ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ  #59

NEL SOLE

Tον Οκτώβριο του 1957, απένειμαν σε τελετή στη Ρώμη στον πρωτοεμφανιζόμενο Al Bano τον τίτλο «La Maschera d’Argento», ως τον δημοφιλέστερο νεαρό τραγουδιστή της χρονιάς. Παράλληλα κερδίζει και το α’ βραβείο στο 4ο Διεθνές Φεστιβάλ των Pόδων με το «L’oro del mondo». O Albano Carrisi, που γεννήθηκε το 1943, έχει στο ρεπερτόριό του ένα τραγούδι που υπήρξε σταθμός στην καριέρα του. Το «Nel sole». Tο παρουσίασε για πρώτη φορά στον τηλεοπτικό-ραδιοφωνικό διαγωνισμό «Un disco per l’estate». Ξεπέρασε το ένα εκατομμύριο σε πωλήσεις και κέρδισε χρυσό δίσκο. Ήταν Νο 1 για 11 εβδομάδες στην Ιταλία, το 1967.

ΝEVER BE ANYONE ELSE BUT YOU 

Ένα από τα πρώτα εφηβικά ινδάλματα της εποχής του ροκ ήταν ο Ricky Nelson, που σκοτώθηκε το 1985 σε αεροπορικό δυστύχημα σε ηλικία 45 χρονών. Μία από τις μεγάλες επιτυχίες του ήταν το «Never be anyone else but you» (6/ 59 και χρυσός δίσκος). Ήταν ένα από τα εννέα τραγούδια του που κέρδισαν χρυσό δίσκο.

NEVER NO LAMENT

O Duke Ellington το 1942 έγραψε μια μελωδία, που βασίστηκε σε οργανική σύνθεση δική του, του 1940, με αρχικό τίτλο «Never no lament». Ο νέος τίτλος «Don’t get around much anymore». Το 1943, έγινε επιτυχία με τους Ink Spots, τον Glen Gray, τον Duke Ellington. Το 1957, επιστρέφει στην εκτέλεση του ηθοποιού Tab Hunter και το 1961 των Belmonts. Κλασική και ανεξίτηλη στη μνήμη όλων των φίλων της τζαζ θα μείνει η ερμηνεία του Al Hibbler, τον οποίο συνοδεύει η ορχήστρα Duke Ellington, σε μία ηχογράφηση του 1949. Η εκτέλεση του Ellington στον δίσκο του ’43 ήταν οργανική.

ΝΕVER ON SUNDAY

Το 1960, το Όσκαρ Τραγουδιού είχε ελληνικό χρώμα. Το «Ποτέ την Κυριακή» του Ζιλ Ντασέν, πλημμυρισμένο από την μουσική του Μάνου Χατζηδάκι, έχει ένα τραγούδι που ενθουσιάζει τους Αμερικανούς, «Τα Παιδιά του Πειραιά». Ήταν το πρώτο ευρωπαϊκό τραγούδι που κερδίζει Όσκαρ. Η πιο επιτυχημένη εμπορικά εκτέλεση ήταν της ορχήστρας Don Costa που πουλάει πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Ανάλογη επιτυχία έχει και των Chordettes. Ανάμεσα σ’ αυτούς που το ηχογραφούν είναι και η Lale Andersen (1910-72), αυτή που το 1939 είχε την τεράστια επιτυχία «Lili Marlene». Στην Αγγλία την ίδια περίοδο, «Τα Παιδιά του Πειραιά» κυκλοφορούν με Manuel and his Music of the Mountains, Lyn Cornell, Makadopoulos and his Greek Serenaders, Chaquito. Το άλμπουμ με την υπόκρουση του φιλμ έφθασε στο Νο 2 των ΗΠΑ, το 1961.

