ΝΊΚΗ ΚΑΜΠΑ: ένα αστέρι της χρυσής εποχής του ελληνικού ελαφρού τραγουδιού

Όταν το 1963 γνωρίσαμε εδώ στην Θεσσαλονίκη, χάρη στο Φεστιβάλ Τραγουδιού, τη Νίκη Καμπά, είδαμε μια απλή και χαριτωμένη κοπέλα του διπλανού σπιτιού, που ήταν χαμηλών τόνων, μιλούσε ντροπαλά στους δημοσιογράφους, αλλά όταν έφθανε στο μικρόφωνο ήταν ένας άλλος άνθρωπος με την καθαρή και κρυστάλλινη φωνή της κέρδιζε μικρούς και μεγάλους.
Ήταν αυτή η φωνή που μέσα σε έξη χρόνια κέρδισε εννέα βραβεία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Η Ν.Κ ανήκει σε μια μειοψηφία καλλιτεχνών που έμειναν πιστοί στο ελαφρό τραγούδι και δεν το πρόδωσαν. Σε μία εποχή που πολλοί άλλοι εγκατέλειπαν το ελαφρό τραγούδι και για να επιβιώσουν στρεφόταν στο λαϊκό ή Ν.Κ έμεινε ακλόνητη στο είδος του τραγουδιού που πίστευε, την καθιέρωσε και την αντιπροσώπευε, σε ένα είδος που έχει πάντα φανατικούς οπαδούς και η μόδα του μπορεί να υποχωρεί για ένα διάστημα αλλά επιστρέφει πάντα ανανεωμένο, πάντα διεκδικητικό.
Η Ν.Κ γεννήθηκε στην Μυτιλήνη κάποιον Δεκέμβρη ως Νίκη Καμπαδέλλη, αλλα μονολότι έζησε στην Αθήνα νιώθει περισσότερο Σαλονικιά , λόγω του συζύγου της που κατάγεται από την Θεσσαλονίκη.
Ήταν η μητέρα της που της ενέπνευσε την αγάπη για το τραγούδι και της έμαθε να τραγουδά . Είχε ώς πρότυπο φωνές όπως της Ella Fitzgerald, του Charles Aznavour και του Nat King Cole.
Από μαθήτρια στο σχολείο η Ν.Κ είχε πάθος με το τραγούδι, ενώ παράλληλα σπούδαζε κλασικό μπαλέτο , την κέρδισε το τραγούδι όταν ερασιτεχνικά τραγούδησε στον Σταθμό Ενόπλων. Η απήχηση που είχε η παρθενική εμφάνιση της την όπλισε με αρκετό θάρρος ώστε να χτυπήσει την πόρτα του μαέστρου και συνθέτη Μίμη Πλέσσα. «Θέλω να με ακούσετε» του είπε.«Ελπίζω ότι έχω καλή φωνή και κάτι μπορώ να προσφέρω στο τραγούδι».
Ο μαέστρος ξαφνιάστηκε αλλά μίλησε μόνο όταν την άκουσε να ερμηνεύει ένα από τα παλιά τραγούδια του, το «Παραθύρι».
Εντυπωσιασμένος της έδωσε μερικές συμβουλές και την έστειλε σε ειδική σχολή για να καλλιεργήσει την φωνή της. Λίγα χρόνια αργότερα ο Μ. Πλέσσας στο Βελιγράδι ενθουσιασμένος της φώναξε «Μπράβο Νίκη είσαι καταπληκτική» βλέποντας το κοινό να την αποθεώνει.
Ένα χρόνο μετά την επίσκεψη της στον Μίμη Πλέσσα η Ν.Κ δίνει εξετάσεις στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας και περνά με άριστα. Αυτό ήταν το διαβατήριο που χρειαζόταν για να συμμετέχει σε εκπομπές τραγουδώντας με την μεγάλη ορχήστρα του σταθμού.
Δυο μήνες αργότερα ηχογραφούσε τον πρώτο δίσκο της. Ακολούθησαν οι εμφανίσεις σε κοσμικό κέντρο όπου την ακούει ο Μάνος Χατζηδάκης, της προτείνει αμέσως συνεργασία και την παρουσιάζει στο θέατρο «Πάρκ» στην «Μαγική Πόλη».
Ο Χατζηδάκης της εμπιστεύεται ένα τραγούδι που έγραψε ειδικά για αυτήν. Το «Αν θα φύγεις». Επίσης το «Ήρθε βοριάς, ήρθε νοτιάς» που ο συνθέτης έγραψε σε ηλικία 20 χρόνων και ήταν το πρώτο τραγούδι της καριέρας του.
Στο δεύτερο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης το 1963 ο Κώστας Κλαβας συμμετέχει με το «Πέταξε ένα πουλί». Το εμπιστεύεται σε δύο ντουέτα. Τη Νίκη Καμπά με το νεοφερμένο Τέρη Χρυσό και στον Γιαννη Βογιατζη μετη Νινή Ζαχά. Σε δίσκο η Ν.Κ το ηχογράφησε με τον Βογιατζή.
Το «Πέταξε ένα πουλί» κερδίζει το Α Βραβείο και από την μία στιγμή στην άλλη η ΝΚ γίνεται γνωστή και δημοφιλής σε ολόκληρη την Ελλάδα χάρη στην ραδιοφωνική μετάδοση του Φεστιβάλ.
Στο ίδιο φεστιβάλ, το 1963, η ΝΚ κερδίζει και το τρίτο βραβείο ερμηνεύοντας το «Ακου» του Τάκη Παναγόπουλου (εναλλάξ με την Τζένη Βάνου) με ενορχηστρωτή και διευθυντή ορχήστρας τον Αλέκο Γεωργιάδη.
Το 1964 συμμετέχει με δύο τραγούδια στο Φεστιβάλ. Το ένα ήταν «Ο τοίχος» (εναλλάξ με την Δανάη) και διευθυντή ορχήστρας τον Ζάκ Ιακωβίδη. Το δεύτερο ήταν το «Τώρα» (εναλλάξ με την Τζένη Βάνου) σε μουσική Μίμη Πλέσσα και στίχους Κώστα Πρετεντέρη.
Το 1967 τραγουδά στο Φεστιβάλ το «Νιώθω Παράξενα» (εναλλάξ με την Τζένη Βάνου) σε μουσική Ζάκ Ιακωβίδη και στίχους Γιάννη Συλβα.
Τέλος το 1969 ερμηνεύει (εναλλάξ με την Μαίρη Αλεξοπούλου) το «Έχω χτίσει μια φωλιά» σε μουσική Κώστα Πρέντα και στίχους Γ. Σαντοριναίου.
Ο Μάνος Χατζηδάκης κάποια στιγμή ομολογεί στη Ν.Κ «αν θέλεις μπορείς μια μέρα να γίνεις μεγάλη τραγουδίστρια». Κράτησε φυλακτό τα λόγια του που την εμψύχωσαν και την βοήθησαν να ξεπεράσει πολλές δυσκολίες και να τραγουδήσει με επιτυχία και εκτός Ελλάδος.
Πολλές φορές κατέταξαν την φωνή της ανάμεσα σε δύο άλλες σπουδαίες φωνές της εποχής την Νάνα Μούσχουρη και την Τζένη Βάνου. Η Ν.Κ στην πραγματικότητα δεν μοιάζει με καμία. Η φωνή της και η ερμηνεία της έχουν τις δικές τους ευαισθησίες που την κατατάσσουν, αντικειμενικά, σε μία δική της κατηγορία, που σίγουρα θα μελετηθεί από τους μουσικοκριτικούς του μέλλοντος


ΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΈΣ ΤΗΣ Ν.Κ ΣΕ ΞΕΝΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ


1964: Βαλκανιάδα Ελαφρού Τραγουδιού.
Πρώτη σε δημοψήφισμα με το «Ξημερώνει» του Μ.Χατζηδάκη και «Έχω μεράκι στην καρδιά» του Μ.Πλέσσα. Στην ίδια αποστολή εκτός από τον μαέστρο συμμετείχαν η Κλειώ Δενάρδου και ο Δημ. Μπαξεβανάκης.

1965:Φεστιβάλ Σοποτ (Πολωνία). Β’ Βραβείο με την σύνθεση του Γ
Κατσαρού «Κάθε λιμάνι και καημός». Και Γ’ Βραβείο ερμηνείας με την πολωνική σύνθεση «Ευριδικες».

1965: Φεστιβάλ Βόρειας Θάλασσας (Οστάνδη). Β΄ Βραβείο
τραγουδιού και ερμηνείας με το «Κάθε λιμάνι και καημός».
1967: Φεστιβάλ Τραγουδιού Αγκριτζέντο (Ιταλία). Α΄ Βραβείο με την
δημιουργία του Κώστα Ξενάκη «Μείνε».
1967: 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Τραγουδιού «Λύρα» (Μπρατισλαβα,
Τσεχοσλοβακία. Ερμήνευσε την «Γειτονιά» του Μ. Πλέσσα.

