ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ.  #90

WALK, DON’T RUN

Οι Ventures είχαν 14 οργανικές επιτυχίες από το 1960-69 με μεγαλύτερη το «Walk, don’t run», σύνθεση του κιθαρίστα της τζαζ Johnny Smith. Το κουαρτέτο αναδείχθηκε ως το πιο πολλά υποσχόμενο ινστρομένταλ γκρουπ του ’60. Ο ήχος τους βασιζόταν στις κιθάρες, ενώ η μουσική τους κινούνταν στον χώρο του rock ’n’ roll. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους ήταν η καθαρότητα του ήχου τους και οι ελεύθερες δόσεις τρέμολο, μια τεχνική που εφάρμοσαν οι Shadows στην επιτυχία τους του 1960 «Apache». Ήταν 23-25 χρονών όταν οι Ventures ηχογράφησαν το «Walk, don’t run» (2/ 60) που ξαναέκαναν επιτυχία οι ίδιοι, σε νέα εκτέλεση, τέσσερα χρόνια αργότερα (8/ 64). Ακόμα και σήμερα το γκρουπ είναι δημοφιλέστατο στην Ιαπωνία.

WALKIN’ MY BABY BACK HOME

Ο πιανίστας-τραγουδιστής Harry Richman παρουσίασε το 1930 μια σύνθεση των Roy Turk – Fred Ahlert με τίτλο «Walkin’ my baby back home». Έναν χρόνο αργότερα, έγινε επιτυχία σε δίσκους από τους Nick Lucas – Ted Weems (8/ 31) κι επανεμφανίζεται 21 χρόνια μετά σε δύο δημοφιλέστατες εκτελέσεις, με τον Johnnie Ray (4/ 52) και με τον Nat «King» Cole (8/ 52), ενώ ο Donald O’Connor την τραγουδά στην ταινία «Walkin’ my baby back home» (1953). Η εκτέλεση του Ray, όπου τον συνοδεύει το κουαρτέτο του Buddy Cole, πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα κι έγινε χρυσή. Ο Ray γεννήθηκε το 1927 και πέθανε το 1990. Ήταν σουπερστάρ στις αρχές της δεκαετίας του ’50, με 30 επιτυχίες στο ενεργητικό του από το 1951-59. Πήρε μέρος σε τρεις ταινίες. Μολονότι είχε μερική κώφωση από ηλικία 12 χρονών, αυτό δεν τον εμπόδισε να αποκτήσει ένα παθιασμένο, φωνητικό στιλ, που κέρδισε εκατομμύρια οπαδούς σ’ όλο τον κόσμο.

WALK IN THE BLACK FOREST

Γεννημένος το 1936 στο Βερολίνο ο Horst Jankowski σε ηλικία 16 χρονών συμμετέχει στην ορχήστρα της Caterina Valente και για δύο χρόνια περιοδεύει μαζί της. Το 1960, γίνεται δημοφιλέστατος χάρη στο μουσικοφωνητικό ύφος που καθιερώνει σε στιλ Ray Conniff. Συνεργάζεται με τους Oscar Peterson, Ella Fitzgerald, Miles Davis, Benny Goodman. Για εννέα χρόνια είναι ο κορυφαίος πιανίστας της τζαζ στη Γερμανία. Το μεγάλο κοινό, όμως, τον αγάπησε, όταν η σύνθεσή του «A walk in the black forest» (γραμμένη το 1962), από το άλμπουμ «Eine Schwarzwaldfahrt» ξεπέρασε τα όρια της Γερμανίας κι έγινε επιτυχία στις ΗΠΑ (12/ 65). Πέθανε από καρκίνο το 1998.

WALKIN’ WITH MR LEE

Στο Πίτσμπεργκ του Κάνσας γεννήθηκε ο Lee Allen (1926-94). Ήταν σαξοφωνίστας σε επιτυχίες των Fats Domino, Little Richard κ. ά. και ακόμα στα τρία πρώτα άλμπουμ των Blasters. Όταν συνέθεσε ένα κομμάτι, το παρουσίασε από την εκπομπή του Dick Clark «American Bandstand», τον Δεκέμβριο του 1957. Η σύνθεση ήταν το «Walkin’ with Mr Lee» (54/ 58). O Lee Allen and His Band ηχογράφησε άλλον έναν δίσκο πριν εξαφανισθεί. Ήταν το «Tic toc» (92/ 58). Ο Allen πέθανε το 1994 από καρκίνο.

WANTING YOU

Η δημιουργία των Oscar Hammerstein – Sigmund Romberg «Wanting you» ξεκίνησε ως ρομαντικό ντουέτο στην οπερέτα του 1928 «New moon». Στην κινηματογραφική έκδοση του 1930 την αποδίδουν ο Lawrence Tibbett και η Grace Moore και του 1940 η Jeanette MacDonald και ο Nelson Eddy. Ανάμεσα σ’ αυτούς που ηχογράφησαν το «Wanting you» είναι η Rise Stevens, τραγουδίστρια της όπερας, που γεννήθηκε το 1913 στη Νέα Υόρκη. Σπούδασε στο Juilliard School of Music και στη Βιέννη, πριν κάνει το ντεμπούτο της στη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης το 1938. Έπαιξε στις ταινίες: «The chocolate soldier» (1941), «Going my way» (1944) και «Carnegie Hall» (1947).

WARSAW CONCERTO, The

Ο Άγγλος συνθέτης Richard Addinsel (1904-77) έγραψε τραγούδια και κινηματογραφική μουσική, της οποίας εξαιρετικό δείγμα αποτελεί το «Κοντσέρτο της Βαρσοβίας», που εμπνεύστηκε το 1941 για την ταινία «Dangerous moonlight» (αργότερα τιτλοφορήθηκε «Suicide squadron») Στην ταινία εκτελείται από τον πιανίστα Louis Kentner και την Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου με διευθυντή τον Muir Mathieson. Όταν πρόσθεσε στίχους το 1958 ο Carl Sigman, τιτλοφορήθηκε «The world outside». Σε δίσκους έγινε επιτυχία το 1943 από τον Freddy Martin, με πιανίστα τον Jack Fina, το 1948 από τον Claude Thornhill και το 1953 από τον Ralph Marterie.

WASHINGTON SQUARE

Ένα οκταμελές συγκρότημα, που έπαιζε μουσική σε στιλ Ντίξιλαντ, με έδρα το Γκρίνγουιτς Βίλατζ, ήταν οι Village Stompers. Από τις τρεις παρουσίες τους στο hit parade μεγαλύτερη απήχηση είχε το «Washington Square», αφιερωμένο στη μεγάλη πλατεία στην καρδιά του Γκρίνγουιτς Βίλατζ (2/ 63). Το έγραψαν οι Bob Goldstein – David Shire. Ο δεύτερος είναι γνωστός από τη μουσική του για πρόσφατες ταινίες όπως «Streets of Laredo», «The Heidi chronicles», «Serving in silence», «The Kennedys of Massachusetts» ή παλιότερα «The Hindenburg» (1975), «All the President’s men» (1976), «Saturday Night Fever» (1977 – προσαρμογή και πρόσθετη μουσική), «Τhe world according to Garp» (1982), «Short circuit» (1986) κ. ά. Ο Shire γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου 1937 στο Buffalo της Νέας Υόρκης. Οι Village Stompers, που συνέχισαν να ηχογραφούν έως το 1967, διασκεύασαν δυο γνωστές μελωδίες μετά την επιτυχία του «Washington Square». Τα «From Russia with love» (81/ 64) και «Fiddler on the roof» (97/ 64).

WATERMELON WEATHER

Τη σύνθεση των Hoagy Carmichael, Paul Francis Webster (1952), «Watermelon weather», ηχογράφησαν κι έκαναν επιτυχία οι Perry Como , Eddie Fisher (1952), Bing Crosby . Peggy Lee (1952).

O Bing Crosby (1903-77) πούλησε πάνω από 300 εκατ. δίσκους κι έπαιξε σε περισσότερες από 50 ταινίες. Ερμηνεύτρια της τζαζ η Peggy Lee (1920-2002) έγινε διάσημη με το «Manana» (1948), θα μείνει, όμως, αξέχαστη χάρη στο «Fever» (1958).

WAY DOWN YONDER IN NEW ORLEANS

Το 1922, ακούγεται η σύνθεση «Way down yonder in New Orleans», που πρώτοι τραγούδησαν οι δημιουργοί του Henry Creamer και Turner Layton. Εκείνη τη χρονιά εκτελείται σε δύο ρεβί του Μπρόντγουέι, το «Strut Miss Lizzy» και το «Spice of 1922». Σε δίσκο γίνεται επιτυχία από το Peerless Quartet, την Blossom Seeley, την ορχήστρα του Paul Whiteman. Από τις πολλές ταινίες στις οποίες ακούγεται οι πιο σημαντικές είναι «The story of Vernon and Irene Castle» (1939), όπου το χορεύουν ο Fred Astaire και η Ginger Rogers και «Somebody loves me» (1952) όπου το ερμηνεύει η πρωταγωνίστρια Betty Hutton. Το 1953, κυκλοφορεί άλλη μια επιτυχημένη έκδοσή του σε δίσκο, από τον Frankie Laine με την Jo Stafford. Και το 1960 ο Freddy Cannon έχει την δημοφιλέστερη ως σήμερα εκτέλεση. Μια από τις πιο σπάνιες ερμηνείες ανήκει στον Bing Crosby με τον Louis Armstrong.

WAY YOU LOOK TONIGHT, The

 Η μελωδία που απέσπασε Όσκαρ το 1936 ήταν δημιουργία του Jerome Kern. Ήταν το «The way you look tonight» σε στίχους της Dorothy Fields. Το τραγούδησε ο Fred Astaire στην Ginger Rogers οταν η δεύτερη έλουσε με σαμπουάν τα μαλλιά της, στο φιλμ «Swing time». Η σύνθεση έγινε το 1936 επιτυχία σε τρεις εκτελέσεις. Με τον Fred Astaire, τον Guy Lombardo και τον Teddy Wilson με την Billie Holliday. Το 1942, ξαναγύρισε στην επικαιρότητα χάρη στον Benny Goodman και το 1961 χάρη στους Lettermen. O Goodman το ηχογράφησε με σεξτέτο και ερμηνεύτρια την Peggy Lee, η οποία συνεργάστηκε με την ορχήστρα αυτή από το 1941-43.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