NEW SAN ANTONIO ROSE

To San Antonio είναι ανάμεσα στο El Paso και τη Νέα Ορλεάνη. Από παλιά το ένωνε με τις δύο πόλεις η σιδηροδρομική γραμμή Southern Pacific. Στην πόλη αυτή αναφέρεται το τραγούδι που έγραψε ο Bob Wills το 1938 με τίτλο «San Antonio Rose» και ακούγεται στις ταινίες «San Antonio Rose» (1941), «Rhythm round up» (1945), «Under Colorado skies» (1947), «Honkytonk man» (1982). Την σύνθεση πρώτος παρουσίασε και ηχογράφησε το 1938 σε οργανική εκτέλεση ο δημιουργός της (13/ 41) και στην συνέχεια ο Bing Crosby με την ορχήστρα Bob Crosby (7/ 41) και ξανά ο Bob Wills σε φωνητική εκτέλεση (16/ 41). Ξαναέγινε επιτυχία με τον Floyd Cramer, είκοσι χρόνια αργότερα (8/ 61). Επίσης ηχογραφήθηκε από τους Tito Guizar, Dinning Sisters, Tex Ritter, Ken Griffin κ. ά. «San Antonio Rose» είναι ο τίτλος της οργανικής εκτέλεσης και «New San Antonio Rose» της φωνητικής.

NICE ’N’ EASY

Απ’ όλα τα άλμπουμ που ηχογράφησε ο Frank Sinatra εκείνο που είχε μεγαλύτερη επιτυχία, παραμένοντας εννέα εβδομάδες στην κορυφή του αμερικάνικου hit parade ήταν το «Nice ’n’ easy» του 1960. Γι’ αυτό το άλμπουμ ο Sinatra ηχογράφησε στις 13 Απριλίου 1960 σε στούντιο του Λος Άντζελες με ενορχηστρωτή τον Nelson Riddle την σύνθεση του Lew Spence (έγραψε το 1957 «That face» για τον Fred Astaire και το 1960 «The marriage-go-round» για την ομώνυμη ταινία με ερμηνευτή τον Tony Bennett) σε στίχους των Alan – Marilyn Bergman «Nice ’n’ easy».

Ανήκει κι αυτό το τραγούδι στην καλύτερη περίοδο του Sinatra στα χρόνια συνεργασίας με την Capitol (1952-60), που την εγκατέλειψε για ν’ ασχοληθεί με την δική του εταιρία Reprise. Στις αρχές της δεκαετίας του ’50 ο Sinatra εγκατέλειψε επίσης την Columbia, για τελείως διαφορετικό λόγο. Όταν θεώρησε ότι ο παραγωγός-ενορχηστρωτής Mitch Miller αφιέρωνε περισσότερο χρόνο στον ανερχόμενο τότε Frankie Laine.

NICE WORK IF YOU CAN GET IT

Το φιλμ του 1937 «A damsel in distress» περιείχε μια νέα σύνθεση των Ira Gershwin – George Gershwin με τίτλο «Nice work if you can get it», που δισκογραφικά έγινε τότε επιτυχία με τον Shep Fields, τον Teddy Wilson με την Billie Holiday, με τη Maxine Sullivan, με τις Andrews Sisters. Η πιο επιτυχημένη, όμως, εκτέλεση, τουλάχιστον εμπορικά, ήταν με τον Fred Astaire, που πρωταγωνιστούσε στο φιλμ «A damsel in distress». Το 1951, το «Nice work if you can get it» ερμηνεύουν στην ταινία «An American in Paris» o Georges Guetary και ο Oscar Levant. Το 1950, την σύνθεση ηχογράφησε η Sarah Vaughan.