Ραδιόφωνο Μονάχου- «Τα μεγάλα ταλέντα της Ευρώπης»

Στην Γιουγκοσλαβία οι εφημερίδες έγραψαν ότι είναι «η ελληνίδα Εντιθ Πιάφ».
Στην Ιταλία την περιέγραψαν ως μια « διεθνούς ακτινοβολίας βεντέτα».
Στο Μόναζο την χαρακτήρισαν «καλύτερη μεταπολεμική φωνή».
Στην Ισπανία έσπασε ρεκόρ πωλήσεων η διασκευή του «Μην λες τίποτα» που ερμήνευσε η ίδια στα ισπανικά με τίτλο «No digas nada»

Οι επιτυχίες που ερχόταν η μία μετά την άλλη δεν την στέρησαν από μία ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή, δίπλα στο σύζυγο και τα δυο παιδιά τους. Και ακόμα δεν την απομόνωσαν από μερικές πεζές συνήθειες κάθε καλής νοικοκυράς, όμως πάντα τις έκανε με κέφι, η ίδια ράβει τα ρούχα της, μαγειρεύει και κάνει όλες τις δουλειές του σπιτιού.
«Έμαθα να είμαι προσγειωμένη» δήλωσε στην αρχή της καριέρας της η ΝΚ. Ήταν ένα σύνθημα και τρόπος ζωής που ακολούθησε ως σήμερα η ΝΚ και στην προσωπική της ζωή και στην επαγγελματική της καριέρας. Νοσταλγεί την εποχή των φεστιβάλ, αλλά νιώθει ότι οι επιτυχίες γενναιόδωρα μπόλιασαν την πορεία της και η αγάπη του κοινού που λατρεύει το καλό τραγούδι και τις καλές τραγουδίστριες δεν έπαυσε να την αγκαλιάζει τρυφερά με σεβασμό και αφοσίωση.

Ο Μάνος Χατζηδάκης , που ήταν δύσκολος αλλά και γενναιόδωρος σε επαίνους, για ανθρώπους που έκρινε ότι το άξιζαν «Μπορείς να κάνεις διεθνή καριέρα»- της είπε κάποια στιγμή. Και δικαιολόγησε την άποψη του « έχεις ένα δραματικό τρόπο ερμηνείας, βγάζεις συναίσθημα, έχεις σωστή φωνή και μια αψεγάδιαστη τεχνική. Αλλά- την προέτρεψε-μην βιαστείς. Σκαλί, σκαλί»
Η ΝΚ ανήκει στην χρυσή εποχή του ελληνικού τραγουδιού και του Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης. Μία περίοδος που παρήλθε ανεπιστρεπτεί αλλα οι πρωταγωνιστές της ζουν, κινούνται ανάμεσα μας και εισπράττουν την ευγνωμοσύνη όλων αυτόν που κάποτε συγκινήθηκαν και χάρηκαν από τις ερμηνείες και τα τραγούδια τους.Τον Μάρτιο του 2009 ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης την τίμησε με ειδική πλακέτα για την προσφορά της στο τραγούδι σε εκδήλωση που έγινε στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο της Θεσσαλονίκης.

21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2009

*Στην ταινια του 1967 «Ανακατωσουρας» η Αντζελα Ζηλεια τραγουδα «Καλως ορισες ερωτα»,εμφανιζονται ο Αλκης Στεας και ο κινηματογραφικος παραγωγος Τζαιημς Παρις και το συγκροτημα της Θεσσαλονικης «Γκρηκς» παιζει την ισπανικη συνθεση La Paloma.
*Τραγουδια του Μικη Θεοδωρακη: «Το γελαστο παιδι» εγινε Life goes on από την Shirley Bassey, «Το τραινο φευγει στις οκτω» εγινε The train leaves at eight από τους Walkabouts, «Ο καημος» βαπτισθηκε Un fiume amaro από την Iva Zanicchi και «Το περιγιαλι» τραγουδηθηκε ως Sogno di liberta από την Milva.
*9 Ιανουαριου 1979:η πρωτη εγχρωμη εκπομπη από την ΕΡΤ.
*20 Ιουλιου 1969:η ΕΡΤ μεταδιδει ζωντανα τον πρωτο περιπατο του ανθρωπου στην Σεληνη.
*Ο πρωτος ραδιοπειρατης στην Ελλαδα εξεπεμπε το 1937 (από την Αθηνα) στα βραχεα,καλυπτοντας με το σημα του ξενους σταθμους.
*Οι «Φορμιγξ»(με οργανιστα τον Βαγγελη Παπαθανασιου) ειχαν επιλεγει να παιξουν στις εκδηλωσεις για τους γαμους του τοτε βασιλια Κωνσταντινου.
*Εκτος από την ΕΤ3 και την TV Μακεδονια τουλαχιστον αλλα 14 καναλια εκπεμπουν από την Θεσσαλονικη.
*Την «Μισιρλου» ηχογραφησε και ο Τζιμης Μακουλης.
*Με τιτλο «Γλυκεια μου αγαπη» ηχογραφησε το Amado mio η Δαναη.
21

ΑΛΚΗΣ ΣΤΕΑΣ: ο πρωτος σουπερσταρ του ραδιοφωνου στην Θεσσαλονικη

Μπορεί ο Χρίστος Τσιγγιρίδης να είναι ο άνθρωπος που έφερε το ραδιόφωνο στην Θεσσαλονίκη και στα Βαλκάνια, ο πρωτοπόρος της ραδιοφωνίας, αλλά το ραδιόφωνο πρώτα στη Θεσσαλονίκη και μετά σ’ολη την Ελλαδα ανέδειξε έναν από τους πρώτους σούπερ σταρ των ερτζιανών, τον Αλκη Στέα.
Στην δεκαετία του 50, το μεσημέρι της Τετάρτης, όλη η οικογένεια στο τραπέζι και από το ανοιχτό ραδιόφωνο όλοι άκουγαν το «Τηλεφωνικό παιχνίδι» του Άλκη Στέα. Ένα παιχνίδι εγκυκλοπαιδικών και άλλων γνώσεων, που όσοι έβρισκαν τις απαντήσεις κέρδιζαν δώρα. Έτσι γνωρίσαμε και αγαπήσαμε τον Άλκη Στέα στη Θεσσαλονίκη
Το 1960 όταν λειτούργησε, κατά την διάρκεια της ΔΕΘ, ο πρώτος σταθμός τηλεόρασης στο περίπτερο της ΔΕΗ, ο Α.Σ ήταν ο πρώτος έλληνας εκφωνητής Τ/Ο και εκεί μετέφερε με την ίδια πάντα επιτυχία το «Τηλεφωνικό παιχνίδι».
Το 1962 με την έναρξη του Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, με οργανωτή την ΔΕΘ, ο Α.Σ είναι η φυσική επιλογή για την παρουσίαση του νέου θεσμού. Εκτός από την δημοτικότητα του ήταν και άλλοι παράγοντες που συνετέλεσαν στην απόφαση αυτή: η εξαιρετική του άρθρωση, τα σωστά-άψογα ελληνικά του, η δυνατότητα του να αυτοσχεδιάζει ανεξάντλητα και χωρίς κείμενα και η εμφάνιση του βέβαια.
Παράλληλα ο Α.Σ δημιούργησε με τον συγγραφέα Λάκη Μιχαηλίδη και άλλους δύο φίλους του το διαφημιστικό γραφείο «Ηχώ» που γρήγορα εξελίχθηκε, αναπτύχθηκε και δημιούργησε γραφεία στην Αθήνα.
Πριν ένα χρόνο με την πρωτοβουλία της Ένωσης Διαφημιστικών Επιχειρήσεων Βορείου Ελλάδος, το Δημοτικό Συμβούλιο έδωσε το όνομα του σε δρόμο της Θεσσαλονίκης.
Η ίδια ένωση καθιέρωσε το βραβείο «Άλκης Στέας».
Ήταν ο Α.Σ που με κάλεσε ως νεαρό δημοσιογράφο στο γραφείο του στη Θεσσαλονίκη και μου πρότεινε την παρουσίαση της πρώτης μου ραδιοφωνικής εκπομπής. Μπροστά στην αμηχανία μου αναγκάσθηκε να με διαβεβαιώσει «Μπορείς. Όλοι έτσι ξεκινήσαμε»
45 χρόνια αργότερα συνεχίζω να παρουσιάζω εκπομπές στο ραδιόφωνο- χάρη σ’αυτή την πρόσκληση.
Ο Α.Σ ήταν πάνω από όλα γενναιόδωρος-και προπαντός με τους νέους. Οι καλλιτέχνες του Φεστιβάλ Τραγουδιού που τον πλησίασαν τον λάτρεψαν. Γιατί είχε πάντα μια συμβουλή, ένα καλό λόγο, μια σωστή παρατήρηση.
Στην Θεσσαλονίκη τον αγάπησαν μικροί και μεγάλοι και στην ΔΕΘ ήταν το δεύτερο σπίτι του.
Δέκα χρόνια αφού έφυγε για το πιο μακρινό ταξίδι, η ευχή-προτροπή του «Ευτυχειτε» αντηχεί στα αυτιά μας γιατί ποτέ δεν την είχαμε περισσότερη ανάγκη όσο τις μίζερες αυτές μέρες της διεθνούς οικονομικής κρίσης.
Και ποτέ δεν είναι αργά για ένα ακόμα μεγάλο «ευχαριστώ» στο Α.Σ από τον ειλικρινως υμετερο και αναρίθμητους άλλους ανθρώπους που τους έδωσε ευκαιρίες και τους άνοιξε δρόμους για την εκπλήρωση των ονείρων τους.
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ

Παρακαλούνται οι μικροί, να μην φωνασκούν!

