Η ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ  #12

CAN YOU FIND IT IN YOUR HEART

Ο συνθέτης Robert Allen, που έγραψε επιτυχίες όπως «Chances are», «It’s not for me to say», «No, not much» και «Everybody loves a lover», είχε άλλη μια επιτυχία το 1956, όταν ο Tony Bennett, συνοδευόμενος από την ορχήστρα Percy Faith ηχογράφησε τη δημιουργία του «Can you find it in your heart», σε στίχους Al Stillman (16/ 56). Ήδη είχε περάσει η περίοδος των μεγάλων επιτυχιών του Bennett, που κράτησε από το 1951-54, και ο καλλιτέχνης προσπαθούσε να διατηρήσει τη δημοτικότητά του, μετά την εμφάνιση του rock ’n’ roll.

CARAVAN

Η σύνθεση του 1937 «Caravan» μολονότι υπογράφεται από τους Duke Ellington – Juan Tizol, ανήκει ουσιαστικά στον δεύτερο. Ο Tizol γεννήθηκε το 1900 στο Σαν Χουάν του Πουέρτο Ρίκο και πέθανε το 1984. Αφού έπαιξε με διάφορες ορχήστρες στην πατρίδα του, από το 1920 συνέχισε την καριέρα του στις ΗΠΑ. Στην Ουάσιγκτον γνωρίστηκε με τον Duke Ellington κι έγινε στέλεχος της μπάντας του το 1929. Δική του σύνθεση είναι και το «Perdido». Από το 1944-51 ήταν με τον Harry James. To 1951-53 ξανά στην ορχήστρα Ellington. Έκανε διάφορες άλλες συνεργασίες, όπως με τον Nat «King» Cole και  το 1961 αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Eκτός από την πρώτη ηχογράφηση του «Caravan» που έκανε ο Duke Ellington (4/ 37) υπήρξαν άλλες πέντε δημοφιλέστατες εκτελέσεις, με κορυφαία της ορχήστρας του Ralph Marterie (6/ 53 και χρυσός δίσκος). Ο Marterie γεννήθηκε το 1914 στη Νάπολη της Ιταλίας αλλά μεγάλωσε στο Σικάγο. Πέθανε το 1978. Από το 1951-57 είχε εννέα επιτυχίες, μεταξύ των οποίων και το «Shish-Kebab» (10/ 57).

CAST YOUR FATE TO THE WIND

Οι Sounds Orchestral ήταν ένα βρετανικό συγκρότημα από επαγγελματίες μουσικούς που έπαιζαν μόνο σε στούντιο με παραγωγό τον John Schroeder και τον πιανίστα Johnny Pearson, συμπαραγωγό κι ενορχηστρωτή. Ο Pearson, που γεννήθηκε το 1925, παίζει πιάνο από επτά χρονών. Εννέα χρονών κερδίζει υποτροφία για τη London Academy of Music. Δίνει το πρώτο του ρεσιτάλ 12 χρονών. Στα 16 είναι ήδη ημιεπαγγελματίας. Από το 1954 και μετά συνεργάζεται με τις Lena Horne, Shirley Bassey, Connie Francis. Από το 1964 με τη Cilla Black. Οι Sounds Orchestral ηχογραφούν μία σύνθεση του Vincent Guaraldi (1932-76), πιανίστα-αρχηγού ενός τρίο της τζαζ, που παλιότερα είχε συνεργαστεί με τους Woody Herman και Cal Tjader. Είναι το «Cast your fate to the wind» που γίνεται αμέσως επιτυχία στις ΗΠΑ (10/ 65 και χρυσός δίσκος). Οι άλλες δημοφιλείς ηχογραφήσεις: Vince Guaraldi Trio (22/ 63), Steve Alaimo (89/ 65), Shelby Flint (61/ 66).

CATCH A FALLING STAR

Βραβείο Grammy κέρδισε ο Perry Como για την ερμηνεία του «Catch a falling star» (1/ 58). Το τραγούδι έγινε χρυσό για τον καλλιτέχνη και προέρχεται από τους δημιουργούς της άλλης μεγάλης επιτυχίας «Itsy bitsy teenie weenie yellow polkadot bikini».

CELERY STALKS AT MIDNIGHT

Η μουσική είναι των George Harris – Will Bradley (1940). Σε δίσκους έγινε επιτυχία μόνο από την ορχήστρα του τρομπονίστα Will Bradley (1940). O Bradley είχε δική του ορχήστρα από το 1939 με πιανίστα τον Freddie Slack και ντράμερ-τραγουδιστή τον Ray McKinley. Από το 1940-44 είχε οκτώ συνολικά επιτυχίες, με μεγαλύτερες: «Beat me, daddy, eight to the bar» (1940) και «Scrub me, mama, with a boogie beat» (1941).

