Η ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ #31

HUMORESQUE

Έργο του Anton Dvorak (1894). Είναι το Νο 7 από τις επτά συνθέσεις του με τίτλο «Humoresque» ή «Humoreske», έργο 101. Τον τίτλο αυτό έδιναν μερικοί συνθέτες σε ζωηρή και χαριτωμένη (μερικές φορές μελαγχολική) οργανική σύνθεση. Το «Humoresque» έκαναν επιτυχία ως κλασικό έργο ο βιολιστής Mischa Elman (1910), ο βιολιστής Fritz Kreisler (1912) και διασκευασμένο σε μοντέρνα εκτέλεση ο Guy Lombardo and His Royal Canadians με τους πιανίστες Fred Kreitzer – Francis Vigneau (1945). To 1946 με τίτλο «Mabel! Mabel!» το διασκεύασε ο Woody Herman, έχοντας στο βιμπράφωνο τον Red Norvo.

HURT

H Rosemarie Timothy Aurro Yuro ή Timi Yuro γεννήθηκε στο Σικάγο. Μικρή τραγουδούσε στο οικογενειακό τους ιταλικό εστιατόριο. Μετακόμισε στο Λος Άντζελες το 1952. Έκανε την πρώτη της ηχογράφηση το 1959. Στην μεσογειακή φωνή της υπήρχαν επιρροές από τα blues γι’ αυτό πολλοί πίστευαν ότι ήταν μαύρη. Στην αρχή τη συνέκριναν με την Brenda Lee, γιατί είχαν τον ίδιο ήχο στην ερμηνεία τους. Συνεργάστηκε κυρίως με τον συνθέτη και παραγωγό Johnny Otis, τον επονομαζόμενο και νονό των rhythm ’n’ blues. Ο Johnny Otis είναι, βέβαια, ο ελληνικής καταγωγής Johnny Veliotis, που ο νεότερος αδελφός του έγινε πρέσβης των ΗΠΑ στην Αίγυπτο. Η Timi Yuro έχασε τη φωνή της το 1980. Έκανε τρεις εγχειρήσεις στον λαιμό της –χωρίς αποτέλεσμα όπως φαίνεται. Είχε 11 επιτυχίες από το 1961-65, με κορωνίδα το «Hurt» του 1961. Η Yuro ηχογράφησε και τη μεγαλύτερη επιτυχία της Brenda Lee, «I’m sorry».

HUSBAND – A WIFE, Α

Άμεση παραπομπή στον κόσμο της επιθεώρησης επιβάλλει αυτή η σύνθεση «A husband – a wife», που απολαυστικά ερμηνεύουν ο Jimmy Durante και η Ethel Merman. Ο καθένας από τη δική του σκοπιά περιγράφει τις αρετές και τις υποχρεώσεις του/ της συζύγου. Η Ethel Merman (1909-84) υπήρξε μεγάλο αστέρι του Μπρόντγουέι, θριαμβεύοντας σε παραστάσεις όπως «Anything goes», «Call me madam», «Annie get your gun», «Gypsy». Από το 1932-51 είχε 12 επιτυχίες σε δίσκους, μερικές απ’ αυτές σε ντουέτο με τον Ray Bolger ή τον Dick Haymes.

HUT – SUT SONG, The

Γράφτηκε το 1939 αλλά μόλις το 1941 έγινε επιτυχία, όταν το τραγούδησαν οι Merry Macs στην ταινία «San Antonio Rose». Είναι το «The hut – sut song», γνωστό και ως «Σουηδική σερενάτα». Τέσσερις εκτελέσεις ξεχώρισαν σε δίσκους: με τους Merry Macs, τις Four King Sisters, τον Horace Heidt και –η δημοφιλέστερη απ’ όλες– με την ορχήστρα του Freddy Martin.

I APOLOGIZE

Το 1931 ο Bing Crosby παρουσίασε, για πρώτη φορά, δισκογραφικά, το «I apologize», που επέστρεψε στην επικαιρότητα ύστερα από είκοσι χρόνια με τρεις δημοφιλείς ηχογραφήσεις από τον Βilly Eckstine, τον Tony Martin, τον Champ Butler. Kαι τέλος το ’61 ξαναέγινε, μέτρια όμως, επιτυχία για την Timi Yuro. H εκτέλεση του Billy Eckstine ήταν η μόνη που πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Ηχογραφήθηκε στο Χόλιγουντ, την 21η Δεκεμβρίου 1950, και έγινε επιτυχία το 1951. Τον συνοδεύει η ορχήστρα Pete Rugolo.

I CAN DREAM, CAN’T I?

Για το μιούζικαλ του Μπρόντγουέι «Right this way» έγραψαν τη σύνθεσή τους «I can dream, can’t I?», οι Irving Kahal – Sammy Fain, το 1938. Στις μόλις 14 παραστάσεις του έργου την απέδωσε η Tamara. Σε δίσκο, όμως, την ίδια χρονιά την έκανε επιτυχία η ορχήστρα Tommy Dorsey. Αυτή η μπαλάντα μιας αγάπης χωρίς ανταπόκριση ξαναγύρισε το 1950 χάρη σε τρεις εκτελέσεις. Με τις Andrews Sisters (1/ 50), την ορχήστρα Tex Beneke (12/ 50) και την Toni Arden (7/ 50), που συνοδεύει η ορχήστρα και χορωδία του Hugo Winterhalter. Αυτή η ηχογράφηση ήταν και η δημοφιλέστερη στην καριέρα της Arden, που από το 1949-58 έγραψε έξι επιτυχίες στο καλλιτεχνικό της μητρώο. Πιο πριν, το 1945, τραγουδούσε με τον Al Trace και το 1946 με τον Joe Reichman.

Ι CAN’T BEGIN TO TELL YOU

Το 1946 η ορχήστρα Harry James είχε μία μεγάλη επιτυχία, το «I can’t begin to tell you», με μια άγνωστη τραγουδίστρια, τη Ruth Haag, η οποία, όμως, στην πραγματικότητα ήταν η διάσημη ηθοποιός Betty Hutton, σύζυγος τότε του James. Το τραγούδι δημιούργησαν έναν χρόνο πριν ο συνθέτης James V. Monaco και ο στιχουργός Mack Gordon. Η μελωδία, όμως, ήταν βασισμένη στο τραγούδι «When love is young in spingtime» που έγραψαν το 1906 για τη θεατρική παράσταση του έργου «Brown of Harvard» οι Rida Johnson Young και Melville Ellis. To «I can’t begin to tell you», που ερμηνεύτηκε για πρώτη φορά στην ταινία του 1945 «The Dolly Sisters», από την Betty Grable και τον John Payne, υπήρξε υποψήφιο για Όσκαρ. Το 1952, ξανακούγεται στο φιλμ «Dreamboat», αυτή τη φορά ερμηνευμένο από την Ginger Rogers. Την σύνθεση έκαναν επιτυχία σε δίσκους ο Bing Crosby με τον Carmen Cavallaro, o Andy Russell και ο Sammy Kaye, όλοι το 1945-46.

Ι CAN’T GET STARTED

Για τη μουσική παράσταση «Ziegfeld Follies of 1936», o στιχουργός Ira Gershwin και ο συνθέτης Vernon Duke έγραψαν το «I can’t get started». Αρχικά η μελωδία του Duke είχε τίτλο «Face the music with me», αλλά όταν χρειάστηκαν στίχοι άλλαξε όλο το κομμάτι. Πρώτοι το ερμήνευσαν σ’ αυτή την παράσταση ο Bob Hope με την Eve Arden. Η σύνθεση έγινε επιτυχία το 1936 στην εκτέλεση του Hal Kemp και το 1938 στην εκτέλεση του Bunny Berigan. Η ηχογράφηση του Berigan είναι κλασική και μ’ αυτή τον θυμούνται, κυρίως, οι θαυμαστές του. Ο Berigan ήταν από τα κορυφαία αστέρια της τρομπέτας. Έπαιξε με τους Hal Kemp, Dorsey Brothers, Paul Whiteman, Benny Goodman. Πέθανε το 1942, μόλις 33 χρονών. Από το 1936-38, που κράτησε η δισκογραφική επιτυχία του, είχε 13 κομμάτια που ξεχώρισαν.

I CAN’T GIVE YOU ANYTHING BUT LOVE

Ένα τραγούδι του 1928 ειδικά για τη ρεβί «Blackbirds of 1928» από τον συνθέτη Jimmy McHugh και τη στιχουργό Dorothy Fields είχε τεράστια απήχηση με έξι εκτελέσεις το 1928 και το 1929. Ήταν το «Ι can’t give you anything but love» που το 1936 ξαναέγινε επιτυχία με την Billie Holiday και την ορχήστρα Teddy Wilson και το 1948 από τη Rose Murphy. Ακούγεται στην ταινία του 1943 «Stormy weather» από τη Lena Horne, ενώ στην ταινία του 1944 «Jam Session» το αποδίδει ο Louis Armstrong.

I CAN’T LOVE YOU ANYMORE

Για τα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η διαβεβαίωση ότι «Δεν μπορώ να σ’ αγαπήσω περισσότερο απ’ όσο σ’ αγαπώ» ήταν βάλσαμο στις καρδιές των στρατευμένων. Οι στίχοι είναι του Herb Magidson και η μουσική του Allie Wrubel. Το 1940 έγινε επιτυχία σε τρεις εκτελέσεις, από τους: Benny Goodman – Helen Forrest, Mitchell Ayres, Terry Shand. Ανάμεσα σ’ αυτούς που το ηχογράφησαν ήταν η πρωταγωνίστρια του βωβού κινηματογράφου Bebe Daniels (1901-71).

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