OTAN TO ΦEΣTIBAΛ Tραγουδιού που οργάνωσε το ΕIP στην Αθήνα το 1959, '60 και '61 έληξε άδοξα, ο μουσικός κόσμος και το κοινό διψούσαν για μια συνέχεια.
Καθώς ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αναλαμβάνει για τρίτη φορά πρωθυπουργός (1961-'63) και η Διεθνής Eκθεση Θεσσαλονίκης υποστηρίζεται από την κυβέρνηση και προσωπικά από τον Μακεδόνα πρωθυπουργό ως ο επίσημος εκθεσιακός φορέας της χώρας, η ΔΕΘ ενισχύεται και απογειώνεται σιγά σιγά. Δημιουργείται το Φεστιβάλ Κινηματογράφου -το 1960, πάλι επί πρωθυπουργίας Καραμανλή- στο πλαίσιο των παράλληλων εκδηλώσεων της ΔΕΘ. Kαι καθώς όλοι οι προβολείς πέφτουν στη Θεσσαλονίκη, η Ελληνική Μουσική Εταιρεία ζητεί από τη διοίκηση της ΔΕΘ να αναλάβει αυτή οργανωτικά τη συνέχιση του Φεστιβάλ Tραγουδιού ή, εν πάση περιπτώσει, την οργάνωση ενός νέου.
Οι άνθρωποι της ΔΕΘ ενδιαφέρθηκαν άμεσα όχι μόνο διότι έβλεπαν το Φεστιβάλ Tραγουδιού να ανελίσσεται σε ένα θεσμό που θα έκανε ισχυρότερη τη Διεθνή Eκθεση Θεσσαλονίκης και θα πρόσθετε χιλιάδες νέους επισκέπτες, αλλά και διότι ήδη ετοιμαζόταν το Αλεξάνδρειο Μέλαθρο (Παλαί ντε Σπορ) με 8.000 θέσεις, ιδανικά τοποθετημένο στην καρδιά της Διεθνούς Eκθεσης, ο καταλληλότερος χώρος για μεγάλες εκδηλώσεις - ήταν εδώ που για πρώτη φορά η νεολαία της Θεσσαλονίκης είδε μεγάλες συναυλίες, το 1964 τους «Φόρμιγξ», με οργανίστα τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, και το 1968 τον Τζόνι Χαλιντέι και τη Σιλβί Βαρτάν.
Ο τότε πρόεδρος της ΔΕΘ ανέθεσε την οργάνωση του πρώτου Φεστιβάλ Tραγουδιού στον Βασίλη Παπαβασιλείου, προϊστάμενο διοικητικού της ΔEΘ, που παράλληλα δημοσιογραφούσε στις εφημερίδες της Θεσσαλονίκης. (Mετά την αποχώρηση του Βασίλη Παπαβασιλείου, ανέλαβε η Κίτσα Αναστασιάδου-Κριμίζη, την οποία διαδέχθηκε, το 1985, η Γεωργία Κατσάνη).
Το 1962 η ΔΕΘ απευθύνει πρόσκληση στους συνθέτες, στιχουργούς, ερμηνευτές, ενορχηστρωτές να πάρουν μέρος στην αναβίωση του Φεστιβάλ, το οποίο αρχικά δεν φιλοξενείται στο Αλεξάνδρειο, που δεν είχε ακόμα ολοκληρωθεί, αλλά στο παρακείμενο ανοικτό γήπεδο καλαθόσφαιρας της ΧΑΝΘ (πίσω από το Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών), που δεν υπάρχει σήμερα.
12 Σεπτεμβρίου 1962. Eναρξη του 1ου Φεστιβάλ Eλαφρού Tραγουδιού. Παρουσιαστής ο Aλκης Στέας: στο κατάμεστο γήπεδο της XANΘ κλείνουν οι πόρτες και ο Στέας ξεκινά να καλωσορίζει τους θεατές και τους ακροατές του ραδιοφώνου. Απ' έξω, όμως, ακούγεται έντονη φασαρία απ' αυτούς που δεν είχαν εισιτήρια ή δεν πρόλαβαν να μπουν. «Παρακαλούνται οι μικροί απ' έξω να μην φωνάσκουν», κάνει έκκληση από μικροφώνου με κομψό τρόπο ο Στέας - μόνο που στους «μικρούς απ' έξω» συμπεριλαμβάνονταν ο υπουργός Βορείου Ελλάδος και ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, οι οποίοι είχαν έρθει καθυστερημένοι και βρήκαν κλειστές τις πόρτες!
16 Σεπτεμβρίου 1965. Tο 4ο Φεστιβάλ Eλαφρού Tραγουδιού. Στο Aλεξάνδρειο, όπου από την προηγούμενη χρονιά το Φεστιβάλ βρήκε την πιο φιλόξενη στέγη του τα επόμενα χρόνια, με θέσεις για χιλιάδες θεατές και με καμαρίνια για όλους τους καλλιτέχνες.
Μια άγνωστη πτυχή εκείνης της διοργάνωσης, που ελάχιστοι θυμούνται πια: το 1965 τη σύνθεση του Γιώργου Κατσαρού σε στίχους Πυθαγόρα «Μες στην μπόρα, μες στον ήλιο» επρόκειτο να ερμηνεύσει ένα ντουέτο που θα έκανε πάταγο: Καζαντζίδης - Μαρινέλλα. Oμως, λίγο πριν έρθουν οι δύο τραγουδιστές στη Θεσσαλονίκη, «χάλασε» μια συμφωνία για εμφανίσεις του Καζαντζίδη σε νυκτερινό κέντρο της βορειοελλαδικής πρωτεύουσας αμέσως μετά το Φεστιβάλ, και ο κορυφαίος λαϊκός ερμηνευτής ενοχλημένος ακύρωσε την εμφάνισή του στο Φεστιβάλ. Tο τραγούδι ερμήνευσε ο Γιώργος Ζωγράφος, εκείνη η ξεχωριστή φωνή του '60 που έφυγε από κοντά μας πρόσφατα, μόλις τον Aύγουστο. H σύνθεση του Γ. Kατσαρού δεν διακρίθηκε, το κοινό έδωσε το πρώτο βραβείο στο τραγούδι των Nότη Mαυρουδή (μουσική) και Γιάννη Kακουλίδη (στίχοι) «Hταν μεγάλη η νύχτα» (ενορχήστρωση-διεύθυνση, Nότης Mαυρουδής· ερμηνεία, Σούλα Mπιρμπίλη).
H περίοδος 1984-86, θυμάται η Γεωργία Κατσάνη, που τότε άρχισε να ασχολείται με τα οργανωτικά του Φεστιβάλ ως γραμματέας της Oργανωτικής Eπιτροπής, «ήταν τα χρόνια που μπήκε δυναμικά το μπουζούκι στις συνθέσεις και ενορχηστρώσεις. Η ορχήστρα συνοδείας περιορίστηκε σε λιγότερα μέλη. Λίγο νωρίτερα έγινε και η πρώτη από τις απόπειρες αλλαγής παρουσιαστή».
Ομως ο Aλκης Στέας ήταν μοναδικός. Και η διοίκηση της ΔΕΘ, ύστερα από κάθε αλλαγή -που αποδεικνυόταν πάντα άστοχη- επέστρεφε στον πρώτο διδάξαντα. Aνθρωπος του μικροφώνου ο Στέας, μεγαλωμένος στο Ντεπώ της Θεσσαλονίκης, πρωτοέγινε γνωστός από ένα «τηλεφωνικό παιχνίδι» εγκυκλοπαιδικών γνώσεων που κάθε Τετάρτη μεσημέρι συγκέντρωνε γύρω από το ραδιόφωνο όλη την οικογένεια. Το παιχνίδι αυτό μεταφέρθηκε από τον Στέα και στον πρώτο τηλεοπτικό σταθμό, που εγκατέστησε η ΔΕΗ στον χώρο της ΔEΘ το 1960. Ο Στέας σύντομα έγινε η φωνή που όλοι ήθελαν για τις ραδιοφωνικές διαφημίσεις. Aυτό τον οδήγησε στη δημιουργία του διαφημιστικού γραφείου «Ηχώ», με έδρα αρχικά τη Θεσσαλονίκη και αργότερα την Αθήνα. Με άψογα ελληνικά, καθαρή και συνεχή ροή του λόγου, εξαιρετικό χρωματισμό φωνής έφερε μιαν άλλη ποιότητα στο ραδιόφωνο της Θεσσαλονίκης. Λάτρης του ελληνικού τραγουδιού και των δημιουργών του δεν ήθελε να αδικήσει τους καλλιτέχνες, γι' αυτό και οι εκφωνήσεις του στο Φεστιβάλ ήταν πάντα λιτές, περιεκτικές, με στόχο να μην αδικηθεί κανείς. Συμμετείχε στις συζητήσεις των παρασκηνίων, αλλά δεν υπήρξε ποτέ πρωταγωνιστής σκανδάλου, με ένα πρωτόγνωρο ήθος που το ζήλευαν οι άλλοι κονφερασιέ της εποχής.
Ο Γιώργος Κατσαρός, που ήταν μαέστρος του Φεστιβάλ, αλλά και μέλος σε πολλές επιτροπές του, νοσταλγεί τις δοκιμές των τραγουδιών στη Θεσσαλονίκη, που κρατούσαν μια εβδομάδα. Θυμάται την ωραία, συναδελφική ατμόσφαιρα και τη συνεργασία με τους μουσικούς της μεγάλης ορχήστρας, με τους συνθέτες, στιχουργούς, ερμηνευτές και τα μέλη των επιτροπών. Aναπολεί τα βράδια στο «Ντορέ», το καφέ μπαρ-εστιατόριο απέναντι από τον Λευκό Πύργο, μεταμεσονύκτιο «αρχηγείο» των φεστιβαλικών κύκλων.
O Γιάννης Σπανός πήρε μέρος στο Φεστιβάλ δύο φορές. Δεν θα ξεχάσει ποτέ τη φορά που, όταν το τραγούδι του βρέθηκε στην 20ή θέση, δηλαδή τελευταίο, κάποιος καταστηματάρχης της Θεσσαλονίκης του τηλεφώνησε και του πρόσφερε 5.000 δραχμές, ποσό διόλου αξιοκαταφρόνητο την εποχή εκείνη, αν δεχόταν να φωτογραφηθεί μέσα στο υποδηματοπωλείο του! O Γιάννης Σπανός δεν κέρδισε ποτέ εκείνες τις 5.000 δραχμές, διότι, βέβαια, δεν επισκέφθηκε ποτέ το κατάστημα.
Ηταν το 4ο Φεστιβάλ, 1965, και η αποτυχούσα σύνθεση ήταν το «Μιλάς» σε στίχους Κώστα Γεωργουσόπουλου και με ερμηνεύτρια την Καίτη Χωματά. H δεύτερη συμμετοχή του Γιάννη Σπανού ήταν το 1966, με το «Ποιος μου πήρε τη χαρά», σε στίχους Ακη Δασκαλόπουλου και ερμηνεύτριες εναλλάξ την Καίτη Χωματά και την Αλέκα Μαβίλη.
Ο τραγουδιστής Γιάννης Πετρόπουλος, A΄ βραβείο το 1971 με το «Παλιό κανόνι» του Γιώργου Μαυρομουστάκη (μουσική και στίχοι) δεν ξεχνάει που εκείνο το βράδυ του θριάμβου, φεύγοντας από το Παλαί ντε Σπορ, ενθουσιασμένοι θεατές σήκωσαν στα χέρια(!) το αυτοκίνητό του φωνάζοντας ρυθμικά το όνομά του.
Ο Πετρόπουλος, που επίσης κέρδισε δύο φορές Γ΄ βραβείο και απέσπασε επτά βραβεία ερμηνείας από δημοσιογραφικές επιτροπές στο Φεστιβάλ, θυμάται δύο χαριτωμένα στιγμιότυπα: «Oταν πήρα το A΄ βραβείο, μου προσέφεραν μια ανθοδέσμη. Kατεβαίνοντας από το πάλκο την έδωσα στη γυναίκα μου. Εκείνη την ώρα ανέβαινε να τραγουδήσει η Χάιδω, η κόρη της Σοφίας Βέμπο. Η Βέμπο, που προφανώς έψαχνε απεγνωσμένα λουλούδια για να προσφέρει στην κόρη της και δεν εύρισκε, μες στον πανικό της αρπάζει την ανθοδέσμη από τα χέρια της γυναίκας μου, ανεβαίνει τρέχοντας στο πάλκο και τη δίνει στη Χάιδω!». Tο άλλο είχε να κάνει με τον παραγωγό Τζέημς Πάρις: «Eρχόταν στο Ντορέ κρατώντας κηροπήγια και έψελνε πειρακτικά.. . επιμνημόσυνες δεήσεις για όσους έχαναν! Oμως σε ένα γεύμα που παρέθεσε στη Ρέμβη, είχε κάτω απ' τα τραπέζια από ένα ρολόι δώρο για όλους τους τραγουδιστές!».
Aνάμεσα στις πολλές ιστορίες του Φεστιβάλ ξεχωρίζει μία από τη διοργάνωση του 1968, όταν ο νεαρός και άγνωστος αλλά ταλαντούχος τραγουδιστής της Θεσσαλονίκης Τώνης Στρατής απέσπασε το A΄ βραβείο με «Το καλοκαίρι εκείνο». Ο Στρατής έως τότε έπαιρνε μαθήματα τραγουδιού και κιθάρας από τον Μενέλαο Σπάθη, διευθυντή της ελαφράς ορχήστρας του ΕΙΡ στη Θεσσαλονίκη, και συμμετείχε σε ηχογραφήσεις της ίδιας ορχήστρας ερμηνεύοντας επιτυχίες της εποχής.
«Δεν το πίστευα», ομολογεί ο Tώνης Στρατής. «Πέρασαν μέρες για να το πιστέψω. Η Μπελίντα ήταν η πρώτη που με πλησίασε πριν ακόμα βγουν τα αποτελέσματα. Με αγκάλιασε και είπε απευθυνόμενη στους φωτογράφους: «Φωτογραφίστε με με τον θριαμβευτή του Φεστιβάλ!». Οταν κάποιος τής υπενθύμισε ότι ακόμα ήταν νωρίς για τα αποτελέσματα, εκείνη τον αποστόμωσε: «Εγώ τι σου λέω!»». Οταν τον επόμενο χρόνο, με το «Πικρό παράπονο», ο Τώνης Στρατής πήρε ξανά το A΄ βραβείο, η αντίδρασή του ήταν ανάλογη.