ΝΙGΗΤ AND DAY

Δύο εκδοχές υπάρχουν για την έμπνευση του Cole Porter, όταν το 1932 συνέθεσε το «Night and day». Η μελωδία –ισχυρίζεται ο ίδιος– προέρχεται από την πρόσκληση για προσευχή των Μωαμεθανών, που άκουσε ενώ ταξίδευε στο Μαρόκο. Οι στίχοι άρχισαν να γεννιούνται όταν ο συνθέτης άκουσε την κ. Vincent Astor να παραπονιέται για μια βρύση ελαττωματική που έσταζε συνεχώς και κόντευε να την τρελάνει. Μάλιστα του είπε χαρακτηριστικά «That drip drip drip drip is driving me mad». H μελωδία προσφέρεται στο μιούζικαλ του 1932 «Gay divorce» που το 1934 γίνεται ταινία με τίτλο «The gay divorcee» με τους Fred Astaire, Ginger Rogers. Στο «Gay Divorcee» την αποδίδουν ο Fred Astaire και η Ginger Rogers, το 1943 στο «Reveille with Beverly» o Frank Sinatra, το 1945 στο «Lady on a train» η Deanna Durbin, το 1946 στο «Night and day» o Cary Grant και η Αlexis Smith κι ακόμα ακούγεται στις ταινίες του 1984 «Once upon a time in America» και του 1987 «Radio days». Ήδη από το 1932 η εκτέλεση του Fred Astaire με την ορχήστρα Leo Reisman χαλάει κόσμο. Το ’33 και ’34 ανάλογη επιτυχία έχει η ηχογράφηση του Eddy Duchin, το ’40 το κυκλοφορεί σε δίσκο ο Charlie Barnet. Και το 1942 και το 1944 το κάνει επιτυχία ο Frank Sinatra και το 1946 ο Bing Crosby. Ο Sinatra το ηχογράφησε τέσσερις φορές, το 1942 για την RCA, το 1956 για την Capitol, το 1961 για την Reprise και το 1977 πάλι για την Reprise. Η πρώτη ηχογράφηση έγινε από τον Sinatra στις 19 Ιανουαρίου 1942 στο Χόλιγουντ, χωρίς την ορχήστρα Dorsey, με ενορχηστρωτή και διευθυντή τον Αlex Stordahl. Το 1933, αγαπήθηκε στην Γαλλία μια τοπική έκδοση με τίτλο «Tout le jour, toute la nuit», που ερμήνευσε η Damia.

NIGHTINGALE SANG IN BERKELEY SQUARE

Για τη λονδρέζικη ρεβί του 1940 «New faces» γράφηκε το «Nightingale sang in Berkeley square», όπου το ερμήνευσε πρώτη η Judy Campbell. Σε δίσκους στην Αγγλία το έκανε επιτυχία η Vera Lynn. Αυτή την δημιουργία των Eric Maschwitz – Manning Sherwin ανακάλυψαν αμέσως οι Αμερικανοί. Τέσσερις ηχογραφήσεις ξεχώρισαν στις ΗΠΑ: Glenn Miller (2/ 40), Ray Noble (15/ 40), Sammy Kaye (19/ 40), Dick Todd (20/ 40). To Berkeley Square είναι στην περιοχή Westminster του Λονδίνου, βόρεια του Piccadilly. Βρίσκεται στην καρδιά της συνοικίας Mayfair.

ΝΙGHT TRAIN

Ήταν το 1952 όταν ο τραγουδιστής Jimmy Forrest έγραψε έναν σκοπό, που πρώτος αυτός ηχογράφησε κι έκανε επιτυχία. Ήταν το «Night train», το οποίο βασίστηκε σε μελωδική φράση του «Happy go lucky local» του Duke Ellington. Το «Night train», γνωστό και ως «All Night Long», αγοράστηκε στην εκτέλεση του Forrest μόνο από νέγρους. Έπρεπε να το ηχογραφήσει ο λευκός τρομπονίστας Buddy Morrow με την ορχήστρα του για να γίνει ευρύτερα γνωστό. Ο Morrow ήταν με τον Paul Whiteman από το 1934-36, με τους Artie Shaw και Tommy Dorsey το 1938, με τους Bob Crosby και Jimmy Dorsey το 1945, και αργότερα με την ορχήστρα του «Tonight Show» (εποχή Johnny Carson). Είχε πέντε δημοφιλείς δίσκους από το 1951-54. Το «Night Train» ξαναέκανε επιτυχία το 1962 ο James Brown, και πιο πριν οι Viscounts (1960) και o Richard Hayman (1961). Υπάρχουν πολλά τραγούδια αφιερωμένα σε τρένα από τις αρχές του αιώνα, όπως «When the midnight choo choo leaves for Alabam» (1912), «Shuffle off to Buffalo» (1932), «Tuxedo Junction» (1940), «Take the A train» (1941), «Chattanooga choo choo» (1941), «On the Atchison, Topeka and Santa Fe» (1945), «Trains and boats and planes» (1964), «Last train to Clarksville» (1966), «Midnight train to Georgia» (1971), «Love train» (1972).

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