love» (Et maintenant), που ακουγόταν στη γαλλική τηλεοπτική σειρά «Le monocle noir». Πέθανε ύστερα από μακρά ασθένεια, στη Νέα Υόρκη, στις 7 Δεκεμβρίου 1994. Ήταν 55 χρονών.

WHAT WILL I TELL MY HEART?

Η μοναδική φορά που ο στιχουργός Jack Lawrence δέχθηκε να του προτείνουν τίτλο για ένα νέο τραγούδι δεν αποδείχθηκε εξαιρετική ιδέα. Τον τίτλο «What will I tell my heart?» του πρότεινε ο συνθέτης Peter Tinturin, όταν του παρέδωσε μια νέα δημιουργία του. Ήταν το 1937. Όταν το τραγούδι έγινε επιτυχία, ο Irving Gordon μέσω της εταιρίας πνευματικών δικαιωμάτων ASCAP άρχισε να διεκδικεί το 1/ 3 των ποσοστών. Όπως ισχυριζόταν αυτός είχε προτείνει τον τίτλο στον συνθέτη. Ο τελευταίος το παραδέχθηκε κι έτσι αναγκάσθηκαν να μοιραστούν τις εισπράξεις, μολονότι ο Gordon δεν είχε άλλη συμμετοχή στην μελωδία. Σε δίσκους έγινε επιτυχία από τους Andy Kirk and His Clouds of Joy (2/ 37), Bing Crosby – Jimmy Dorsey (5/ 37), Hal Kemp (9/ 37), Dolly Dawn (17/ 37), Fats Domino (64/ 57), Harptones (96/ 61). Και ακόμα ηχογραφήθηκε από τους Jo Stafford, Tony Bennett, Al Hibbler, Billy Eckstine, Ella Fitzgerald.

WHEN MY MAN COMES HOME

Δημιουργία rhythm ’n’ blues των J. Mayo Williams – Buddy Johnson (1944), που έκανε επιτυχία μόνο η ορχήστρα του Buddy Johnson με ερμηνεύτρια την Ella Johnson. O Johnson ήταν μαύρος, διευθυντής ορχήστρας και πιανίστας (1915-77), που χρησιμοποίησε ως ερμηνεύτρια την αδερφή του Ella Johnson στις δύο από τις τέσσερις επιτυχίες που είχε από το 1944-49.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