Το Sgt Pepper’s ηχογραφήθηκε σε μια εποχή που η έξαρση της Μπητλομανίας είχε υποχωρήσει.
Ήταν μια εποχή που είχαν κουρασθεί από τις περιοδείες και μακριά από τις υποχρεώσεις τους επέτρεπε να ετοιμάσουν ήρεμοι, ξεκούραστοι τις μουσικές αναζητήσεις τους. Από το 1967 και μετά έχουν στη διάθεσή τους, για απεριόριστες ώρες, το καλύτερο στούντιο ηχογραφήσεων της εποχής, το Abbey Road Studios, και όλες τις νέες τεχνολογίες, άλλωστε ήταν το Νο1 γκρουπ της EMI, που ήταν τότε κολοσσιαία εταιρία με υποκαταστήματα σ’ όλο τον κόσμο.
- Το Sgt Pepper’s είναι το 8ο άλμπουμ των Μπητλς .
- Ηχογραφήθηκε σε μια περίοδο 129 ημερών από τις 6 Δεκεμβρίου 1966 εως τις 21 Απριλίου 1967. Στο Abbey Road Studios.
- H διάρκειά του : 39:42
- To περιεχόμενο : ψυχεδελικό ροκ, art rock, πειραματικό ροκ.
- Παράγωγός ο Τζωρτζ Μάρτιν.
- Το άλμπουμ θεωρείται το καλύτερο έργο τους και ο δίσκος που επηρέασε περισσότερο από κάθε άλλο άλμπουμ τους καλλιτέχνες σ’ όλο τον κόσμο.
- Την 1η Ιουνίου 1967 κυκλοφόρησε στην Αγγλία και δύο μέρες αργότερα στις ΗΠΑ
- Ήταν πρωτοποριακό από την δομή του εως τις τεχνικές ηχογραφήσεις και το εξώφυλλο.
- Το 2003 το πιο έγκυρο ροκ μουσικό περιοδικό Rolling Stone το κατέταξε πρώτο στα 500 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών. Οι Αμερικάνοι, βέβαια, ήταν πάντα υπερβολικοί. Η δισκογραφία αρχίζει από το 1890 και μετά (πρώτα με κυλίνδρους), ενώ άλμπουμ έχουμε ουσιαστικά από το 1950 και μετά.
Το 1967 ήταν μια εποχή που τα τραγούδια άρχισαν να γίνονται μεγαλύτερα σε διάρκεια. Η ηχογράφηση έγινε σε 4 κανάλια – διότι δεν υπήρχαν ακόμα μαγνητόφωνα 8, 16 ή 24 καναλιών.
Στο When I’m sixty four χρησιμοποιείται κλαρινέτο και εφφέ από μαγνητοταινίες που παίζονται ανάποδα.
Οι στίχοι του Being for the benefit – Mr Kite βασίζονται στο κείμενο ενός παλιού πόστερ τσίρκού που ο Λέννον αγόρασε από κατάστημα με αντίκες.
Στο Within you, without you χρησιμοποιούνται και Λονδρέζοι μουσικοί από τις Ινδίες, ενώ ο George Harrison τραγουδά, παίζει σιτάρ και ακουστική κιθάρα. Τσεμπαλο ακούγεται στο Fixing a hole και αρμόνιο παίζει ο Τζ. Μάρτιν στο «Being for the benefit of Mr Kite».
Η στερεοφωνική έκδοση του δίσκου διαφέρει από την μονοφωνική κυρίως σε εφφέ και ταχύτητα.
Οι Beatles διέψευσαν επανειλημμένα ότι τα τραγούδια του δίσκου έχουν οποιαδήποτε σχέση με ναρκωτικά. Οι περισσότερες φήμες ήταν για το «Lucy in the sky». Ορισμένοι κριτικοί έλεγαν ότι τα αρχικά είναι LSD. O Λέννον εξήγησε ότι το τραγούδι περιγράφει ένα σουρεαλιστικό ονειρικό τοπίο που εμπνεύσθηκε ο ίδιος από μια ζωγραφιά του γιού του Τζουλιαν. Η Λούσυ ήταν συμμαθήτρια του Τζούλιαν.
