Ηλιας Βαλασης-απο την Λημνο ως μαθητης στο ΚΘΒΕ,

στο SURVIVOR,στην Φαρμα,στα ΟΥΚ 

και τωρα πια ηθοποιος στο Θεατρο

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, αλλά δεν ξαναπήγε ποτέ στην πόλη αυτή. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στην Αττική, στη Βάρη και στη Βάρκιζα, και στη Λήμνο. η αγαπημένη του παιδική ανάμνηση  “μία από τις καλύτερες στιγμές της ζωής μου είναι όταν έπαιξα πιτσιρικάς στο θέατρο. Πήγαινα στην Έκτη Δημοτικού ή στην Πρώτη Γυμνασίου και ήρθε στη Λήμνο το Κρατικό Θέατρο Βορειου Ελλάδος για να ανεβάσει μία παράσταση. Εκεί οι υπεύθυνοι με επέλεξαν ως έναν από τους πρωταγωνιστές του έργου “Οι τρελοί της Εποχής” του Ψαθά. Ήταν η πρώτη στιγμή της ζωής μου που ένιωσα σαν να είμαι στον πιο φυσικό χώρο που θα μπορούσα να είμαι. Ένιωσα πιο άνετα από ποτέ με τον εαυτό μου. Μέσα από αυτόν τον ρόλο θυμάμαι πως για μιάμιση ώρα μπορούσα να είμαι ένας άλλος άνθρωπος και αυτό το λάτρεψα. Το όνειρό μου κόπηκε απότομα, γιατί η γιαγιά μου με μία μαγκούρα πήρε στο κυνήγι αυτούς από το ΚΘΒΕ που ήθελαν να με πάρουν στη Θεσσαλονίκη'.

Σαν παιδάκι θυμάμαι να παρατηρώ τους πάντες γύρω μου και μετά να πηγαίνω σπίτι και να κάνω μιμήσεις. Μιμούμουν πολύ ακόμα και τραγουδιστές. Οι μιμήσεις και το θέατρο ήταν σαν μια μικρή ψυχασθένεια, που τελικά αποδείχθηκε ψυχοθεραπεία. Γιατί έμπαινα σε έναν άλλο ρόλο και δεν ήμουν τόσο πολύ ο εαυτός μου που τόσο πολύ με γονάτιζε.

Αυτή μου τη θεατρική πλευρά την αξιοποίησα και μετά στο Πολεμικό Ναυτικό ως εκπαιδευτής. Στη Λήμνο δε θυμάμαι τον εαυτό μου έξω από τη θάλασσα, έξω από το νερό. Ήξερα πιο καλά τον βυθό της από τη στεριά. Ήμασταν τα βρεγμένα παιδιά. Πηγαίναμε βόλτα στο λιμάνι το βράδυ και πάντα ρίχναμε εκεί και μία βουτιά. Η σχέση μας με το υδάτινο στοιχείο, ήταν η σχέση με το νερό που πίνεις. Ήταν τόσο αναγκαία. Αν δεν βρέχαμε τον εαυτό μας χειμώνα καλοκαίρι, δεν μπορούσαμε. Ήταν κάτι σαν ναρκωτικό για εμάς.

Σαν μαθητής ήμουν πολύ κακός. Δε θα ξεχάσω ποτέ μία φιλόλογο που δε μου είχε ποτέ απευθύνει τον λόγο, γιατί θεωρούσε πως ήμουν πολύ κακός μαθητής. Μία μέρα, όμως, μου άρεσε πολύ το θέμα στην έκθεση και έγραψα την καλύτερη έκθεση του σχολείου. Τότε είπε εκείνη είπε πως δεν είχε ξαναδιαβάσει ποτέ καλύτερη έκθεση από παιδί. Μη νομίζεις, γεμάτη ορθογραφικά λάθη ήταν, αλλά μιλάμε για το νόημα. Έκτοτε άλλαξε και η σχέση της μαζί μου. Ξαφνικά με ανακάλυψε γιατί σκέφτηκε πως αυτός που δεν έδινε καμία σημασία, θα μπορούσε να είναι καταπληκτικός συγγραφέας. Και απέκτησε ενδιαφέρον για το άτομό μου. Αυτό είναι ό,τι χειρότερο μπορούσε να κάνει. Όμως σαν καθηγήτρια τον κακό μαθητή πρέπει να θέλεις, ο καλός είναι ο εύκολος. Πάρε τον δύσκολο δρόμο και κάντον αεροδρόμιο.