ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ  #38

IN THE GOOD OLD SUMMERTIME

Τα τραγούδια που αναφέρονται στο καλοκαίρι (summer) ήταν απαραίτητα σε όλες τις παραστάσεις του Μπρόντγουέι στην πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα. Αυτή την σύνθεση πρώτη ερμήνευσε η Blanche Ring στην παράσταση του «The defender» (1902). Μια ταινία του 1949 τιτλοφορήθηκε «In the good old summertime» από το τραγούδι. Την σύνθεση έγραψαν οι Ren Shields, George Evans (1902). Οι δημοφιλέστερες εκτελέσεις ήταν: J. W. Myers (1902), William Redmond (1902), Haydn Quartert (1903), Sousa’s Band (1903), Harry Macdonough (1903), Les Paul & Mary Ford (1952).

IN THE MIDDLE OF AN ISLAND

Δύο εκτελέσεις του τραγουδιού που έγραψαν οι Nick Aquaviva, Ted Varnick (1957) έγιναν επιτυχία. Και οι δύο το 1957. Από τον Tony Bennett και από τον Tennessee Ernie Ford. O T. E. Ford (1919-91) ήταν ερμηνευτής της country μουσικής αλλά και υμνωδός. Είχε επιτυχίες από το 1949-76 όπως «Sixteen tons», «Ballad of Davy Crockett».

IN THE MIDDLE OF MAY

O Fred Ahlert και ο Al Stillman έγραψαν τους στίχους και την μουσική το 1945. Ο Ahlert έχει υπογράψει επιτυχίες όπως «Walkin’ my baby back home» (1931), «The moon was yellow» (1934), «I’m gonna sit right down and write myself a letter» (1936) και ο Stillman «Moments to remember» (1955), «No not much» (1956), «Chances are» (1957), «It’s not for me to say» (1957). To «In the middle of May» έκαναν επιτυχία σε δίσκους η ορχήστρα Freddy Martin με φωνητικά των The Martin Men (1945) και το φωνητικό συγκρότημα Pied Pipers (1946).

IN THE MOOD

Το 1939, ο στιχουργός Andy Razaf και ο μουσικός Joe Garland δημιούργησαν μια σύνθεση που ουσιαστικά αποτέλεσε την μουσική υπόκρουση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν το «In the mood» που βασίστηκε στο κομμάτι του 1937 «Tar paper stomp» των Joe Garland – Wingy Manone. O Wingy Manone (1900-82) ήταν μονόχειρ τρομπετίστας και τραγουδιστής. Συνεργάστηκε με Benny Goodman, Bing Crosby, Sidney Bechet. O Joe Garland (1903-77) ήταν ενορχηστρωτής, συνθέτης, σαξοφωνίστας και κλαρινετίστας. Συνεργάστηκε με τους Jelly Roll Morton, Louis Armstrong, Herbie Fields, Earl Hines κ. ά. Ο Andy Razaf (1895-1973), στιχουργός που διακρίθηκε στις δεκαετίες του ’20 και ’30, ήταν ανεψιός της βασίλισσας Ranavadonna III της Μαδαγασκάρης. Έχει γράψει τους στίχους των «Ain’t misbehavin’», «Honeysuckle rose», «Stompin’ at the Savoy». To «In the mood» έγινε δύο φορές επιτυχία από τον Glenn Miller (1/ 40 και 20/ 43) και στη συνέχεια από τους Johnny Maddox (16/ 53), Ernie Fields (4/ 59), Bette Midler (51/ 74), Henhouse Five Plus Two (40/ 77). O Ernie Fields έδωσε τη χορευτική άποψη της σύνθεσης σε ρυθμό rock ’n’ roll.

Γεννημένος το 1905 είναι τρομπονίστας, πιανίστας, ενορχηστρωτής, διευθυντής ορχήστρας. Μαζί του στο «In the mood» είναι ο Plas Johnson (τενόρο σαξόφωνο) που έπαιζε στο «Ramrod» του Duane Eddy και ο Earl Palmer (ντραμς) που συνεργαζόταν με τον Little Richard.

ΙΝ THE YEAR 2525

Ο Rick Evans έγραψε μέσα σε 30 λεπτά, το 1964, τους στίχους μιας φουτουριστικής ιστορίας, όπου περιγράφει τον άνθρωπο του 2525 και του 3525 και «ίσως», καταλήγει, «ο Θεός να σκεφθεί ότι είναι ώρα της Κρίσης το 6565». Ο Εvans το ηχογράφησε μαζί με τον φίλο του Denny Zager, και η επιτυχία ήταν άμεση. Το τραγούδι «In the year 2525» ήταν Νο 1 για έξι εβδομάδες στις ΗΠΑ (1969) και πούλησε πέντε εκατομμύρια αντίτυπα σ’ όλο τον κόσμο. Όσο κι αν προσπάθησαν μετά ήταν η μοναδική επιτυχία τους και ίσως γι’ αυτό οι Zager and Evans διαλύθηκαν το 1970. Ο Zager σήμερα κατασκευάζει έγχορδα, διδάσκει μουσική και τραγουδά country σε κλαμπ της Νεμπράσκα. Ο Evans ζει στην Αριζόνα, κατά καιρούς γράφει τραγούδια, αλλά το κύριο επάγγελμά του είναι μεσίτης ακινήτων.

