Ο αλβανός Ναπολέων και ο ουαλλός Ελβις

ΟΙ ΔΙΑΣΗΜΟΙ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΟΛΟΥΣ Ο αλβανός Ναπολέων και ο ουαλλός Ελβις Οι Ιρλανδοί διεκδικούν τον Δράκουλα, οι Ουζμπέκοι τον Μέγα Αλέξανδρο και οι Ελληνες τον Κολόμβο ­ και όχι μόνο για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας Είναι μερικοί λαοί που τα θέλουν όλα δικά τους. Πρώτοι και καλύτεροι οι Ελληνες που σαν να μη μας έφθαναν οι ένδοξοι αρχαίοι ημών πρόγονοι διεκδικούμε

ΓΑΛΑΤΕΙΑ ΛΑΣΚΑΡΑΚΗ

Οι Ιρλανδοί διεκδικούν τον Δράκουλα, οι Ουζμπέκοι τον Μέγα Αλέξανδρο και οι Ελληνες τον Κολόμβο ­ και όχι μόνο για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας

Είναι μερικοί λαοί που τα θέλουν όλα δικά τους. Πρώτοι και καλύτεροι οι Ελληνες που σαν να μη μας έφθαναν οι ένδοξοι αρχαίοι ημών πρόγονοι διεκδικούμε την καταγωγή και άλλων προσωπικοτήτων της Ιστορίας για να εμπλουτίσουμε τον ήδη ξακουστό και πλούσιο εθνικό πολιτισμό μας. Δεν πάνε πίσω ούτε οι Βρετανοί, καταξιωμένοι δεξιοτέχνες άλλωστε στην κατασκευή εθνικής παράδοσης. Η Ουαλία αποζητεί εναγωνίως να φέρει στο φως αποδείξεις για τις ουαλικές ρίζες του γενεαλογικού δένδρου του Ελβις Πρίσλεϊ. Στο διπλανό νησί, κάποιος ιρλανδός ιστοριοδίφης ισχυρίζεται ότι ο μύθος του Κόμη Δράκουλα κακώς αποδίδεται στον αιμοσταγή άρχοντα των Καρπαθίων, διότι υπήρξε αιμοσταγέστερος εκείνου, ονόματι Αμπαρτακ και με έδρα τους λόφους του Ντέρι.

Ο καθηγητής Κιουρέιν, λέκτορας Κελτικής Ιστορίας και Λαογραφίας στο Πανεπιστήμιο του Ούλστερ, έχει ανακαλύψει ως και το κάστρο του φοβερού μονάρχη και μάγου, ο οποίος μετά τον θάνατό του στοίχειωσε την περιοχή και τρεφόταν ­ και αυτός ­ με αίμα αθώων χωρικών. Δεν μπορεί λοιπόν παρά ο Μπραμ Στόκερ, ο οποίος φαίνεται πως δεν είχε ποτέ στη ζωή του επισκεφθεί τη Ρουμανία, να εμπνεύστηκε από τον ιρλανδό αιμοδιψή άρχοντα, λέει με σιγουριά ο Κουρέιν. «Λέμε Δράκουλας και αυτομάτως φανταζόμαστε ερειπωμένα κάστρα στην Τρανσυλβανία, δεν είναι όμως έτσι». Μπορεί επίσης εύκολα να φανταστεί κανείς ότι καθόλου δεν θα χαρούν γι’ αυτό οι Ρουμάνοι, εφόσον δηλαδή διαπιστώσουν ότι απειλείται το πλέον διάσημο και διεθνώς γνωστό αξιοθέατό τους. Από τότε που ο θρύλος του «παλουκωτή» Βλαντ Δ´ Τσέπες πέρασε στο καλλιτεχνικό στερέωμα, το παλάτι του στα Καρπάθια έχει αποδειχθεί σωστός εθνικός θησαυρός με τα εκατομμύρια που αφήνει κάθε χρόνο στην τουριστική βιομηχανία. Ενα κομματάκι μόνο των φίλων του μυθικού δράκουλα να αποσπάσει, η Ιρλανδία θα έχει εξασφαλίσει μια νέα τουριστική ατραξιόν, εκτός από τη δόξα βέβαια, αν λάβουμε υπόψη την υπερήφανη φύση των Ιρλανδών.

Τι σχέση μπορεί να έχει ο αμερικανικός Νότος με τα λιβάδια της Ουαλλίας, εκτός από τους γελαδάρηδες; Τον Ελβις Πρίσλεϊ. Ενας ακαδημαϊκός από το Κάρντιφ δημοσίευσε στοιχεία που θέλουν τον Ελβις να κατάγεται από τη Δυτική Ουαλλία. Σύμφωνα με τη θεωρία του καθηγητή κ. Τέρι Μπρίβερτον, οι πρόγονοι του «βασιλιά» κατοικούσαν στους λόφους Πρέσελι, εξ ου και το επίθετο. Εξάλλου ο Αγιος Ελβις είναι ένας από τους πολιούχους της περιοχής και, όπως λέει ο καθηγητής, τίποτε δεν αποκλείει την πιθανότητα η οικογένεια των Πρέσελι να συνδεόταν με την εκκλησία του Αγίου Ελβις που σημειωτέον, λέει, είναι η μοναδική στη χώρα αφιερωμένη στον εν λόγω άγιο. Τη θεωρία του στηρίζει και στην ονοματολογία: το σόι των Πρίσλεϊ έχει ονόματα ουαλικής προέλευσης. Δηλαδή, ο από νωρίς πεθαμένος δίδυμος αδελφός τού Ελβις λεγόταν Γκάρον, η μητέρα του Γκλάντις, ενώ η γιαγιά Ντολ Μάνσελ δεν αποκλείεται να είναι απόγονος του περίφημου οίκου των Μάνσελ από τη χερσόνησο Γκόουερ, οι κάτοικοι του οποίου έχουν ενθουσιαστεί και κινούν γη και ουρανό για να αποδείξουν τη συγγένεια.

