Η ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ #25

GITARZAN

Το χιουμοριστικό «Gitarzan» έγραψαν ο Ray Stevens και ο Bill Everett σαν μια «φαντασία της ζούγκλας» κι έκανε επιτυχία ο Ray Stevens (8/ 69 και χρυσός δίσκος). Το τραγούδι αναφέρεται στις φωνητικές ικανότητες του Ταρζάν, της Τζέιν και του αγαπημένου τους χιμπατζή. Ο ερμηνευτής δίνει το μικρόφωνο και στους τρεις και καταγράφει τις αντιδράσεις τους. Ο Stevens, που γεννήθηκε το 1939, είχε 27 επιτυχίες από το 1961-79 και θεωρείται ο βασιλιάς των χιουμοριστικών τραγουδιών στην εποχή του rock ’n’ roll. Είναι αυτός που ηχογράφησε το «In the mood» όχι ως τραγουδιστής αλλά σαν ένα κοπάδι από κοτόπουλα. Ο «Ταρζάν» γεννήθηκε το 1913 από τον συγγραφέα Edgar Rice Burroughs (1875-1950). Οι περιπέτειές του έχουν μεταφραστεί σε 56 γλώσσες κι έγιναν ταινίες. Η πρώτη απ’ αυτές το 1918. Το 1932 τον υποδύθηκε ο διασημότερος απ’ όλους Johnny Weissmuller. Το 1948 τον διαδέχθηκε ο Lex Barker, το ’55 ο Gordon Scott. Η πιο πιστή στο πρωτότυπο έργο ήταν η κινηματογραφική έκδοση του 1984, με τίτλο «Greystoke».

GIVE ME FIVE MINUTES MORE

Στο θεατρικό μιούζικαλ «Piccadily Hayride» και στην ταινία «Sweetheart of Sigma Chi» (με ερμηνευτή τον Phil Brito) πρωτακούστηκε το 1946 η σύνθεση των Sammy Cahn – Jule Styne «Give me five minutes more». Από τις πέντε εκτελέσεις σε δίσκους, που ξεχώρισαν το 1946, η δημοφιλέστερη ήταν του Frank Sinatra. Από πολύ κοντά η εκτέλεση του σαξοφωνίστα Tex Beneke με την ορχήστρα Glenn Miller.

GLAD TO BE UNHAPPY

Για το μιούζικαλ του 1936 «On your toes» έγραψαν οι Rodgers – Hart το «Glad to be unhappy». Μολονότι στα μεταγενέστερα χρόνια το ηχογράφησαν καλλιτέχνες όπως η Lena Hοrne, μόνο 31 χρόνια αργότερα έγινε –για πρώτη φορά– επιτυχία, χάρη στους Mamas and Papas (1967). Το 1959 το ηχογράφησε και η Chris Connor για το άλμπουμ «Chris Connor sings ballads of Τhe Sad Cafe». Η Connor, που γεννήθηκε το 1927 στο Kansas City, τραγούδησε με την ορχήστρα Stan Kenton το 1952-53. Είχε όλο κι όλο δύο επιτυχίες το 1956-57. Στο «Glad to be unhappy» την συνοδεύει η ορχήστρα Ralph Sharon.

GLOW-WORM, The

Το 1908 χαλούσε κόσμο στις ΗΠΑ ένα τραγούδι που το έλεγαν «The glow-worm» (Η πυγολαμπίδα) από το μιούζικαλ του Μπρόντγουέι «The girl behind the counter», που το έκανε επιτυχία η σοπράνο Lucy Isabelle Marsh. Αυτό το τραγούδι ήταν ακόμα παλιότερο. Ακουγόταν στη γερμανική οπερέτα του 1902 «Λυσιστράτη». Το 1952 ο Johnny Mercer έγραψε δικούς του στίχους και το ηχογράφησε, χωρίς σημαντική εμπορική απήχηση. Όταν, όμως, το ερμήνευσαν οι Mills Brothers, πήγαν στο Νο 1 (1952) για τρεις εβδομάδες. Οι Αμερικανοί τούς θεωρούν ως το δημοφιλέστερο φωνητικό συγκρότημα όλων των εποχών, διότι οι επιτυχίες τους άρχισαν το 1931 και συνεχίστηκαν εως το 1968, ενώ το κουαρτέτο συνέχισε ως τρίο την καριέρα του μέχρι το 1982. Ο γερμανικός τίτλος του «The glow-worm» είναι «Gluhwurmchen» (Γκλιβούρμχεν). Συνθέτης ο διάσημος τότε Paul Lincke. Ήδη από το 1907 η δημιουργία του ήταν μεγάλη επιτυχία σ’ όλη την Ευρώπη. Εκείνη την εποχή έγραψε για πρώτη φορά αγγλικούς στίχους στο τραγούδι η Lilla Cayley Robinson. Το 1946, κυκλοφόρησε μια σατιρική έκδοση από τον Spike Jones and his City Slickers που πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα.

