ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ   #50

LOVER, COME BACK TO ME

Για την οπερέτα του 1928 «New moon» έγραψαν ο Oscar Hammerstein II και ο Sigmund Romberg το «Lover, come back to me», βασισμένοι στο εναρκτήριο θέμα του «June Barcarolle» του Tchaikovsky. Το τραγούδι είναι μία φλογερή έκκληση –που τελικά ικανοποιείται– στο κατάστρωμα του πλοίου New Moon. Στην κινηματογραφική έκδοση του 1930 το ερμηνεύουν ο Lawrence Tibbett και η Grace Moore, στην ταινία του 1940 με τον ίδιο τίτλο το τραγουδά η Jeanette MacDonald, στο φιλμ του 1954 «Deep in my heart» ο Tony Martin και η Joan Weldon. Σε δίσκους έγινε επιτυχία: το 1929, από τον Paul Whiteman, από την ορχήστρα Arden-Ohman, από τον Rudy Vallee. Το 1930, από τον Perry Askam και το 1953 από τον Nat «King» Cole.

LOVER MAN

Η τελευταία επιτυχία στη δισκογραφική καριέρα της Billie Holiday ήταν η σύνθεση του 1942 «Lover man (oh, where can you be)» που έγραψαν οι Jimmie Davis – Roger «Ram» Ramirez – Jimmy Sherman. Την ηχογράφησαν δεκάδες καλλιτέχνες όπως οι: Claude Thornhill, Errol Garner, Charlie Parker, Stan Kenton, Sarah Vaughan, Duke Ellington, Art Tatum, Steve Allen, Dick Hyman. Μόνο η Holiday την έκανε επιτυχία (16/ 45), συνοδευόμενη από την ορχήστρα του Tutti Camarata. Στην ταινία του 1972 «Lady sings the blues», που αναφέρεται στη ζωή της Holiday, ερμηνεύει το τραγούδι η Diana Ross χωρίς, όμως, ο δίσκος της να έχει εμπορικό αντίκτυπο. Επιτυχία είχε μόνο το «Good morning heartache» από το ίδιο φιλμ με την Ross.

LOVE’S THEME

Για το άλμπουμ «Under the infuence of Love Unlimited» o Barry White συνέθεσε μία μελωδία, που εκτελούσαν 40 μουσικοί και διεύθυνε ο ίδιος. Αυτή είναι η ορχήστρα στην οποία όταν ήταν 17 χρονών συμμετείχε ο σημερινός σουπερστάρ Kenny G. Το «Love’s theme» έγινε από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του White, στην εκτέλεση της ορχήστρας του Love Unlimited Orchestra. Το 1974, ήταν Νο 1 για μία εβδομάδα και χρυσός δίσκος.

LOVE, YOU DIDN’T DO RIGHT BY ME

Στην περίφημη ταινία του 1954 «White Christmas», όπου πρωταγωνιστούν οι: Bing Crosby, Danny Kaye, Rosemary Clooney, Vera Ellen, εκτός από το «White Christmas» υπάρχουν πολλά άλλα τραγούδια του Irving Berlin, όπως το «Love, you didn’t do right by me», που ερμήνευσε η Rosemary Clooney και το ηχογράφησε σε δίσκους με την ορχήστρα του Paul Weston. H Clooney που ήταν παντρεμένη με τον Jose Ferrer, είχε δεκάδες επιτυχίες από το 1951 και μετά, όπως «Come on a my house», «Hey there», «This ole house», «Half as much», «Botch-a-me», «Mambo Italiano». Μικρή λεπτομέρεια: στην ταινία «White Christmas», ένας από τους χορευτές που συνοδεύει την Rosemary Clooney στην εκτέλεση του τραγουδιού είναι ο άγνωστος τότε George Chakiris.

