5 Έλληνες που έγραψαν Ιστορία

• 

ШАБЛОНЫ YOOTHEME
ШАБЛОНЫ НЕДВИЖИМОСТИ JOOMLA

Λέγεται πως ο πρώτος Έλληνας που πάτησε το πόδι του σε αμερικανικό έδαφος ήταν ο ντον Τεόντορο, ως μέλος της αποστολής του ισπανού Παρφίλο ντε Ναρβάεθ το 1528 στην ακτή της Φλόριντα. Από τότε μέχρι σήμερα περίπου 1 εκατ. Έλληνες άφησαν τα πάτρια εδάφη για να ζήσουν τ' όνειρό τους στην Αμερική.

Αρκετοί από αυτούς διέπρεψαν και διαπρέπουν στους τομείς ενασχόλησής τους. Έκαναν οικογένειες και οι απόγονοί τους τίμησαν την ελληνική καταγωγή τους. Κάπως έτσι γνωρίσαμε τον Τέλη Σαβάλα, τον Μάικλ και την Ολυμπία Δουκάκη, τον Ηλία Καζάν, τον Αλεξάντερ Πέιν, τη Μαρία Μενούνος κι άλλους τόσους. Υπάρχουν όμως και κάποιοι που η Ιστορία έγραψε στα κατάστιχά της, ωστόσο στην Ελλάδα αγνοούμε την ύπαρξή τους.

Γιώργος Χαραλάμπους – Ο πρωτοπόρος της Δύσης

Ο Γιώργος Χαραλάμπους ήταν ένας από τους πρώτους οδηγούς καμήλας που προσέλαβε ο αμερικάνικος στρατός το 1856 προκειμένου να θέσει σε εφαρμογή το σχέδιο για επέκταση προς τη Δύση. Οι αμερικανοί δημιούργησαν ένα σώμα με καμήλες που είχε στόχο τη μεταφορά ταχυδρομείου και άλλων αγαθών προς τις άγνωστες ως τότε, νοτιοδυτικές περιοχές των Η.Π.Α, από το Σεντ Λούις του Μιζούρι στο Λος Άντζελες. Τον Χαραλάμπους τον βρήκαν στη Σμύρνη και τον στρατολόγησαν. Έμεινε γνωστός ως ο «Γκρικ Τζορτζ» και για μια πενταετία έκανε αυτό το δρομολόγιο, όντας ο πρώτος καμηλιέρης του αμερικάνικου στρατού. Το 1867 πήρε την αμερικάνικη υπηκοότητα και άλλαξε τ' όνομά του σε Τζορτζ Άλεν.

Γιώργος Κολβοκορέσσης – Ηγέτης στον Αμερικανικό Εμφύλιο

Ο Γιώργος Κολβοκορέσσης γεννήθηκε στη Χίο το 1816 και τον συνέλαβαν οι Τούρκοι μαζί με τη μητέρα και τις δύο αδελφές του κατά τη διάρκεια της σφαγής που έλαβε χώρα στο νησί το 1822. Τα υπόλοιπα έξι αδέλφια του δολοφονήθηκαν. Ο πατέρας του ωστόσο κατέλαβε λύτρα και κατάφερε να τους ελευθερώσει. Το 1824 ο νεαρός Γιώργος στέλνεται στην Αμερική και συγκεκριμένα στη Βαλτιμόρη και υιοθετείται από τον Άλντεν Πάτριτζ, ιδρυτή της Στρατιωτικής Ακαδημίας του Βερμόντ. Θα φοιτήσει εκεί και θα καταταγεί στο Αμερικάνικο Ναυτικό το 1831. Από το 1862 έως το 1864 θα διακριθεί ως κυβερνήτης των πλοίων Supply και Saratoga (πρόγονος του σημερινού αεροπλανοφόρου των Η.Π.Α.) όπου θα επιφέρει καίρια χτυπήματα στον ανεφοδιασμό των Νοτίων κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο.
Το τέλος του ωστόσο ήταν άδοξο. Τον λήστεψαν και τον σκότωσαν καθ' οδόν προς τη Νέα Υόρκη το 1872. Ο δολοφόνος του ουδέποτε συνελήφθη.

