ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ   #54

MISTER FIVE BY FIVE

Σατιρικό τραγούδι για τους κοντούς, παχουλούς μουσικούς της τζαζ, που υπογράφουν οι Gene De Paul – Don Raye (1942). Tο ερμήνευσαν η Grace McDonald και ο Sonny Dunham στο κινηματογραφικό μιούζικαλ «Behind the eight ball» (1942), όπου πρωταγωνιστούν οι χορευτές Ritz Brothers. H σύνθεση ακούγεται σε άλλες δύο ταινίες του 1942: «Almost married» και «Who done it?» Έγινε επιτυχία σε τρεις εκτελέσεις: Freddie Slack με ερμηνεύτρια την Ella Mae Morse, Andrews Sisters, Harry James – Helen Forrest.

ΜISTLETOE AND HOLLY

Ένα από τα λιγότερo γνωστά χριστουγεννιάτικα τραγούδια έχει ως έναν από τους τρεις δημιουργούς του τον Frank Sinatra. Η σύνθεση είναι το «Mistletoe and Holly». Γράφτηκε το 1957 και ο Frank Sinatra είναι, μέχρι σήμερα, ένας από τους ελάχιστους ερμηνευτές του. Επίσης το ηχογράφησαν οι Bing Crosby, Jack Jones, Charlie Byrd.

MONA LISA

Σε επτά εκτελέσεις που όλες σημείωσαν επιτυχία κυκλοφόρησε το τραγούδι που κέρδισε Όσκαρ το 1950. Η σύνθεση που πήγε στο Νο 1 των ΗΠΑ (κι έμεινε εκεί οκτώ εβδομάδες) ακούγεται στην ταινία «Captain Carey, USA» όπου πρωταγωνιστεί ο Alan Ladd. Είναι το περίφημο «Mona Lisa» με τον Nat «King» Cole που συνοδεύει η ορχήστρα Les Baxter. Ήταν το τρίτο τραγούδι του Cole, που πουλούσε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα, έγινε χρυσό και τελικά οι παγκόσμιες πωλήσεις του ξεπέρασαν τα 9 εκατομμύρια. Το 1986, έγινε τίτλος ταινίας για ένα βρετανικό θρίλερ με τον Bob Hoskins. Οι δημοφιλέστερες εκτελέσεις του «Mona Lisa» το 1950 στις ΗΠΑ ήταν από τους (κατά σειρά επιτυχίας) Nat «King» Cole, Victor Young, Harry James, Art Lund, Ralph Flanagan, Charlie Spivak, Dennis Day. Οι δημιουργοί του τραγουδιού Ray Evans – Jay Livingston, κέρδισαν, επίσης, Όσκαρ με τις συνθέσεις τους «Buttons and bows» από το «Paleface» (1948) και «Whatever will be» από τον «Άνθρωπο που γνώριζε πολλά» («The man who knew too much» – 1956).

MONDAY MONDAY

Οι τέσσερις άγνωστοι μουσικοί που αναζητούσαν όνομα για το συγκρότημά τους έβλεπαν στην τηλεόραση ένα ντοκιμαντέρ για τους «Αγγέλους της Κόλασης», όπου ο διάλογος περιελάμβανε τη φράση «μερικοί αποκαλούν τις γυναίκες μας φθηνές. Εμείς τις λέμε mamas». Από το mamas το συγκρότημα βαπτίστηκε Mamas and Papas. Δημιουργήθηκαν στη Νέα Υόρκη, το 1963. Είχαν 15 επιτυχίες από το 1966-72. Αποτέλεσαν την προσωποποίηση της μουσικής αντεργκράουντ και των χίπις στη δεκαετία του ’60. Συνδύασαν την φολκλορική μουσική με την ροκ, δίνοντας ωραίες αρμονίες. Έκαναν αρχικά φωνητικά, στον Barry McGuire, που ηχογράφησε πρώτος το «California dreamin’». Η μεγαλύτερη επιτυχία στην καριέρα τους ήταν το «Monday Monday», χρυσός δίσκος και Νο 1/ 66 (για τρεις εβδομάδες) στις ΗΠΑ. Το έγραψε ο John Phillips, μέλος του γκρουπ, που συνέγραψε και το «Kokomo» των «Beach Boys» και το «San Francisco (be sure to wear some flowers in your hair)». Η σύζυγός του, Michelle Phillips, μετά τη διάλυση του γκρουπ έγινε ηθοποιός, ήρθε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, κι αργότερα παντρεύτηκε για οκτώ μέρες τον Dennis Hopper. Έπαιξε στις ταινίες «Dillinger» (1973) και «Valentino» (1977). To «Monday Monday», μολονότι υπήρξε η μεγαλύτερη επιτυχία των Mamas and Papas δεν άρεσε σε κανένα από τα μέλη του γκρουπ. Με δυσκολία το περιέλαβαν στο πρώτο άλμπουμ τους (που πήγε στο Νο 1/ 66) «If you can believe your eyes and ears». Ήταν μάλιστα το τελευταίο τραγούδι που ηχογράφησαν. Ένα τραγούδι που κέρδισε Grammy το 1967 για την «καλύτερη εκτέλεση από συγκρότημα». Το γκρουπ διαλύθηκε το 1968, επανεμφανίστηκε για λίγο το 1971 και μετά με νέα σύνθεση το 1982.