19 ΣΕΠΤΕΒΡΙΟΥ 2009

*Στην ελληνικη ταινια «Επιχειρηση Απολλων» το ανευ τιτλου τραγουδι της εκδρομης,που ερμηνευει η Ελενα Ναθαναηλ με την φωνη της Αλεκας Κανελλιδου
δεν κυκλοφορησε σε δισκους.Χρονια αργοτερα το ηχογραφησε με τιτλο Summer Dream η Αγνη.Υπαρχει στο αλμπουμ «Όταν αλλαξει ο καιρος».Οι πρωτοτυποι αγγλικοι στιχοι είναι του Γιωργου Παπαστεφανου και η μουσικη του Βαγγελη Παπαθανασιου.
*Από τις εκδοσεις Οδος Πανος κυκλοφορουν τα βιβλια του Σαλονικιου Βασιλη Κοντοπουλου που ζει στο Βερολινο:Μαρκ Αλμοντ(1989),Depeche Mode(1992),Nick Cave(1993),David Bowie(1997),Led Zeppelin(2003),Placebo(2003),Radiohead(2003),Scorpions(2004),Joni Mitchell(2004),Metallica(2008),Deep Purple(2008),U2(2009).
*Η συνθεση του Pedro Elias Guitierrez «Alma Llanera»(1914) θεωρειται ο δευτερος εθνικος υμνος της Βενεζουελα.
*31 ταινιες γυρισε ο Elvis Presley από το 1956-69.
*Η πρωτη κολλεγιακη-πανεπιστημιακη αδελφοτητα με ελληνικα γραμματα στις ΗΠΑ ηταν η Phi Beta Kappa (1776).
*City International (106,1) είναι ο μοναδικος ραδιοφωνικος σταθμος της Θεσσαλονικης που μεταδιδει σε απ ευθειας συνδεση με την Φωνη της Αμερικης(Ουασιγκτων) ειδησεις στην αγγλικη και μουσικες εκπομπες που θυμιζουν την εποχη του αμερικανικου της Αθηνας(AFRS).
*Τον Σεπτεμβριο του 1980 ηταν επιτυχιες στην Ιταλια:Amico-Renato Zero,Luna-Gianni Togni,Olympic games-Miguel Bose,Non so che darei-Alan Sorrenti,Many kisses-Krisma,Stella stai-Umberto Tozzi,Ιo ti voglio tanto bene-Roberto Soffici,Kobra- Rettore, Il tempo se ne va- Adriano Celentano, Cantero per te- Pooh.

17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2009

*Ηταν το δημοφιλεστερο γυναικειο φωνητικο συγκροτημα στις ΗΠΑ πριν από τις Αndrews Sisters.Το ονομα τους Boswell Sisters:Martha(1905-58),Connee(1907-76),Vet η Helvetia(1911-88).
*Τον Φεβρουαριο του 1956 ο συνθετης Cole Porter εκανε κρουαζιερα με γιωτ στα ελληνικα νησια.
* «Κανε τον πονο σου χαρα» που ερμηνευσε και η Μαιρη Λιντα και η Ζωη Φυτουση εγινε In the cool of the day από τον Nat King Cole(1965).
*Διασκευη της Polonaise op.53 No 6 A flat major (λα υφεση ματζορε) του Σοπεν(1842) είναι το Till the end of time -Perry Como(1945).
*Jorge Ben .Ειναι ο βραζιλιανος συνθετης που εγραψε τα : Mas que nada(1963),Pais tropical(1969),Fio maraviglia.(1972).
*Πεθανε σε ηλικια 72 χρονων στις 16 Σεπτεμβριου η τραγουδιστρια Mary Travers,μελος του φολκλορικου τριο Peter,Paul and Mary. Η μεγαλυτερη επιτυχια τους ηταν Leaving on a jet plane(1969).