Και οι Ουαλλοί δεν είναι οι μόνοι που θέλουν για συμπατριώτη τους τον διάσημο τραγουδιστή. Οι Σκωτσέζοι τοποθετούν την καταγωγή του Ελβις στα δικά τους υψίπεδα. Σκωτία ή Ουαλλία, όπου θέλει ας είναι, αρκεί να είναι Βρετανία, δήλωσε ο εκεί εκπρόσωπος του φαν κλαμπ «Ελβις Πρίσλεϊ» στο BBC, εμφανώς ενθουσιασμένος: «Θα ήταν υπέροχο αν υπάρχει όντως κάποια συγγένεια του Ελβις με τη Βρετανία. Νομίζω ότι ο καθένας θα ήθελε να τον έχει συμπατριώτη». Με τον ίδιο ενθουσιασμό, όλα τα Βαλκάνια και η μισή Ασία δηλώνουν απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Λογικότατο άλλωστε, αφού η χάρη του έφθασε ως τις Ινδίες. Μερικοί όμως δεν αρκούνται στην απλή ιδιότητα του μακρινού απογόνου αλλά επιθυμούν μια απευθείας καταγωγή. Το παρακάτω περιστατικό έλαβε χώρα στην Τασκένδη, κατά τη διάρκεια επιστημονικού συνεδρίου: ένας καθ’ όλα σοβαρός κύριος και πολιτικός παράγων του Ουζμπεκιστάν βάλθηκε με φυσικότητα να εξηγήσει σε διακεκριμένο έλληνα ιστορικό γιατί ο Αλέξανδρος ήταν στην πραγματικότητα… Ουζμπέκος. Το έλεγε δε με τόση φυσικότητα και περηφάνια που δεν σου έκανε καρδιά να του το αρνηθείς. Ενα κομματάκι ενδόξου παρελθόντος όλοι το έχουν ανάγκη…

Η θεωρία για τον Ουζμπέκο Μεγαλέξανδρο ευσταθεί όσο και η εκδοχή για τον έλληνα Ναπολέοντα. Καθώς ο δαιμόνιος στρατηλάτης λεγόταν ως γνωστόν και Βοναπάρτης, που ελληνιστί σημαίνει «αυτός που είναι από καλό μέρος», δηλαδή Καλομερίτης, δικοί μας ιστοριοδίφες έσπευσαν να βαπτίσουν τον Ναπολέοντα βέρο Μανιάτη. Ο Ναπολέων φαίνεται να έχει μεγάλη ζήτηση. Τον διεκδικούν και οι Αλβανοί, επίσης λόγω επιθέτου. Η σχέση εξελίσσεται ως εξής: Τον 15ο αιώνα, συγκεκριμένα το 1468-78 μετά την πτώση των πόλεων Κρούγια και Σκόδρα, πολλοί Αλβανοί μετανάστευσαν στη Σικελία και από εκεί αργότερα στην Κορσική. Πολλοί από αυτούς είχαν ως διακριτικό το σύνθετο επώνυμο «Buonaparte», άρα είναι πρόγονοι του διάσημου «τρελού». Αυτά είναι τα επιχειρήματα της επιτροπής που έχει βαλθεί να διαδώσει τον θρύλο του Αλβανού Ναπολέοντα.

Η αλβανικότητα του Βοναπάρτη δεν ακούγεται πάντως και τόσο εξωπραγματική, τουλάχιστον όχι όσο η ιστορία με τον Χιώτη Χριστόφορο Κολόμβο. Η πληροφορία ότι ο μέγας εξερευνητής πέρασε από το ελληνικό νησί, αν και ανεξακρίβωτη, αναγράφεται στα ελληνικά σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας. Η ιστορικός κυρία Μαριάννα Κορομηλά έφθασε μάλιστα να εξίσταται προ μηνών σε άρθρο της για το πώς έχει επιτραπεί το προαναφερθέν αλαλούμ. Διάβαζαν δηλαδή οι μαθητές ότι στη Χίο του 15ου αιώνα «σύμφωνα με τεκμηριωμένες απόψεις έζησε τη νεότητά του ο Χριστόφορος Κολόμβος και δέχθηκε την επίδραση των βυζαντινών γεωγράφων και χαρτογράφων, που τον βοήθησαν στην επίτευξη της ανακάλυψης της νέας ηπείρου». Το θέμα όμως δεν είναι αυτό, παρ’ όλο που πρόκειται για άλλη μια περίπτωση οικειοποίησης ξένων πολιτιστικών επιτευγμάτων. Το όνομα Χριστόφορος Κολόμβος υπάρχει όντως στο νησί (προφανώς ως κατάλοιπο θαυμασμού προς το ιστορικό πρόσωπο), πράγμα που έχει οδηγήσει ορισμένους στο εσφαλμένο συμπέρασμα ότι ο θαλασσοπόρος μπορεί να ήταν και Χιώτης! Εθνική υπερηφάνεια και τουριστική βιομηχανία είναι συνήθως συνυπεύθυνες για τον διακαή πόθο των λαών να έχουν διάσημους προγόνους ­ ηγέτες ή βρικόλακες. Από την εποχή που οκτώ πόλεις της αρχαίας Ιωνίας διεκδικούσαν τον τίτλο της γενέτειρας του Ομήρου, οι Ελληνες αρκούνται ­ τουλάχιστον ως σήμερα ­ σε στρατηγούς και ποιητές.