MONSTER MASH

Όταν στα τέλη της δεκαετίας του ’50 τα στούντιο της Universal αποφάσισαν να δώσουν στα τηλεοπτικά κανάλια τις ταινίες του Boris Karloff «Dracula», «The mummy», «Frankestein», μια νέα γενιά ανακάλυψε τον μετρ των έργων τρόμου κι ενθουσιάστηκε με τα φιλμ αυτά. Mια ολόκληρη βιομηχανία στήθηκε για να εκμεταλλευτεί τη νέα μόδα. Kάρτες, πορτοφόλια, μπλουζάκια, πόστερ κ. ά. εμφανίστηκαν στην αγορά κι έγιναν ανάρπαστα. Ένας από τους νέους εκείνης της εποχής που εντυπωσιάστηκαν από τον Karloff ήταν ο Bobby Pickett, γεννημένος το 1940, που ήθελε να γίνει ηθοποιός. Tο 1962, ηχογραφεί το «Monster Mash», που έμελλε να γίνει ο ύψιστος φόρος τιμής του rock ’n’ roll στις ταινίες τρόμου. H σύνθεση, που έγραψε ο ίδιος μαζί με τον φίλο του Leonard Capizzi, παραπέμπει άμεσα στον Boris Karloff, αν και είχε στόχο να προωθήσει τον ρυθμό «mashed potato». O ήχος του φέρετρου που ανοίγει σιγά σιγά έγινε από σκουριασμένο καρφί, το οποίο αφαιρείται από ξύλο. O ήχος της χύτρας που βράζει προέρχεται από φύσημα νερού με καλαμάκι. Oι αλυσίδες των βαμπίρ-ζόμπι ακούγονται αληθινές, αλλά είναι ο ήχος μιας αλυσίδας που πέφτει σε πλακάκια. Ένας από τους πρώτους τιμητικούς αποδέκτες του δίσκου, μόλις κυκλοφορεί, είναι ο Boris Karloff. Tο τραγούδι από τον Bobby «Boris» Pickett and the Crypt-Kickers πήγε στην κορυφή του αμερικανικού hit parade (1/ 62) κι έγινε χρυσός δίσκος. Ξανακυκλοφόρησε άλλες δύο φορές –την πρώτη με μέτρια απήχηση (91/ 70), αλλά τη δεύτερη με τεράστια επιτυχία (10/ 73 και –για δεύτερη φορά– χρυσός δίσκος). Aυτή η δεύτερη περίοδος δημοσιότητας οφείλεται στον σταθμό WOKY του Mιλγουόκι, που το έπαιζε τακτικά. Για αρκετά χρόνια ο Pickett και η σύζυγός του εκμεταλλεύονται την δημοτικότητα του «Monster mash» με εμφανίσεις κυρίως σε κλαμπ και χειμερινά θέρετρα, όπου ο τραγουδιστής περιελάμβανε πάντα στο πρόγραμμά του μιμήσεις του Karloff. Mεταξύ του 1962-73 ο δημιουργός του «Monster mash» είχε άλλες δύο μέτριες επιτυχίες. Tο 1973, ο Pickett εγκαταστάθηκε στη Nέα Yόρκη, όπου αναγκάστηκε να γίνει οδηγός ταξί.

ΜONTMART

Το 1896, στο Παρίσι, το can can είχε απαγορευθεί ως τολμηρός χορός, αλλά στο καμπαρέ Bal du Paradis της Μονμάρτης δεν τους ενοχλεί η απαγόρευση. Ο δικηγόρος Frank Sinatra έχει με το μέρος του τον δικαστή Maurice Chevalier. Όλα αυτά στην ταινία «Can Can», που σκηνοθέτησε το 1960 ο Walter Lang με μουσική του Cole Porter, με ενορχηστρωτή και διευθυντή ορχήστρας τον Nelson Riddle και χορογράφο τον Hermes Pan. Sinatra και Chevalier περπατούν με φόντο τη Μονμάρτη, τραγουδώντας «Montmart».