I REMEMBER IT WELL

Ένα από τα απλούστερα, ρομαντικά τραγούδια που έγραψαν ο Alan Jay Lerner (στίχοι) και ο Frederick Loewe έμεινε στην ιστορία του μουσικού κινηματογράφου. Είναι το «I remember it well» από την ταινία του 1958 «Gigi». Σε μία σκηνή ο Maurice Chevalier και η Hermione Gingold θυμούνται τις παλιές καλές ημέρες. Ο Chevalier, όμως, έχει ασθενή μνήμη, και η Gingold τον διορθώνει με τακτ. Είναι μοναδική η στιγμή, όταν ο Chevalier διερωτάται «Mήπως έχω γεράσει;» (Am I getting old) και η Gingold με ευγένεια, τρυφερότητα και αγάπη τον διαβεβαιώνει, «Όχι, όχι εσύ» (Oh no-not you). To «Gigi» είναι το πρώτο μιούζικαλ του Χόλιγουντ που γυρίστηκε ολόκληρο στο Παρίσι και περιέχει άλλες αξέχαστες μελωδίες όπως «Thank heaven for little girls», «It’s a bore», «I’m glad, I’m not young anymore». Το άλμπουμ με την υπόκρουση του φιλμ ήταν Νο 1 για δέκα εβδομάδες στις ΗΠΑ το 1958.

I SAID NO

Ο στιχουργός Frank Loesser και ο συνθέτης Jule Styne το έγραψαν για την ταινία του 1942 «Sweater girl», όπου το ερμηνευει η Betty Jane Rhodes. Χιουμοριστικό τραγούδι όπου ένα κορίτσι αρνείται τις συνεχείς προσφορές ενός άνδρα, ώσπου στο τέλος υποχωρεί και συμφωνεί να γίνει συνδρομήτρια του περιοδικού «Liberty». Σε δίσκους έγινε επιτυχία το 1942 από τους: Alvino Rey, Jimmy Dorsey (με ερμηνευτές την Helen O’Connell και τον Bob Eberly).

I SAW MOMMY KISSING SANTA CLAUS

Ο Βρετανός συνθέτης Tommie Connor (που έγραψε το 1941 τους αγγλικούς στίχους του «Lili Marlene»), συνέθεσε το 1952 ένα χιουμοριστικό τραγούδι με τίτλο «Είδα τη μαμά να φιλάει τον Άι Βασίλη». Την σύνθεση ηχογράφησε ο 13χρονος τότε Jimmy Boyd, που από 7 χρονών τραγουδούσε μουσική country σε πανηγύρια με τον πατέρα του, ο οποίος έπαιζε κιθάρα και φυσαρμόνικα. Ο ίδιος το 1953 ηχογράφησε κι ένα τραγούδι με την Rosemary Clooney με τίτλο «Dennis the Menace». To «I saw mommy kissing Santa Claus» έγινε Νο 1 το 1952 στις ΗΠΑ για δύο εβδομάδες, αφού πρώτα ο μικρός Boyd το ερμήνευσε σε μία τηλεοπτική εκπομπή του Frank Sinatra.

I SHOULD CARE

Για την ταινία «Thrill of romance» (1945), όπου την ερμηνευει ο Robert Allen έγραψαν τη σύνθεση «I should care» οι Sammy Cahn, Axel Stordahl, Paul Weston (1944). Πρωταγωνιστές του φιλμ είναι οι Van Johnson, Esther Williams. Τέσσερις εκτελέσεις ξεχώρισαν το 1945 (Frank Sinatra, Martha Tilton, Tommy Dorsey, Jimmy Dorsey) και από μια το 1952 (Ralph Flanagan) και το 1954 (Jeff Chandler).

Ι SHOULD HAVE KNOWN BETTER

Ένα από τα γνωστότερα τραγούδια των Beatles, το «I should have known better», δεν κυκλοφόρησε σε δίσκο 45 στροφών στην Αγγλία, ενώ στις ΗΠΑ πέρασε ως β’ πλευρά του «A hard day’s night», που σκαρφάλωσε στο Νο 1 το 1964, όπου αγκυροβόλησε για δύο εβδομάδες κι έγινε χρυσός δίσκος. Το άλμπουμ, όμως, με την μουσική υπόκρουση του φιλμ «A hard day’s night» ήταν Νο 1 για 14 εβδομάδες στις ΗΠΑ και Νο 1 για 21 εβδομάδες στην Αγγλία. Όλα αυτά το 1964, λίγο μετά την πρώτη περιοδεία του γκρουπ στην Αμερική, χάρη στην πρώτη ταινία τους που σκηνοθέτησε, με θέμα 36 ώρες στην ζωή των Beatles, ο Richard Lester. Το «I should have known better» το εμπνέονται οι Beatles καθώς ταξιδεύουν με τρένο, από το Λίβερπουλ στο Λονδίνο.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