16 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2009

*Σε ηλικια 85 χρονων πεθανε στις 8 Σεπτεμβριου ο επιλεγομενος «βασιλιας των εκπομπων quiz της Ιταλιας» και « πατερας της τηλεορασης» Mike Bongiorno.Ειχε παρουσιασει 11 φορες το Φεστιβαλ του Σαν Πεμο,απ οπου τον γνωρισε και το ελληνικο κοινο.
*Στην Ρηγιλλης αγορασε διαμερισμα η Νανα Μουσχουρη,ενώ διατηρει και το γραφειο της στην Πλακα.
*Στις 28 Οκτωβριου κλεινουν δυο χρονια από τον θανατο του Τζιμη Μακουλη.Ειχε γεννηθει στις 12 Απριλιου 1935.
*Οι δυο εκπληκτικοι χορευτες-ακροβατες της ταινιας του 1943 Stormy weather(ελληνικος τιτλος «Χαρλεμ») είναι οι Harold Nicholas,Fayard Nicholas.Ο δευτερος.που ηταν ο μεγαλυτερος αδελφος,πεθανε στις 23 Δεκεμβριου 2000.
*Το κλασικο τραγουδι της μουσικης καντρυ Stand by your man ,που εκανε επιτυχια η Tammy Wynette,λεγεται ότι βασιζεται σε μελωδια του J.Strauss.
*Η επιτυχια του Ιταλου John Foster «Amore scusami» πρωτα ακουστηκε στο καλοκαιρινο φεστιβαλ Disco per l’ estate (1964) και μετα στο Φεστιβαλ του Σαν Ρεμο.
*Η τηλεοπτικη σειρα του 1959 Twilight Zone ειχε 156 επεισοδια.
*Από το 1966-69 κρατησε στην αμερικανικη τηλεοραση η σειρα επιστημονικης φαντασιας Star Trek.

15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2009

*Στο πλαισιο της κλαδικης εκθεσης «Ηχοραμα» η ΔΕΘ οργανωσε στο Αλεξανδρειον Μελαθρον την Κυριακη 18 Οκτωβριου 1987 συναυλια με τους Γιαννη Αναστασιου,Ελευθερια Αρβανιτακη,Σοφια Βοσσου,Γιαννη Γιοκαρινη,Νικο Ζιωγαλα,Μασσελες,Ανδρεα Μικρουτσικο,Μπανγκ,Δαφνη Μποκοτα,Ντιβα,Λακη Παπαδοπουλο,Πωλινα,Τζερονιμο Γκρουβι.
*Επιτυχιες του 1957 στην Ελλαδα:Αχ ρε παληομισοφορια-Να ζησουν τα φτωχοπαιδα-Το καυγαδακι-Νιτσα Ελενιτσα-Πρωτη αγαπη σου ειμαι εγω-Αφου το θες-Φουστα κλαρωτη-Μουρμουρη μπαγλαμα-Για μια κιθαριτσα.
*La petite tonkinoise (1906) εγινε «Κικη,Κοκο»(1927) στην Ελλαδα και στις ΗΠΑ το 1907 It’s delightful to be married.
*Το 1959 ο Pat Boone ηχογραφησε την συνθεση The wang dang taffy apple tango.Οι δυο προτελευταιες λεξεις σημαινουν «μηλο καραμελιζε».
*Η «Σερενατα» του Σουμπερτ(1824) εγινε από την Margaret Whiting « On top of the moon».
*Ηταν επιτυχια του 1958 στην Αγγλια το «Hoots mon».Ο τιτλος σημαινει C’mon man.
*Στην Αθηνα γεννηθηκε ο διασημος στιχουργος Georges Garvarentz(1932-1993).γιος διασημου Ελληνα μουσικου.οπως αναφερει η βιογραφια του.Μεταξυ αλλων εγραψε πολλα τραγουδια του Σαρλ Αζναβουρ.
*Στην Λευκωσια το 1947 γεννηθηκε ο Γαλλος τραγουδιστης Mike Brant.Πεθανε το 1975.

Οι φωτιές του πολέμου πυρπολούν την οθόνη

Οι πολεμικές ή αντιπολεμικές ταινίες από την αρχή του κινηματογράφου έχουν το δικό τους φανατικό κοινό αν και τα τελευταία χρόνια το υψηλό κόστος παραγωγής έχει αποθαρρύνει πολλές κινηματογραφικές εταιρίες, κυρίως τις αμερικάνικες, να εγκαταλείψουν το είδος ή να προχωρήσουν σε παραγωγές με την συμβολή των Ενόπλων Δυνάμεων, έτσι ώστε η δαπάνη να περιορισθεί αισθητά.
Οι πολεμικές ταινίες προβάλλουν, συνήθως, τον τρόμο και τις τραγικές ή συγκινητικές ιστορίες των ανθρώπων που συμμετέχουν εκούσια ή ακούσια σε συγκρούσεις ή σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή προσπάθειες διαφυγής κι επιβίωσης.
Μερικές ταινίες δεν δείχνουν καθόλου πόλεμο αλλά τις συνέπειες που έχει πίσω στην πατρίδα, κάνοντας και κριτική για παράλογες αποφάσεις που αλλάζουν την μοίρα των ανθρώπων.
Δεν είναι λίγες οι φορές που οι πολεμικές ταινίες χρησιμοποιήθηκαν για προπαγάνδα είτε εναντίον του εχθρού είτε για να υμνήσουν τις προσπάθειες των στρατευμένων στο μέτωπο.
Υπάρχουν, όμως, και ταινίες που αποτελούν αυθεντική – όσο είναι δυνατόν – προσπάθεια αναπαραγωγής πραγματικών γεγονότων κι εμπειριών του πολέμου στην μεγάλη οθόνη.
Τα περισσότερα θύματα είναι από τον πρώτο και τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά πηγή έμπνευσης αποτέλεσαν και ο πόλεμος του Βιετνάμ της Κορέας και του Ιράκ που δόθηκαν και με χιουμοριστικό τρόπο, όπως στην μαύρη κωμωδία του 1970 «MASH» που αναφέρεται σε μια ιατρική μονάδα στην Κορέα ή στο «Good morning Vietnam» (1987) όπου ο Ρομπιν Γουηλλιαμς υποδύεται έναν ντισκ τζόκεϋ του Στρατού στην Σαιγκόν του 1965.
Η πρώτη πολεμική ταινία διαρκούσε 90 δευτερόλεπτα. Ήταν η προπαγανδιστική «Tearing down the Spanish Flag» (Σχίζοντας την ισπανική σημαία) του 1898 που αναφέρεται στον Ισπανο – αμερικανικό πόλεμο.
Για πρώτη φορά οι παραγωγοί του Χόλλυγουντ κατάλαβαν το ενδιαφέρον του κοινού για πολεμικές ταινίες με την προβολή της «Γέννησης ενός έθνους» (1915) που εστιάζεται στην επίδραση του πολέμου σε δύο οικογένειες.
Η πιο φημισμένη ταινία για τον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο είναι το «Όσα παίρνει ο άνεμος» του 1938. Η αντιπολεμική ταινία που έκανε αστέρι τον Ροδόλφο Βαλεντίνο ήταν «Οι τέσσερις Ιππότες της Αποκάλυψης» (1921).
Μια από τις πρώτες ομιλούσες πολεμικές ταινίες ήταν το «Hell’s angels» (1930). Από τις πρώτες αντιπολεμικές ταινίες ήταν το «Όλα ήσυχα στο δυτικό μέτωπο» (1930).
Ο Τσάρλι Τσάπλιν γελοιοποιεί τον Χίτλερ και το Τρίτο Ράιχ στον «Μεγάλο δικτάτορα» (1940). Στο «Buck Privates» του 1941 το κωμικό ντουέτο Αμποτ και Κοστέλλο πηγαίνει, κατά λάθος, στον Στρατό.
Το πιο κλασικό φιλμ ίντριγκας, πατριωτισμού και ρομαντισμού στα χρόνια πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι η «Καζαμπλάνκα» του 1942 που παίχθηκε μερικές εβδομάδες πριν από την απελευθέρωση της πόλης.
Ο κατάλογος των πολεμικών και αντιπολεμικών ταινιών είναι ατελείωτος. Ένα πρόσφατο δημοψήφισμα στο Διαδίκτυο έδωσε στο κοινό την ευκαιρία να ψηφίσει την αγαπημένη του ταινία με θέμα τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρώτη έρχεται «Η απελευθέρωση του στρατιώτη Ράιαν». Μέσα στις 40 πρώτες είναι ακόμα :

*Patton
*Longest day
*A bridge too far
*The great escape
*The bridge on the River Kwai
*Schindler’s list
*Tora ! Tora! Tora!
*Stalag 17
*Pearl Harbour
*Guns of Navarone
*Mrs Miniver
*Sands of Iwo jima

ΑΠΟ ΤΟ 1954-89

Παραστάσεις - συναυλίες
25 χρόνων στην Θεσ/νικη



Κάθε έντυπο πρόγραμμα κρύβει, όπως είναι φυσικό, και μια ή περισσότερες ιστορίες. Πολύ περισσότερο όταν αυτό το πρόγραμμα αναφέρεται σε παραστάσεις – συναυλίες που δόθηκαν στην Θεσσαλονίκη και ξεχάστηκαν ή έμειναν γλυκειές αναμνήσεις για τους λόγους που τις θυμούνται. Αλλά παράλληλα είναι το πλούσιο καλλιτεχνικό παρελθόν της Θεσσαλονίκης που σε κάθε στιγμή της ιστορίας της φιλοξένησε σπουδαία θεατρικά, μουσικά, χορευτικά σύνολα και προσωπικότητες.
Από την ιδιωτική συλλογή του Λευτέρη Κογκαλίδη που περιλαμβάνει προγράμματα εκδηλώσεων από το 1954 – 89, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στην Θεσσαλονίκη, κι έχει να θυμίσει πολλά, αλιεύσαμε πλούσιο υλικό πληροφοριών.