MOOD INDIGO

Το 1931, ο Duke Ellington ζωγράφισε με ήχους τη διάθεσή του δίνοντας χρώμα λουλακί. Έτσι γεννήθηκε το κλασικό «Mood Indigo». Το έκανε αμέσως επιτυχία στο Cotton Club του Χάρλεμ, όπου εμφανιζόταν o Ellington για τελευταία χρονιά. Κι αμέσως μετά ακόμα μεγαλύτερη απήχηση είχε η δική του ηχογράφηση σε δίσκους. Μικρότερη απήχηση είχε η εκτέλεση του Jimmy Lunceford. Το 1954, το ξαναέκαναν επιτυχία και το τρίο του Norman Petty και οι Four Freshmen. Ανάμεσα στους άλλους που το ηχογράφησαν είναι οι Boswell Sisters, o Cab Calloway, o Clyde McCoy, η Dinah Shore. Ο αρχικός τίτλος της σύνθεσης ήταν «Dreamy blues». Οι στίχοι είναι του Mitchell Parish, αλλά για διάφορους λόγους ούτε ποσοστά πήρε από τις πωλήσεις ούτε αναφέρεται το όνομά του στους δημιουργούς. Η ορχήστρα Ellington το εκτελεί στην ταινία του 1961 «Paris Blues»

.

MOONGLOW AND THEME FROM «PICNIC»

Δύο Όσκαρ απέσπασε η ταινία του 1955 «Picnic». Πρωταγωνιστές οι William Holden, Rosalind Russell, Kim Novak, Susan Strasberg, Cliff Robertson, Arthur O’Connell. Ο συνθέτης George Duning για το βασικό θέμα του φιλμ χρησιμοποίησε και την μελωδία του 1934 «Moonglow», που είχε την υπογραφή των Will Hudson, Eddie De Lange και Irving Mills. Το 1934, η σύνθεση είχε γίνει επιτυχία σε τέσσερις εκτελέσεις (Benny Goodman, Duke Ellington, Cab Calloway, Glen Gray). Η νέα εκτέλεση –συνδυασμός των δύο θεμάτων με τίτλο «Moonglow and theme»– είχε τεράστια απήχηση στην ηχογράφηση του πιανίστα Moris Stoloff (1/ 56 για τρεις εβδομάδες και χρυσός δίσκος). Υπήρξε και φωνητική εκτέλεση που έγινε επιτυχία, αλλά σπάνια ακούγεται σήμερα, από τις McGuire Sisters (13/ 56).

MOONLIGHT AND ROSES

Ένας Βρετανός οργανίστας και συνθέτης, ο Edwin Lemare, που γεννήθηκε το 1865 και πέθανε το 1934, έγραψε το 1925 μία σύνθεση με τίτλο «Andantino in D Flat», που διασκευασμένη από τον Neil Moret (γνωστό και ως Charles N. Daniels), με στίχους του Ben Black έγινε «Moonlight and roses (bring memories of you)» To 1925, έγινε επιτυχία σε δύο εκτελέσεις, με τον John McCormack και με τον Ray Miller. To 1954, την σκυτάλη πήραν οι Three Suns και το 1965 ο Vic Dana. Στον κινηματογράφο: η Betty Grable το τραγουδά στο «Tin Pan Alley» του 1940, ο Roy Rogers στο «Song of Texas» του 1943 και η Gloria Jean στο «Mr Big», επίσης του 1943. Ανάμεσα σ’ αυτούς που ηχογράφησαν το «Moonlight and roses» είναι ο οργανίστας Ken Griffin, που άρχισε την καριέρα του γράφοντας μουσική για αίθουσες roller skating. Από το 1948-50 είχε έξι επιτυχίες με κορυφαία το «You can’t be true dear» (1/ 48).

MOONLIGHT BECOMES YOU

Για την ταινία «Road to Morocco» του 1942 έγραψαν το τραγούδι τους «Moonlight becomes you» οι Johnny Burke – James Van Heusen. Εκεί το ερμηνεύουν οι πρωταγωνιστές Bing Crosby, Bob Hope, Dorothy Lamour. Σε δίσκους έγινε επιτυχία από τους Bing Crosby (3/ 43), Glenn Miller (5/ 43), Harry James (17/ 43). Τον Crosby συνοδεύει η ορχήστρα John Scott Trotter.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