Ένας μουσικός της ροκ που δεν του άρεσε ο δίσκος των Μπητλς ήταν ο Φρανκ Ζαππα. Αλλά ήταν ο μοναδικός.
Ο Τζίμι Χέντριξ ενθουσιάστηκε τόσο πολύ που πρόσθεσε στο ρεπερτόριο του το «Sgt Pepper’s» και μάλιστα το ερμήνευσε σε συναυλία παρουσία του Χάρισον και του Μακ Καρντνεϋ που εντυπωσιάστηκαν από την εκτέλεση του.
Το άλμπουμ κέρδισε το Grammy ως το καλύτερο της χρονιάς, το πρώτο ροκ άλμπουμ που κέρδισε αυτή την διάκριση. Μόνο στις ΗΠΑ πούλησε πάνω από 11 εκ. αντίτυπα.
ΕΞΩΦΥΛΛΟ
Όσος θόρυβος έγινε για το περιεχόμενο άλλο τόσος έγινε για το εξώφυλλο που αποτελεί ένα κολλάζ των Μπητλς ως ορχήστρα του Sgt Pepper που τους περιβάλλει ένας μεγάλος αριθμός ινδαλμάτων τους. Περιλαμβάνονται και τα ομοιώματα τους από κερί που δανείστηκαν από το μουσείο της μαντάμ Τυσσώ. Μια κούκλα φοράει Sweater φόρο τιμής στου Rolling Stones (που έκαναν κάτι ανάλογο : είχαν τους Beatles κρυμμένους στο εξώφυλλο του άλμπουμ τους Their Satanic Majesties Request).
To κολάζ είχε 70 διάσημα πρόσωπα – συγγραφείς μουσικούς, αστέρια του κινηματογράφου και μετά από απαίτηση του Χάρισον – ορισμένους Ινδούς γκουρού. Ανάμεσα τους Mαρλεν Ντυτριχ, Νταϊάνα Ντορς, Μπομπ Ντύλαν, Σ. Φρόυντ, Εντγκαρ Αλλαν Πόε, Καρλ Μαρξ, Όσκαρ Γουάιλντ, Μάρλον Μπράντο, Χονδρός – Λιγνός. Φρεντ Ασταίρ, Aldour Huxley,Ντύλαν Τόμας (ποιητής), Ντιόν Ντι Μούτσι, Τόνυ Κέρτις, Μ. Μονρόε, Όσκαρ Γουάιλντ, Ταιρον Πάουερ, εξερευνητής Νταίηβιντ Λιβινγκστον, Τζόννυ Βαϊσμύλλερ, Σίρλεϋ Τεμπλ, Αλμπερτ Αϊσταϊν. Η Μαιη Γουέστ αρχικά αρνήθηκε αλλά στο τέλος ενέδωσε.
Το κολάζ κράτησε τρεις ώρες αλλά η συνολική εργασία απασχόλησε τον φωτογράφο και την σύζυγό του δύο εβδομάδες. Κόστισε 2.868 λίρες, εκατό φορές περισσότερο από την μέση δαπάνη ενός εξώφυλλου την εποχή εκείνη.
Το άλμπουμ πήγε στο Νο1 της Αγγλίας κι έμεινε στο χιτ παραιηντ 148 εβδ. , ενώ το 1987 επέστρεψε για άλλες 24 εβδ. Στην ΗΠΑ έγινε Νο1 για 15 εβδ..
Το 1968 κυκλοφόρησε στην Αγγλία κι έγινε Νο1 το «With a little help from my friends, με τον Τζόε Κοκερ και το 1974 το «Lucy» με τον Ελτον Τζων, που έγινε Νο1 το 1975 στις ΗΠΑ..