Χ Χ Χ


Ο θίασος Ντίνου Ηλιόπουλου – Μίμη Φωτόπουλου παρουσίασε στο θέατρο «Παλλάς» (αριθμός τηλεφώνου τότε ήταν 5515) το 1954 την κωμωδία του Δημήτρη Γιαννουκάκη «Το σπίτι των τεσσάρων κοριτσιών» σε σκηνοθεσία Πέλου Κατσέλη με πρωταγωνίστρια την Τζένη Καρέζη. Το εξώφυλλο του προγράμματος φιλοτεχνήθηκε από τον Ντίνο Δημόπουλο.
Στον θίασο συμμετείχαν οι Νίτσα Τσαγανέα, Α. Καπελάρη, Μαίρη Εγιπίδου, Ζωή Φυτούση
Αντιγόνη Κουκούλη, Ερρίκος Κονταρίνης, Περικλής Χριστοφορίδης, Βασίλης Ανδρεόπουλος, Γιάννης Αργύρης.


Χ Χ Χ

Η Εθνική Λυρική Σκηνή την περίοδο 1954-55 παρουσίασε στο Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης την Οπερέτα του Εμμεριχ Καλμαν «Κοντέσσα Μαρίτσα» σε τρεις πράξεις και 14 εικόνες.
Το έργο που μετέφρασε ο Δημήτρης Γιαννουκάκης, σκηνοθέτησε ο Δημήτρης Μυρατ, με διευθυντή ορχήστρας τον Β. Πφέφρερ, διευθυντή χορωδίας τον Μ. Βούρτση χορογραφίες Τ. Βαρουτη-Αγγέλου Γριμάνη, σκηνογρααφίες-ενδυμασίες Γ. Ανεμογιάννη.
Στο ρόλο της κοντέσας η Ανθή Ζαχαράτου (εναλλάξ με την Λέλα Ζωγράφου). Στους
Άλλους ρόλους οι Ν. Ντουφεξιάδης, Μ. Καζαντζής, Δ. Θάνος, Μ. Παπαδοπούλου, Α. Μητσάκου, Ν. Μουσδράκης, Τ. Γεωργίου, Εμμ. Μολότσος, Μ. Πραγαστή, Ελ. Τερζής, Σ. Καλογεράς.


Χ Χ Χ

Στην χειμερινή περίοδο 1956-1957 ο θίασος Ελλης Λαμπέτη-Δημήτρη Χορν παρουσίασε στο «Παλλάς» δύο έργα. Την «Ζιζή» της Κολέτ σε διασκευή της Ανίτας Λουζ, σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη, σκηνογραφίες-κοστούμια Γιάννη Στεφανέλλη. Εκτός από τους θιασάρχες στην παρουσίαση συμμετείχαν οι Αννα Παϊταζή, Δήμητρα Ζέζα, Ζωρας Τσαπέλης, Μιράντα, Ολυμπία Παπαδούκα.
Στις διαφημίσεις του προγράμματος αναφέρεται ότι « κάθε βράδυ στο κοσμικό κέντρο «Χαβάι» ο χιουμορίστας Chaηsonnier Σταύρος Γραμματικόπουλος σας προσκαλεί με το διαλεχτό του επιτελείο σε ένα πολιτισμένο γλέντι. Παίζει η ορχήστρα Ποζελι με τραγουδιστή τον Γιώργο Κυδωνίδη».
Από τις διαφημίσεις : « το μεγαλύτερο, νεώτερον, ταχύτερον ελληνικον υπερωκεάνιον «Ολυμπία» 23.010 τόνων, ναυπηγήσεως 1953, ταχύτητας 21 μιλίων, γραμμή Πειραιώς-Χάλιφαξ-Νέας Υόρκης».
Επίσης στην περίοδο 1956-1957 ο θίασος Λαμπέτη-Χορν ανεβάζει στο «Παλλάς» το έργο του Τζ. Μπάρρυ «Ο αριστοκρατικός δρόμος» σε μετάφραση Δημήτρη Χορν, σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη, σκηνογραφία-κοστούμια Γιάννη Στεφανέλλη, επιμέλεια χορών Τατιάνας Βαρούτη.
Στην διανομή (κατά σειρά εμφανίσεως) συμμετείχαν (εκτός από τους θιασάρχες) οι :Γιάννα Ολυμπίου, Ρίτα Μουσούρη, Ολυμπία Παπαδούκα, Αννα Παϊταζή, Λουίζα Ποδηματά, Γιώργος Βελέτζας, Βάσω Κουκουνάκη, Γιάννης Καβαδάς, Νίνα Γιαννίδου, Πέτρος Φυσσούν, Δήμητρα Ζέζα, Γιώργος Τσιτσόπουλος, Ζώρας Τσάπελης, Γιώργος Βελέτζας.
.
Χ Χ Χ


Ο θίασος της Ελένης Χατζηαργύρη με καλλιτεχνικό διευθυντή και σκηνοθέτη τον Τίτο Φαρμάκη παρουσίασε στο θέατρο «Παλλάς» (πιθανότατα το 1957) το έργο του Τζων Πρίσλεϋ «Επικίνδυνη στροφή» σε μετάφραση Μαίρης Βεάκη Ποζιοπούλου, σκηνογραφίες Βαγγέλη Ολυμπίου και μουσική επιμέλεια Τάσου Μαστοράκη.
Εκτός από την Χατζηαργύρη στην παράσταση παίρνουν μέρος, οι Μαρία Φωκά, Μαίρη Χρονοπούλου, Τάνια Σαββοπούλου,Τίτος Φαρμάκης, Γιάννης Φέρτης, Στέφανος Ληναίος.

Χ Χ Χ
Το Ελεύθερο Θέατρο το Νοέμβριο- Δεκέμβριο 1958 ανέβασε στο Βασιλικό Θέατρο την τρίπρακτη κωμωδία του Ούγκο Μπέττι « Τα όνειρά μας» σε μετάφραση Ρίτας Μπούμη-Παπά, σκηνοθεσία Λεωνίδα Τριβιζά, σκηνικά – κοστούμια Γιάννη Μιγάδη και μουσική επιμέλεια Ελλης Σολωμονίδου.
Πρωταγωνιστές ( κατά σειρά εισόδου στην σκηνή) οι : Κώστας Καζάκος, Μπάμπης Γιωτόπουλος, Κώστας Πίτσιος, Χριστόφορος Αναστασιάδης, Μαίρη Αντωνοπούλου, Κίττυ Αρσένη, Θεόδωρος Τριανταφυλλίδης, Θανάσης Μυλωνάς, Μάρθα Βούρτση, Άννα Ταρη, Μπάμπης Γιωτόπουλος, Βούλα Αβραμίδου.
Ο θίασος προανήγγειλε στο έντυπο πρόγραμμά του ως επόμενα έργα του :
«Λοκαντιέρα» του Κάρλο Γκολντόνι , « Η Ηρα και το παγώνι» του Σων Ο’ Κέηζυ, «Η γυναίκα της νειότης σου» του Ζακ Ντεβάλ, «Τ’ αγριμάκι» του Στέφαν Τζαγκόν, «Η χαρά θέλει δάκρυα» του Τέρενς Ράττιγκαν, «Το φιντανάκι» του Παντελή Χορν, «Δεν θα τα πάρεις μαζί σου» των Μος Χαρτ-Τζ. Κάουφμαν.


Χ Χ Χ


Το καλοκαίρι του 1958 το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν ανεβάζει στο Δημοτικό Θέατρο Πάρκου το έργο του Τζων Πάτρικ «Το αυγουστιάτικο φεγγάρι» σε μετάφραση Στ. Σπηλιωτόπουλου, σκηνικά –κοστούμια Γιώργου Βακαλό, σκηνοθεσία Κ. Κουν.
Πρωταγωνιστούν οι : Δημήτρης Χατζημάρκος, Γιώργος Κωνσταντίνου,Κώστας Μπάκας, Δημήτρης Μπάλλας, Ελένη Καρπέτα, Τάνια Σαββοπούλου, Θόδωρος Κατσαδράμης, Γιώργος Τσιτσόπουλος, Μαρία Μαρμαρινού, Γιώργος Λαζάνης, Θανάσης Κανέλλης, Ελένη Παπαγιάννη, Εκάλη Σώκου, Μηνάς Χρηστίδης.
Ακολούθησαν «Ο καλός άνθρωπος του Σε-Τσουαν» του Μπρεχτ, «Ο ματωμένος γάμος» του Λόρκα, «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι» του Τ. Ουίλλιαμς.