Για τους Mills Brothers, το «Glow-worm» ήταν το πέμπτο τραγούδι τους που πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Τους συνοδεύει η ορχήστρα Hal McIntyre, με ενορχηστρωτή τον Sy Oliver. Οι Mills, που ήταν πραγματικά αδέλφια, ήταν μαύροι κι εντυπωσίασαν από την πρώτη στιγμή χρησιμοποιώντας τις φωνές τους ως μουσικά όργανα και περιορίζοντας τη μουσική συνοδεία τους σε μία κιθάρα.

GOD BLESS AMERICA

Το «God bless America» στις ΗΠΑ θεωρείται δεύτερος εθνικός ύμνος, το εκτελούν τα παιδιά στα σχολεία, είναι το δεύτερο δημοφιλέστερο πατριωτικό τραγούδι μετά το «Star Spangled Banner» και τα ποσοστά από τα πνευματικά δικαιώματα με απόφαση του συνθέτη πηγαίνουν στο ταμείο των προσκόπων. Το 1918 ο Irving Berlin το συνέθεσε για την παράσταση «Yip, yip, haphank» αλλά την ύστατη ώρα το απέσυρε, το έκρυψε σ’ ένα συρτάρι και το ξαναθυμήθηκε το 1938, όταν η Kate Smith (1907-86) του ζήτησε ένα πατριωτικό κομμάτι για να ερμηνεύσει στη δημοφιλέστατη καθημερινή εκπομπή της στο ραδιόφωνο. Στις 11 Νοεμβρίου 1938 η K. Smith εκτελεί για πρώτη φορά το «God bless America», που το κάνει επιτυχία το 1939, το 1940 και το 1942. Το 1939 το ηχογράφησε και ο Bing Crosby και το 1959 και η Connie Francis. Στον κινηματογράφο: η Kate Smith το ερμηνεύει στο «This is the army» του ’43 και η Deanna Durbin στο «Hers to hold» της ίδιας χρονιάς. Το 1960 το τραγουδούν ο Tony Curtis και ο Dean Martin στο «Who was that lady» και ακόμα ακούγεται στον «Ελαφοκυνηγό» του 1978.

GOD BLESS THE CHILD

Συνδημιουργός του τραγουδιού με τον Arthur Herzog Jr η περίφημη τραγουδίστρια των blues Billie Holiday, η οποία και το ηχογράφησε και το έκανε επιτυχία το 1941. Το 1968 οι Blood, Sweat and Tears συμπεριέλαβαν τη σύνθεση στο άλμπουμ τους «Blood, Sweat and Tears». Το «God bless the child» του 1997 από τη Shania Twain είναι διαφορετικό τραγούδι.

GOING OUT OF MY HEAD/ CAN’T TAKE MY EYES OFF YOU

Από τις 20 επιτυχίες που είχαν από το 1961-71 στις ΗΠΑ οι Lettermen η μεγαλύτερη ήταν ένα ποτ πουρί δύο τραγουδιών. To «Goin’ out of my head» υπήρξε επιτυχία του 1964 για τους Little Anthony and The Imperials, που το 1969 ηχογράφησε και ο Frank Sinatra. To «Can’t take my eyes off you» έκανε επιτυχία το 1967 ο Frankie Valli και το 1969 έγινε δίσκος από τη Nancy Wilson. Tα «Going out of my head/ Can’t take my eyes off you», παντρεμένα, χάρισαν στους Lettermen την ευρεία αναγνώριση το 1968. Το αρμονικό αυτό φωνητικό τρίο δημιουργήθηκε το 1960 στο Λος Άντζελες. Πήραν το όνομά τους εμπνευσμένοι από τις επωνυμίες άλλων γκρουπ της εταιρίας τους, όπως οι Four Freshmen και οι Four Preps.