LULLABY

Όσοι είναι εξοικειωμένοι με την κλασική μουσική είναι βέβαιο ότι το μελωδικό «Lullaby» που τραγουδά ο Frank Sinatra στον μικρό Dean Stockwell στο «Anchors aweigh» του 1945 κάτι τούς θυμίζει. Βασίζεται στο έργο 49 του Brahms «Wiegenlied» (Βίγκενλιντ) που σημαίνει νανούρισμα. Ο Stockwell που γεννήθηκε το 1938 έχει παίξει σε δεκάδες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές.

LULLABY OF BIRDLAND

Ήταν το 1948 όταν εγκαινιάστηκε στο Μανχάταν (στον αριθμό 1678 του Μπρόντγουέι) ένα νάιτ κλαμπ με την επωνυμία Birdland. Βαφτίστηκε έτσι από τον Charlie Parker, γνωστό και με το προσωνύμιο Yardbird ή Bird, που έπαιζε εκεί στην πρεμιέρα και τις επόμενες εβδομάδες. Απ’ αυτό το κλαμπ πήρε και τον τίτλο της η σύνθεση «Lullaby of Birdland», η οποία γεννήθηκε ένα βράδυ του 1952 εκεί μέσα, καθώς ο πιανίστας George Shearing παίζοντας το «Love me or leave me» άρχισε να αυτοσχεδιάζει. Ο κατάλογος των καλλιτεχνών που ηχογράφησαν την σύνθεση περιλαμβάνει, εκτός από τον ίδιο τον Shearing, ονόματα όπως Erroll Garner, Stan Getz, Ray Conniff, Perez Prado, Chet Atkins, Floyd Cramer, Enoch Light, Henry Mancini, Andre Costelanetz. Η μοναδική εκτέλεση του τραγουδιού που σημείωσε επιτυχία στο hit parade, προέρχεται από ένα γαλλικό συγκρότημα της ποπ-τζαζ με επικεφαλής μία Αμερικανίδα τραγουδίστρια. Tους Blue Stars, που αποτελούνται από τέσσερις άνδρες και τέσσερις γυναίκες, με διεύθυνση της Blossom Dearie.

H Dearie, που γεννήθηκε το 1926 στο East Durham της Νέας Υόρκης, είναι κόρη ενος Σκοτζέζου, με ιρλανδικές ρίζες, και μιας Νορβηγής. Φίλος της οικογένειας έφερε άνθη ροδακινιάς την ημέρα που γεννήθηκε γι’ αυτό τη βάφτισαν Blossom (άνθος). Έγινε τραγουδίστρια μεγάλων ορχηστρών, όπως του Woody Herman, και συγκεκριμένα στο γκρουπ Blue Flames, που αποτελούσε τμήμα της μπάντας. Μετά στους Blue Reys, ένα ανάλογο γκρουπ της μπάντας του Alvino Rey. Το 1952, ενώ τραγουδά στη Νέα Υόρκη, την ακούει η Nicole Barclay, σύζυγος του ιδιοκτήτη της εταιρίας Barclay στην Γαλλία. Με δική της πρόσκληση πηγαίνει στο Παρίσι και δημιουργεί τους Blue Stars. Ηχογραφούν το «Lullaby of birdland» και το κάνουν επιτυχία στην Γαλλία και μετά στις ΗΠΑ. Όταν δεν παίρνουν άδεια για εμφανίσεις στην Αμερική, μένουν στη Γαλλία και μεταλλάσσονται σε Swingle Singers. Η ίδια επιστρέφει στις ΗΠΑ όπου το 1976 ηχογραφεί το τελευταίο τραγούδι που έγραψε πριν τον θάνατό του ο Johnny Mercer, το «My new celebrity is you». Μικρή λεπτομέρεια: η λαμπερή, εμπνευσμένη ενορχήστρωση του «Lullaby of Birdland» στην εκτέλεση των Blue Stars οφείλεται στον Michel Legrand (16/ 56).