Χ Χ Χ


Την «Λοκαντιέρα» του Κάρλο Γκολντόνι σε μετάφραση Νίκου Ποριώτη, σκηνοθεσία Λεωνίδα Τριβιζά, σκηνικά-κοστούμια Γιάννη Μιγάδη, χορογραφίες Γιάννη Φαϊτάκη και μουσική επιμέλεια Ελλης Σολωμωνίδου παρουσίασε στα τέλη του 1958 στο Βασιλικό Θέατρο το «Ελεύθερο Θέατρο» .Πρωταγωνιστές (κατά σειρά εισόδου στη σκηνή) οι : Θόδωρος Τριανταφυλλίδης, Κώστας Καζάκος, Θανάσης Μυλωνάς, Κώστας Πίτσιος, Μάρθα Βούρτση, Μπάμπης Γιωτόπουλος, Κίττυ Αρσένη, Αννα Ταρή, Βούλα Αβραμίδου, Μαίρη Αντωνοπούλου.
Ο Γιάννης Σιδέρης, ο ιστορικός του Νεοελληνικού Θεάτρου, στο έντυπο πρόγραμμα της παράστασης γράφει για το Ελεύθερο Θέατρο : « Το Ελεύθερο Θέατρο είναι πανέτοιμο να παρουσιαστεί μπροστά σας με όλο το άρωμα της πρώτης του ευθύνης, το κοινό το ελληνικό πρέπει να παίξει κι εκείνο καλά το σπουδαίο του ρόλο, ν’ αγαπήσει τον τίμιο αυτό θίασο, και γιατί οι κόποι της νεότητας δεν είναι σωστό να μένουν χωρίς ανταμοιβή και γιατί καθήκον μας είναι ν’ αγαπούμε θετικά ότι έρχεται να μας μιλήσει με τα συστατικά της προσπάθειας για το καλύτερο» (Νοέμβριος 1958)


Χ Χ Χ



Στο πλαίσιο των καλλιτεχνικών εκδηλώσεων της 24ης ΔΕΘ το 1959, το Ελληνικό Χορόδραμα της Ραλλούς Μάνου με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Μάνο Χατζηδάκι παρουσίασε στις 20 Σεπτεμβρίου στο Βασιλικό Θέατρο τα έργα «Μακρινή πορεία» του Τhomson, «Ο τσιγγάνος» του Ραβέλ, « Ο Μαγικός μανδαρίνος» του Μπάρτσου, «Η ερημιά» του Χατζηδάκι.
Στις 22 Σεπτεμβρίου παρουσίασε τα έργα «Ο Μίδας», «Ο μαγικός μανδαρίνος», «Ο κύκλος του CNS» και « Η ερημιά». Και στις 23 Σεπτεμβρίου : «Ο τσιγγάνος », «Ο κύκλος του CNS», «Τα πουλιά», «Η ερημιά».
Στο έργο «Πουλιά» το τραγούδι του Μάνου Χατζηδάκι ερμηνεύει ο Γιώργος Μούτσιος. Τα κοστούμια είναι του Γιάννη Τσαρούχη. Στο «Βασιλιά Μίδα» η σκηνογραφία και τα κοστούμια είναι του Σπύρου Βασιλείου.
Το συμβούλιο του Ελληνικού Χοροδράματος αποτελούσαν τότε οι Δημ. Ζάννος, Παν. Μητσόπουλος, Σπύρος Σκιαδαρέσης, Σπύρος Βασιλείου. Σύμβουλοι ήταν οι Γιάννης Μόραλης, Ι. Παπαδόπουλος, Αλίκη Παπαληγούρα, Μάριος Πλωρίτης, Ντόρα Τσάτσου, Μίκα Φατούρου, Δημ. Χαρισιάδης , Μάνος Χατζηδάκις.
Μόνιμος χορογράφος ήταν η Ράλλου Μάνου- Ντόρα Τσάτσου και έκτακτοι οι Αγγελος Γριμάνης- Μανώλης Καστρινός.
Μεταξύ άλλων στις παραστάσεις εμφανίστηκαν οι : Bαγγέλης Σειληνός, Κέλλυ Χριστοφορίδη, Ανδρέας Περής, Χρήστος Μπουλιάκης, Δημήτριος Δασκαλέας, Αντώνης Μανούσος, Φοίβος Ντόμης, Θάνος Σαμιος, Ρένα Καμπαλάδου, Γιώργος Εμιρζάς, Τζένη Συρίγου, Ρίτσα Γιαννιώτου.



Χ Χ Χ


Τον Οκτώβριο του 1959 στο Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης εμφανίζεται το γερμανικό μπαλέτο Junge Ballett που παρουσίασε χορευτικά κομμάτια με μουσική Μότσαρτ, Σοπέν, Πουλένκ, Οφενμπαχ και Τζώρτζ Γκέρσουϊν («Ένας Αμερικανός στο Παρίσι»)



Χ Χ Χ


Το Μεγάλο Τσίρκο της Γαλλίας της Γαλλίας «Τaras Bulba» παρουσιάστηκε το 1959 στη Θεσσαλονίκη. Το Τσίρκο είχε ελέφαντες, τίγρεις, αραβικά και ολλανδικά άλογα, Ινδιάνους καβαλάρηδες, ακροβατικά, ταχυδακτυλουργούς, παλιάτσους, κλπ.



Χ Χ Χ


Το Θέατρο της Τέχνης του Μπαλέτου παρουσίασε στο Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης από 24-27 Σεπτεμβρίου 1959 το καλλιτεχνικό Γραφείο του Θόδωρου Κρίτα.


Χ Χ Χ



Το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη με πρωταγωνίστρια την Ειρήνη Παπά ανεβαίνει στο Θέατρο «Παλλάς» (μάλλον μετά το 1958), το έργο του Μανώλη Σκουλούδη «Ο ηλίθιος» (από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Ντοστογιέφσκι), σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη, μουσική Μανώλη Σκουλούδη, σκηνογραφία-κοστούμια Γιάννη Στεφανέλλη.
Οι ηθοποιοί της διανομής : Κ. Παπάς, Ειρήνη Παπά, Μ. Κατράκης, Κ. Μπαλαδήμας, Ν. Παπαδοπούλου, Γιώργος Παπάς, Σπ. Παπαφραντζής, Γ. Βελέντζας , Ανδρέας Λάππας, M. Σακελλάριος, Ελένη Ζέρβα, Γιώργος Δήμου, Αλέκα Παίζη, Ντένις Μπαλτσαβιά, Μ. Σλιπίδου, Δ. Κατσούλης, Χρ. Χειμάρας, Ν. Βασταρδής, Κ. Δεληγιάννη, Θόδωρος ¨Εξαρχος, Γιώργος Βλαχόπουλος.
Η τιμή του εισιτηρίου ήταν τότε 25 δρχ.
Σε σημείωμα του στο έντυπο πρόγραμμα ο Μάνος Κατράκης γράφει : «Πριν από τριάντα χρόνια αντίκρισα για πρώτη φορά τα φώτα της ράμπας από τη μικρή και αξέχαστη σκηνούλα του θεάτρου των «Νέων» του Παγκρατίου. Ήταν μια νύχτα του Ιουνίου του 1928. Γιάννης Ξανθάκης λεγόταν ο άνθρωπος που με πήρε από το χέρι και με πήγε στο «Ντελίς» στην πρόβα του θιάσου που έπαιζε εκείνη την εποχή στο Παγκράτι υπό τους Παντόπουλο και Νικολόπουλο……..
Ο θίασος του Ε.Λ.Θ. αποτελείται από τριάντα μέλη, διαλεχτά στελέχη του Δραματικού Θεάτρου, με άρτιο τεχνικό προσωπικό με πλήρη σκηνικό εξοπλισμό……»
Στο πρόγραμμα της παράστασης αναδημοσιεύονται σχόλια του τύπου των ΗΠΑ -- Αγγλίας για την Ειρήνη Παπά :
*Hollywood Reporter (19.3.56) : « μια εκθαμβωτική νέα Ελληνίδα…..θα έχει κάθε πιθανότητα να γίνει μια μελαχρινή Γκρέτα Γκάρμπο……… Φαίνεται να έχει την ομορφιά ενός αρχαϊκού ελληνικού αμφορέα»
*Daily Mirror (31.3.56) : « η μελαχρινή αυτή καλλονή είναι εξαίρετη ηθοποιός και αποδίδει δύσκολες δραματικές σκηνές με πολύ ευκολία»
*Λουέλλα Παρσονς : « Η ελληνικής καταγωγής καλλονή είναι η πιο φλογερή πρωταγωνίστρια της Μετρο Γκολντουϊν και θα πρωταγωνιστήσει μαζί με τον Ρόμπερτ Ταίηλορ στο έργο «Δύναμη και υπερηφάνεια»


Χ Χ Χ



Έκτακτη συναυλία έδωσε η ορχήστρα Ελαφράς Μουσικής του ΕΙΡ στο γήπεδο της ΧΑΝΘ την Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου 1960.
Στο πρώτο μέρος διευθύνουν οι Αλλέκος Σπάθης-Κώστας Καπνίσης και τραγουδούν η Νάνα Μούσχουρη και ο Γιάννης Βογιατζής..
Τραγούδια που ακούστηκαν : «Φύγε» των Αλ. Σπάθη-Γ. Οικονομίδη, «Νοσταλγικοί ρυθμοί» των Αν. Χατζηαποστολου-Π.Παρθένη, «Τελευταία γιασεμιά» του Αττίκ, «Το μικρό το μαγαζί» των Αλ.Σπαθή-Ρ. Ζαλοκώστα, «Μένω σε κάποια γειτονιά» των Λ. Μαρκέα-Θ.Σοφού, «Μια πίκρα» και «Ο Καραγκιόζης» των Αλ. Σπάθη – Ρ.Ζαλοκώστα, «Κάνε λιγάκι υπομονή» των Μ. Σουγιούλ-Χρ.Γιαννακοπούλού, «Βαρκούλα» των Κ.Καπνίση- Χρ. Μάνεση, κ.ά.
Από τις συνθέσεις Μάνου Χατζηδάκι ακούστηκαν «Χάρτινο το φεγγαράκι», «Μέσα σ’αυτή τη βάρκα», «Η τιμωρία», «Ξέρω κάποιο στενό», «Για σένα την αγάπη μου», «Το φεγγάρι είναι κόκκινο», «Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι», «Κυπαρισσάκι».
Ο Χατζηδάκης διεύθυνε και τα «Περιμένοντας το χειμώνα» του Σπ. Μεντή, «Στους δρόμους της Αθήνας» των Στ. Ρουχωτά-Γ. Οικονομίδη, «Που πέταξε τ’ αγόρι μου « των Μ.Θεοδωράκη-Γ.Ρίτσου.
«Την εκδήλωση αυτη το ΕΙΡ αντιλαμβάνεται ως εκπλήρωση ενός χρέους του, προς την πνευματική και καλλιτεχνική Θεσσαλονίκη και ως μία αρχή ,η οποία, με την βοήθειά κοινού και καλλιτεχνών, θα καταστεί δυνατόν να έχει και την συνέχεια της» σημιώνεται στο πρόγραμμα της συναυλίας.