Γιώργος Διλβόης – Μετάλλιο Τιμής

Θαμμένος στο Εθνικό Νεκροταφείο του Άρλινγκτον, ο Γεώργιος Διλβόης ήταν ο πρώτος Έλληνας στον οποίο απονεμήθηκε το μετάλλιο τιμής (medal of honor) του αμερικανικού στρατού, κατά τη διάρκεια του Α΄ παγκοσμίου πολέμου. Σύμφωνα με τον στρατηγό Τζον Πέρσινγκ – διοικητή των αμερικανικών δυνάμεων κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο – ήταν ένας από τους δέκα μεγαλύτερους ήρωες που αναδείχθηκαν στις μάχες που έδωσε ο αμερικανικός στρατός. Όντας πληγωμένος σοβαρά, ο Γεώργιος Διλβόης ηγήθηκε επίθεσης εναντίον εχθρικού πολυβολείου όπου κι εξολόθρευσε εκείνους που το επάνδρωναν.
Ο Γιώργος Διλβόης γεννήθηκε στα Αλάτσατα της Μικράς Ασίας, μια μικρή πόλη κοντά στη Σμύρνη. Το 1908 η οικογένειά του μετανάστευσε στην Αμερική αλλά ο νεαρός επέστρεψε στην Ελλάδα το 1912 για να πολεμήσει ως εθελοντής στον πρώτο βαλκανικό πόλεμο.

Γυρίζει ξανά στην Αμερική όπου θα πολεμήσει στον αμερικανομεξικανικό πόλεμο του 1916 – 1917. Η ζωή του μοιάζει να είναι ένας ατέλειωτος πόλεμος καθώς αμέσως μετά, το 1918 θα βρεθεί στη Γαλλία όπου και θα χάσει τη ζωή του στο πεδίο της μάχης. Ο Γεώργιος Διλβόης μετά από απαίτηση του πατέρα του, θα ταφεί στο νεκροταφείο στα Αλάτσατα. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής καταστροφής, το νεκροταφείο θα συληθεί από τους Τούρκους, το φέρετρό του θα ανοιχτεί και η αμερικάνικη σημαία η οποία το στόλιζε θα κλαπεί. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός πως η πράξη αυτή θα προκαλέσει ισχυρό διπλωματικό επεισόδιο, καθώς με διαταγή του αμερικανού προέδρου Ουόρεν Χάρντινγκ το καταδρομικό «Λίτσφιλντ» θα φτάσει στη Σμύρνη το Σεπτέμβριο του 1922 και θα απαιτήσει τα απομεινάρια του νεκρού Διλβόη όπως επίσης και την επίσημη συγγνώμη της τουρκικής κυβέρνησης για το συμβάν. Τα απομεινάρια του ήρωα θα επιστραφούν στην Αμερική όπου θα θαφτούν με τιμές στο νεκροταφείο πεσόντων πολέμου στο Άρλινγκτον.

Τρεις Αμερικανοί Πρόεδροι τον τίμησαν με τη στάση τους. Ο Γούντροου Γουίλσον που του απένειμε το Μετάλλιο Τιμής, ο Ουόρεν Χάρντινγκ που ζήτησε την επιστροφή του στην Αμερική και ο Κάλβιν Κούλιτζ που παρίστατο στην κηδεία του στο Άρλινγκτον, στις 12 Νοεμβρίου του 1923.

Κωνσταντίνος Μπρουμίδης – Ο Μιχαήλ Άγγελος του Καπιτωλίου

Γεννήθηκε στη Ρώμη το 1805 από Έλληνα πατέρα (με καταγωγή από τα Φιλιατρά Μεσσηνίας) και Ιταλίδα μητέρα. Από μικρή ηλικία έδειξε το ταλέντο του στη νωπογραφία και άρχισε να ζωγραφίζει σπίτια ευγενών στην Ιταλία. Για τρία χρόνια εργάστηκε στο Βατικανό υπό τον Πάπα Γρηγόριο τον 16ο.

Μετανάστευσε στην Αμερική το 1849 όπου και άρχισε να εξασκεί την τέχνη του στη Νέα Υόρκη. Το 1854 βρέθηκε στο Μεξικό όπου ζωγράφισε την Αγία Τριάδα στον καθεδρικό της πρωτεύουσας. Κατά την επιστροφή του από το Μεξικό βρέθηκε στην Ουάσιγκτον όπου και ζωγράφισε την αίθουσα του συμβουλίου αγροτικής πολιτικής στο Καπιτώλιο. Η δουλειά του αμειβόταν τότε με 8 δολάρια τη μέρα αλλά ήταν τόσο καλή που σύντομα ανακηρύχθηκε στον «ζωγράφο της κυβέρνησης». Το μεγάλο έργο του βρίσκεται στη θόλο της ροτόντας του Καπιτωλίου και πρόκειται για τη νωπογραφία με τίτλο, «Η αποθέωση του Τζορτζ Ουάσινγκτον». Την ίδια εποχή ζωγραφίζει και τους διαδρόμους της Γερουσίας στο Καπιτώλιο οι οποίοι έχουν μείνει γνωστοί ως οι Brumidi Corridors. Θα πεθάνει στην Ουάσινγκτον και θα μείνει γνωστός για το έργο του ως ο Μιχαήλ Άγγελος του Καπιτωλίου.

Ερμής Παναγιωτόπουλος – Ο χορογράφος – συνεργάτης του Φρεντ Αστέρ

Γεννημένος στο Νάσβιλ του Τενεσί το 1910 από Έλληνα πατέρα (με καταγωγή από το Αίγιο) και Ιρλανδή μητέρα, μετακόμισε το 1928 στη Νέα Υόρκη παρέα με την αδελφή του Βάσω. Τα δύο αδέλφια χόρευαν ως ζευγάρι από παιδιά κι εκεί στο Μπρόντγουει, ο Hermes Pan όπως είναι το όνομά του εν συντομία, κάνει την πρώτη του εμφάνιση για λογαριασμό της παράστασης Animal Crackers των αδελφών Μαρξ. Στο Μπρόντγουει θα γνωρίσει την Τζίντζερ Ρότζερς το 1930 και τρία χρόνια μετά τον Φρεντ Αστέρ.

Η συνεργασία με τον Φρεντ Αστέρ θα αποδοθεί σε 17 ταινίες – μεταξύ των οποίων οι Flying Down to Rio, The Gay Divorcee, Roberta, Top Hat, Follow the Fleet, Swing Time, Shall We Dance και τρία τηλεοπτικά προγράμματα. Ο Φρεντ Αστέρ τον αποκαλούσε ως τον «άνθρωπο που μου δίνει ιδέες», αναφορικά με τις χορογραφίες που ετοίμαζαν για τις ταινίες και τα τηλεοπτικά σώου.

Αναφέρεται δε πως ήταν και ο συνδετικός κρίκος – η ήρεμη δύναμη – μεταξύ του διδύμου Αστέρ – Ρότζερς το οποίο δεν τα πήγαινε και ιδιαίτερα καλά εκτός σκηνής. Ήταν προσωπικός φίλος του Μεξικανού ζωγράφου Ντιέγο Ριβέρα – συζύγου της Φρίντα Κάλο – ο οποίος μάλιστα φιλοτέχνησε και το πορτραίτο του. Στη δεκαετία του '70 επισκέφτηκε την Ελλάδα και το Αίγιο για να βρει τις ρίζες του πατέρα του. Πέθανε στις 19 Σεπτεμβρίου του 1990.