LULLABY OF BROADWAY

Το πρώτο από τα τρία Όσκαρ που κέρδισε για τραγούδια του ο Harry Warren ήταν για το «Lullaby of Broadway», που ακούγεται στην ταινία «Gold diggers of 1935», από τον Dick Powell, την Wini Shaw και χορωδία σε μία σκηνή που διαρκεί 15 λεπτά. Την ίδια χρονιά, έγινε επιτυχία σε δίσκους, σε πέντε διαφορετικές εκτελέσεις, από τις οποίες η δημοφιλέστερη ήταν με την ορχήστρα των αδελφών Dorsey. Αργότερα το ηχογράφησαν οι Andrews Sisters, o Tony Bennet, η Connie Francis, η Bette Midler. Το 1951, υπήρξε και ταινία με τίτλο «Lullaby of Broadway» και πρωταγωνιστές την Doris Day και τον Gene Nelson. Η σύνθεση βασίζεται σε θέμα από τον «Ουγγαρέζικο χορό» του Brahms και στην «Βαρκαρόλα» του Offenbach από τα «Παραμύθια του Χόφμαν».

ΜACK THE KNIFE

Στην δεκαετία του ’20 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Βερολίνο ένα μιούζικαλ που έκανε αίσθηση. Με μουσική του Kurt Weil πάνω σε στίχους και σε λιμπρέτο του Bertolt Brecht που βασίστηκε στην «Όπερα του ζητιάνου» του John Gay, η οποία γράφτηκε και παρουσιάστηκε στην Αγγλία τον 18ο αιώνα. Στην προσαρμογή του Brecht τα κείμενα αναφέρονται στην μεταπολεμική Γερμανία, κάνουν κοινωνική κριτική και σχολιασμό. Το πιο γνωστό τραγούδι του έργου «Mack the Knife», ακούγεται στον πρόλογο της α’ πράξης. Η πρεμιέρα της αμερικάνικης έκδοσης του μιούζικαλ δόθηκε στις 10 Μαρτίου 1954 στη Νέα Υόρκη με αγγλικούς στίχους του Marc Blitzstein. Δόθηκαν 2.707 παραστάσεις. Στον βασικό γυναικείο ρόλο διέπρεψε η Lotte Lenya, σύζυγος του Kurt Weil, που έπαιζε και στην γερμανική παρουσίαση. Μολονότι ο Bobby Darin είχε τη δημοφιλέστερη έκδοση το 1959, μία άλλη ηχογράφηση του ’56 έμεινε ανεξίτηλη στη μνήμη των φίλων της τζαζ. Από τον Louis Armstrong. Χωρίς να υστερεί η ηχογράφηση της Ella Fitzgerald (1960).

MAD ABOUT HIM, SAD ABOUT HIM,

HOW CAN I BE GLAD WITHOUT HIM BLUES

Το έγραψαν οι Larry Markes – Dick Charles το 1941. Πρώτη το ερμήνευσε από το ραδιόφωνο η Beverly Mahr. Ακούγεται στην ταινία του 1943 «Chatterbox», όπου πρωταγωνιστούν οι Joe E. Brown, Judy Canova, Rosemary Lane. Στο φιλμ του 1944 «Follow the boys» (παρέλαση ταλέντων της εποχής για την ψυχαγωγία των Ενόπλων Δυνάμεων στο μέτωπο του πολέμου), το αποδίδει η Dinah Shore. Επιτυχία σε δίσκους έγινε από την Dinah Shore (1942), με συνοδεία της ορχήστρας Gordon Jenkins.

MAHARAJAH OF MAGADOR

Στον χώρο του κωμικού και του φανταστικού ανήκε η σύνθεση του 1947 «Ο μαχαραγιάς του Μαγκαντόρ» που έγραψαν οι Lewis Harris – John Jacob Loeb. Την έκανε επιτυχία το 1948 μόνο η ορχήστρα του Vaughn Monroe με ερμηνευτή τον Ziggy Talent

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ.