Στο τέρμα της άγονης γραμμής
Η Κάσος συμβιώνει στο απίθανο Καρπάθιο πέλαγος δίπλα στη μεγάλη Κάρπαθο, στην πιο αυθεντική ίσως γωνιά του Αιγαίου. Είναι ένα πολύ ιδιαίτερο νησί το οποίο δικαιολογεί τη μικρή οδύσσεια που πρέπει να ζήσει ο ταξιδιώτης για να αράξει στο λιμάνι της.
Το καράβι της άγονης γραμμής κάνει από τον Πειραιά περίπου 22 ώρες μέσω Κρήτης και 14 ώρες μέσω Σαντορίνης και Ανάφης. Από τη Σητεία της Κρήτης το καράβι κάνει 3 ώρες και από τη Ρόδο 7 ώρες. Το αεροπλάνο από το «Ελευθέριος Βενιζέλος» έχει ανταπόκριση από Ρόδο μέσω Καρπάθου. Οι θερινοί επισκέπτες του νησιού είναι ξενιτεμένοι γηγενείς που έρχονται από την Αθήνα, το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη για να αναβαπτιστούν στις παραδόσεις της κοινότητάς τους, στην οποία επιθυμούν πάρα πολύ να ανήκουν και αυτοί και τα παιδιά τους.

Ηδη από την εποχή του Ομήρου, επειδή οι Κασιώτες δεν είχαν στεριά να καλλιεργήσουν, «όργωναν» τις θάλασσες όλης της Γης. Οσο όμως γίνονταν όλο και περισσότερο εξωστρεφείς κοσμοπολίτες τόσο πιο πολύ στρέφονταν προς τη μακρινή εστία τους, ακόμη και αν δεν είχαν γεννηθεί εκεί. Ετσι το θέρος είναι η ευκαιρία να δοκιμάσουν την ταυτότητά τους γλεντώντας στους γάμους και στα πανηγύρια όπως παλιά, να δοκιμάσουν γεύσεις της παράδοσης, να λουστούν στα ακρογιάλια των προγόνων. Αυτοί δίνουν τον ρυθμό, αλλά και ο καλοδεχούμενος επισκέπτης μπορεί να ζήσει από πολύ κοντά εκφάνσεις ενός αυθεντικού πολιτισμού, με σκηνικό αρχέγονα τοπία σπάνιας ομορφιάς…
Ο θαλασσινός μας συνταξιδιώτης
Ο «θαλασσινός φίλος» του Γιώργου Σεφέρη, ο καπετάνιος ποιητής Ι. Δ. Αντωνίου, κέρδισε την «κυρίαρχη τέχνη να σε υπακούει ένα καράβι», υπακούοντας ο ίδιος «στην αρχαία μοίρα της θάλασσας» που του υπαγόρευε το νησί του. Γι’ αυτό είναι η πιο αισθαντική, έντεχνη, φωνή που μπορεί να μιλήσει στον ταξιδιώτη που ταξιδεύει για την Κάσο. Στον τόμο «Ποιήματα» του Σπουδαστηρίου Νέου Ελληνισμού των εκδόσεων Ερμής είναι συγκεντρωμένη ολόκληρη η παραγωγή του ολιγόλογου ποιητή, που λες και συνέθεσε το έργο του πάνω σε πακέτα σιγαρέτων στη γέφυρα των πλοίων που κουμαντάριζε:
Ξαναθυμάται
το άγριο φιλί θάλασσας
απ’ τον αγέρα.
Ξαναθυμάμαι
καράβι σαν άλογο
να χυμά στη θάλασσα
σε κορφή και βάραθρο
νικώντας πάντα.
Ξαναθυμάται
το άγριο φιλί του αγέρα
με τη θάλασσα•
στα ξάρτια μουρμούριζε
παλιά τραγούδια τους.
«Βρήκα το νησί των ονείρων μου»