CEMENT MIXER

Ο Slim Gaillard, γνωστός από τις συνθέσεις «Flat foot floogie» και «Tutti Frutti», έγραψε το 1946 ένα κομμάτι που το ηχογράφησε ο ίδιος ως Slim Gaillard Trio. Μεγαλύτερη επιτυχία είχαν, όμως, σε δίσκο οι εκτελέσεις των Charlie Barnet, Jimmie Lunceford, Hal McIntyre και ακόμα περισσότερο της ορχήστρας Alvino Rey με ερμηνευτή τον Rocky Collucio. Η σύνθεση, από τον χώρο του χιουμοριστικού τραγουδιού, τιτλοφορείται «Cement mixer».

C’EST LA VIE

Το 1955 ήταν η χρονιά του «Arrivederci Roma» και του «Innamorata» στις ΗΠΑ όπου ακούγονταν μερικά ακόμα τραγούδια με ιταλικό τίτλο. Μόνο ένα τραγούδι προτίμησε τα γαλλικά χρώματα. Ήταν το «C’est la vie», που έκανε μεγάλη επιτυχία η Sarah Vaughan, συνοδευόμενη από την ορχήστρα του Hugo Peretti (γνωστός από το ντουέτο Hugo and Luigi). Τη σύνθεση ηχογράφησαν και η Sunny Gale (85/ 55) και οι DeJohn Sisters (97/ 55), αλλά καμιά εκτέλεση δεν συγκρίνεται με της Vaughan (11/ 55).

C’EST MAGNIFIQUE

Στις 7 Μαΐου 1953, όλη η Νέα Υόρκη ήταν ή ήθελε να είναι παρούσα στην πρεμιέρα του μιούζικαλ «Can Can» στο θέατρο Σούμπερτ. Oι στίχοι και η μουσική είναι του Cole Porter. Tο έργο είναι βασισμένο στο βιβλίο του Abe Burrows, ο οποίος μελέτησε στο Παρίσι τις δικογραφίες και τα δημοσιεύματα από το τέλος του 19ου αιώνα για τον χορό που σκανδάλισε τα χρηστά ήθη των Γάλλων, το can can. Η Lilo, γνωστή ως La Mome Pistache, είναι η ιδιοκτήτρια του καμπαρέ της Μονμάρτης Bal du Paradis, όπου χορεύεται το «Can Can». Είναι η εποχή του Τουλούζ Λωτρέκ στο Παρίσι του 1893. Η Lilo διώκεται, και στο δικαστήριο ο πρόεδρος, που είναι βουλγαρικής καταγωγής με χόμπι τη γλυπτική, τελικά την αθωώνει. Το μιούζικαλ σημειώνει τεράστια επιτυχία και το 1960 γυρίζεται η κινηματογραφική έκδοση με τους Frank Sinatra, Maurice Chevalier, Shirley MacLaine, Louis Jourdan, Juliet Prowse και χορογραφίες του Hermes Pan. Από τη θεατρική έκδοση δύο τραγούδια ξεχώρισαν: το αειθαλές «I love Paris» και το «C’est magnifique». Στην ταινία το δεύτερο ερμηνεύουν ο Frank Sinatra και η Shirley MacLaine.

C’EST SI BON (It’s so good)

Γεννημένη το 1928 η Κρεoλή τραγουδίστρια και ηθοποιός Eartha Kitt εμφανιζόταν στο Παρίσι πριν εισβάλει εντυπωσιακά στο Μπρόντγουέι, συμμετέχοντας το 1952 στις παραστάσεις του μιούζικαλ «New faces». Tο 1954 το «New Faces» γίνεται ταινία. Ανάμεσα στους κειμενογράφους είναι ο άγνωστος τότε Mel Brooks. Και η Eartha Kitt όχι μόνο πρωταγωνιστεί, αλλά και ερμηνεύει στα γαλλικά μία μελωδία του 1947, με τίτλο «C’est si bon». Μολονότι πριν απ’ αυτήν η σύνθεση έγινε επιτυχία στις ΗΠΑ από τους Danny Kaye (21/ 50) και Johnny Desmond (25/ 50), ήταν η Eartha Kitt που την καθιέρωσε –ίσως και διότι την ερμήνευσε στη γαλλική, γεγονός που δεν άφησε ανεκμετάλλευτο ο Stan Freberg, o οποίος έβγαλε τη δική του εκτέλεση-παρωδία (13/ 53). Το «C’est si bon» γράφτηκε για τη Suzy Delair (1947), έγινε επιτυχία στη Γαλλία το 1959 από τον Yves Montand, και στις ΗΠΑ ξανακούστηκε από τον Conway Twitty (22/ 61), ενώ μία από τις πιο χαρακτηριστικές ηχογραφήσεις του ήταν από τον Louis Armstrong.

CHAIN GANG

Η δεύτερη μεγαλύτερη επιτυχία στην καριέρα του Sam Cooke ήταν το «Chain Gang» (2/ 60). Προηγήθηκε το «You send me», το 1957, κι ακουλούθησαν «Twistin’ the night away» (1962), «Another Saturday night» (1963), «Shake» (1965). O Cooke, που τραγουδούσε σε χορωδία από 6 χρονών, ήταν στην αρχή ερμηνευτής θρησκευτικών τραγουδιών πριν γίνει ο αυθεντικός εκφραστής της σόουλ.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