GOLDEN DAYS

Για την οπερέτα «The Student Prince in Heidelberg» (Νέα Υόρκη, 1924) συνέθεσε ο Sigmund Romberg σε στίχους της Dorothy Donnelly το «Golden days», ένα τραγούδι που ξυπνάει τις αναμνήσεις των χρυσών ημερών της νιότης, το οποίο αποδίδουν ο πρίγκιπας και ο κηδεμόνας-δάσκαλός του καθώς ετοιμάζονται να φύγουν για το πανεπιστήμιο. Η υπόθεση βασίζεται στο έργο «Old Heidelberg» των αρχών του 20ού αιώνα, που αναφέρεται στο ρομάντζο ενός πρίγκιπα με μία σερβιτόρα, γύρω στα 1860. Η οπερέτα έγινε ταινία με τίτλο «The Student Prince» το 1927 με τους Ramon Novarro, Norma Shearer και το 1954 με τους Edmund Purdom (ντουμπλαρισμένο από τον Mario Lanza), Ann Blyth. Μολονότι δεν έγινε επιτυχία σε δίσκους, το «Golden days», μεταξύ άλλων, το ηχογράφησαν οι Jan Peerce – Giorgio Tozzi. O Peerce (1904-84) ήταν τενόρος, που πρωταγωνιστούσε στις ραδιοφωνικές εκπομπές από το Radio City Music Hall, στο διάστημα από το 1933-38 πριν αρχίσει τη συνεργασία του με τη Μετροπόλιταν Όπερα. Τον επέλεξε ο Toscanini να παίξει βασικό ρόλο στις ραδιοφωνικές του παραγωγές όπερας από το 1944-54. Το 1955 ήταν ο πρώτος Αμερικανός τραγουδιστής που εμφανίστηκε στη σκηνή του θεάτρου Μπολσόι στη Μόσχα. Σπούδασε βιολί, ενώ δε δίστασε να τραγουδήσει και με ορχήστρες χορού. Ο Giorgio Tozzi είναι αυτός που ντούμπλαρε τον Rossano Brazzi στην ταινία του 1958 «South Pacific».

GOLDEN WEDDING, The

Υπάρχουν τουλάχιστον τρία τραγούδια με τον ίδιο τίτλο –το πιο παλιό είναι από το 1887. Αυτό που ηχογράφησε ο Woody Herman με την ορχήστρα του και έκανε επιτυχία το 1941 αποδίδεται στον Γαλλο συνθετη  Jean Gabriel Marie . O πρωτότυπος τίτλος  ειναι «La cinquantaine» –δηλαδή η 50η επέτειος.Στην ηχογραφηση του Herman εντυπωσιαζει το σολο του ντραμερ Frankie Carlson.

GOLONDRINA, La

Είναι πασίγνωστη στο Μεξικό η σύνθεση του Narcisco Serradell «La golondrina», δημιουργία του 1883. Η πρώτη γνωστή ηχογράφηση είναι αυτή που έκανε το 1914 η Victor Military Band. Το 1930 ακούγεται στην ταινία «Happy days». Το 1963 η γεννημένη στο Παρίσι από Ιταλούς γονείς Γερμανίδα τραγουδίστρια Caterina Valente αποδέχεται πρόταση του ΟΗΕ και δίνει την ερμηνεία της να συμπεριληφθεί στο χρυσό άλμπουμ «All Star Festival», που οι εισπράξεις του προορίζονταν για τους πρόσφυγες. Στο ίδιο άλμπουμ μία ελληνική παρουσία. Η Νανά Μούσχουρη με τη σύνθεση του Μάνου Χατζηδάκι «Ξημερώνει». Ένας από τους πρώτους αποδέκτες του άλμπουμ, που τιμητικά τού επεδόθη από εκπρόσωπο του ΟΗΕ, ήταν ο πρόεδρος Kennedy. Τη Valente συνοδεύει η ορχήστρα Werner Muller.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