Την εποχή του άλμπουμ δύο άλλοι δίσκοι πρωταγωνιστούσαν διεθνώς : « Η μελωδία της ευτυχίας» και οι «Monkees».
Ήταν, βέβαια, η εποχή των παιδιών των λουλουδιών και της ψυχεδέλειας.
Την 1η Ιουνίου 2007 το BBC ηχογράφησε ένα άλμπουμ με νέες εκτελέσεις των τραγουδιών που θα κυκλοφορήσει τον Αύγουστο. Μεταξύ των εκτελεστών είναι ο Μπραϊαν Ανταμς και οι Όασις.
Οι Μπητλς εμφανίσθηκαν στον κινηματογράφο :
- 1964 : A hard day’s night.
- 1965 : Help.
- 1967 : Magical mystery four (Τηλ. Ταινία)
- 1968 : Yellow submarine (κινούμενα σχέδια).
- 1970 : Let it be (ντοκυμανταίρ)
Το 1978 ο Ρ. Στιγκγουντ παρουσίασε μια ταινία με τίτλο «Sgt Peppers» όπου πρωταγωνιστούσαν τα τραγούδια του δίσκου με κυρίως πρωταγωνιστές τον Πήτερ Φραμπτον και τους Bee Gees η οποία υπήρξε παταγώδης αποτυχία.
Είναι το άλμπουμ που έκανε επανάσταση και άλλαξε την μουσική και ξαναεφεύρε τα όρια της μοντέρνας ελαφράς μουσικής.
40 χρόνια μετά την κυκλοφορία του σε βινύλιο (τότε είχε ηχογραφηθεί σε 4 κανάλια) παραμένει αριστούργημα σύμφωνα με όλα τα δημοψηφίσματα μεταξύ παραγώγων του ραδιοφώνου και μουσικοκριτικών απ’ όλο τον κόσμο.
Το «άριστα» όμως δεν πηγαίνει μόνο στους 4 Μπητλς αλλά και στον παραγωγό τους, τον υπερδραστήριο George Martin, που είχα την ευκαιρία να γνωρίσω σε ένα ταξίδι στις Κάννες, στο πλαίσιο της διεθνούς έκθεσης MIDEM.
Αυτός διαμόρφωσε τα τραγούδια τους, αυτός τελειοποίησε τις μελωδίες, τις ενορχήστρωσε και ανέβασε σε άλλο επίπεδο τις τεχνικές της ηχογράφησης.
Στα τέλη της 10ετίας του 60 όλοι προσπαθούσαν να μιμηθούν το νέο στυλ που λάνσαραν οι Beatles. Δεν ήταν εύκολο. Οι Beatles ήταν που το έκαναν να φαίνεται εύκολο. Η πραγματικότητα ήταν διαφορετική και δύσκολη.
Στο βιβλίο του «Τα άλμπουμ του αιώνα» (εκδόσεις «Ανατολικός 2003»), ο Γιάννης Πετρίδης γράφει :
Έχουν περάσει τόσα πολλά χρόνια κι όμως είμαστε σίγουροι ότι όσοι έζησαν εκείνη την εποχή θα θυμούνται τι έκαναν όταν πρωτάκουσαν αυτό το άλμπουμ, που για πολλούς ήταν το αποκορύφωμα των Beatles και που δύσκολα θα βρει αντίπαλο σε όλη την ιστορία της ποπ και του ροκ.
Μέσα στα 12 ή 13 (αν υπολογιστεί δύο φορές το Sgt Pepper’s) υπάρχει ότι θα ήθελε να ακούσει κανείς από ένα άλμπουμ: ψυχεδέλεια, χιούμορ, νοσταλγία, φιλοσοφία.
Ένα άλμπουμ που δεν το περιορίζει ο χρόνος, αντίθετα τονίζει περισσότερο τις αρετές των τραγουδιών.
No comments:
Post a Comment