Χ Χ Χ


Στο θέατρο «Διονύσια» το 1923 η Αθηναϊκή Οπερέτα Γ.Δράμαλη παρουσίασε το έργο του Ν.Χατζηαποστόλου «Ερωτικά γυμνάσια» σε διασκευή και στίχους Ν. Παρασκευόπουλου. Πρωταγωνιστές είναι οι Εύα Σανδή, Τούλα Λωρη, Αγ.Γαβριηλίδου,Αννα Βώκου, Σάσα Λάμπη, Μ.Γαβαλά, Δ.Μαυρίδης, Ιω.Βαλέττας, Αντ. Παπαγεωργίου, Θ.Καρέζος, Γ.Δράμαλης, Νόρα Φρέντος.



Χ Χ Χ


Το καλοκαίρι του 1960 ο Κουν παρουσιάζει το «Γλυκό πουλί της νιότης» του Τ.Ουίλλιαμς με πρωταγωνίστρια την Μελίνα Μερκούρη πλαισιωμένη από τους Γιάννη Φέρτη, Σπύρο Καρδάρη, Αλέκο Ουδινότη, Νικο Κούρο,Γιώργο Κωνσταντίνου, Μίμη Κουγιουμτζή, Σοφία Μιχοπουλου, Μάγια Λυμπεροπούλου, Σπύρο Λαχά, Διαγόρα Χρονόπουλο, Μαρία Μαρμαρινού, Γιώργο Λαζάνη, Ελένη Σαγιανού, Σοφια Γιοτσοπούλου, Θόδωρο Κατσαδράμη.
Το έργο παρουσιάσθηκε σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη, μουσική Μάνου Χατζηδάκι, σκηνικά Γιάννη Στεφανέλλη, κοστούμια Ντέννης Βαχλιώτη, σκηνοθεσία Κ. Κουν.
Το καλοκαίρι του 1961 ο Κουν παρουσιάζει το «Ένα σταφύλι στον ήλιο» της Λώραίν Χανσμπερυ σε μετάφραση Μίτση Κουγιουμτζόγλου. Το ίδιο καλοκαίρι ανεβάζει τις «Καρέκλες», «το μάθημα», των «Φαλακρή τραγουδίστρια» του Ιονέσκο.
Το καλοκαίρι του 1962 ανεβάζει τον «Ρινόκερο » του Ιονέσκο και « Τα νέα παιδιά» του Ζοζέ – Αντρέ Λακούρ.


Χ Χ Χ


Στο Στρατιωτικό Θέατρο Θεσσαλονίκης το Θέατρο Αθηνών του Δημήτρη Μυράτ παρουσίασε το 1961 το έργο του Λουίτζι Πιραντέλλο «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» σε μετάφραση-σκηνοθεσία Δημ. Μυράτ, μουσική Μάνου Χατζηδάκι, σκηνογραφία Δημήτρη Μυταρά.
Στον θίασο, εκτός από τον Μυράτ, συμμετέχουν: Βούλα Ζουμπουλάκη, Γιάννης Αργύρης, Αλίκη Ζωγράφου, Αφροδίτη Γρηγοριάδου, Ελένη Σταυροπούλου, Ρούλα Χρυσοπούλου, Βύρων Πάλλης, Αναστ. Λαμπράκος, Κώστας Μακουδάκης, Θανάσης Μυλωνάς, Ζωίτσα Κουρούκλη, Δημ. Μπισλάνης, Νίκος Κάπιος, Χρήστος Ντούμας, Δημ.Φωτιάδης, Χρήστος Βαρδίκος, Μαρία Σακκά, Μαριάννα Σαρφάτη, Μαίρη Γαμβρέλη.
Σ’ αυτή την παράσταση γεννήθηκαν τα «Φερτε μου ένα μαντολίνο», «Ο ταχυδρόμος πέθανε», «Η πεθερά».


Χ Χ Χ


Το πρόγραμμα του 1ου Φεστιβάλ Ελαφρού Τραγουδιού που πραγματοποιήθηκε στις 12,13, και 14 Σεπτεμβρίου 1962 στο γήπεδο της ΧΑΝΘ, επειδή δεν ήταν έτοιμο ακόμα το Αλεξάνδρειο Μέλαθρο οργανώθηκε από την Ελληνική Μουσική Εταιρία και την ΔΕΘ.
Τα τραγούδια ; «Σαν χτυπήσει η ώρα δύο», «Χαραυγή», «Κι όμως υπάρχει χαρά», «Θέλω ν’ ανοίξω ένα παράθυρο», «Ένα περιστέρι», «Έχω μια αγάπη», «Πιο πάνω απ’ τα σύννεφα», «Να ‘ ρχόσουν τώρα αγάπη μου», «Κάποιος σ’ αγάπησε», «Νασουν πουλάκι», «Ας το παράθυρο ανοιχτό»,»Τραγούδι χωρίς τέλος», «Το γιασεμί μυρίζει εδώ», «Αλυσίδες», «Τα προικιά», «Ξέρω ένα δρόμο», «Οι χαρές της ζωής», «Το παραμύθι το παλιό», «Στου λιμανιού το καφενείο», «Κάθε ανθρώπινη καρδιά έχει το μυστικό της».
Οι ερμηνευτές : Γιάννης Βογιατζής, Κρύσταλ, Γιοβάννα, Σώτος Παναγόπουλος,Φώτης Δήμας, Τζένη Βάνου, Νινή Ζαχά, Εύη Μυλωπούλου, Δημήτρης Μπαξεβανάκης, Μπελίντα, Μαίρη Μώντ, Νάντια Κωνσταντοπούλου, Ζωή Κουρούκλη, Κώστας Προκοπίου. Στο σημείωμα του προγράμματος αναφέρεται «Με τις τρεις πανηγυρικές συναυλίες που για πρώτη φορά φέτος δίνονται στην πόλη μας (Θεσσαλονίκη), φιλοδοξούμε να καθιερώσουμε τον τόσο χρήσιμο θεσμό του Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού. Μα δίνεται η ευκαιρία να ευχαριστήσουμε όλους όσους συνέβαλαν γι’ αυτό το σκοπό».Το υπογράφουν ΔΕΘ – ΣΜΕ.


Χ Χ Χ



Ο ιμπρεσάριος Θεόδωρος Κριτας παρουσίασε στην Θεσσαλονίκη το 1966 το Holiday on Ice. Ήταν η 21η επέτειος του συγκροτήματος παγοδρομίες. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει την «Αιγυπτιακή φαντασία», το «Βαλς της πορσελάνης», «Στον ιππόδρομο», «Αγιος Φραγκίσκος 1900» », «Το όνειρο του τσιγγάνου», «006 7/8 και οι χρυσές ομολογείες» (εμπνευσμένο από τον Τζαίημς Μποντ)




Χ Χ Χ
Την περίοδο 1969-70 ο θίασος Αλίκης Βουγιουκλάκη-Δημήτρη Παπαμιχαήλ παρουσιάζει τη «Ναταλί-ήρθα και θα μείνω» των Ρ.Βίντσι-Ζαν Βαλμύ, σε μετάφραση της κυρίας Κατερίνας, σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαμιχαήλ, σκηνικά Διονύση Φωτόπουλου, μουσική επιμέλεια Ρηνιώς Παπανικόλα.
Στον θίασο εκτός από τους δύο πρωταγωνιστές συμμετείχαν οι : Τζένη Ζαχαροπούλου, Πέτρος Λοχαίτης, Σοφία Ρούμπου, Τζόλυ Γαρμπή, Γιώργος Τσιτσόπουλος, Νίκος Τσούκας.


Χ Χ Χ


Την περίοδο 1969-70 ο θίασος Κάκιας Αναλυτή-Κώστα Ρηγόπουλου ανέβασε την κωμωδία του Λουί Βερνεϊγ «Ερωτας και πολιτική» σε μετάφραση Πλάτωνα Μωσαίου, σκηνοθεσία Βίκτωρα Παγουλάτου, μουσική επιμέλεια Δανάης Ευαγγελίου, σκηνογραφίες Γιώργου Ανεμογιάννη.
Εκτός από τους θιασάρχες στην παράσταση συμμετείχαν οι Βαγγέλης Βουλγαρίδης, Μπεάτα Ασημακοπούλου, Βασίλης Πλατάκης, Δημήτρης Μπισλάνης.


Χ Χ Χ


«Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα», ήταν το έργο που παρουσίασε την περίοδο 1969-70 στο «Εγνατία» της Θεσσαλονίκης ο θίασος του Γιώργου Κωνσταντίνου. Ο ίδιος ο πρωταγωνιστής έγραψε και σκηνοθέτησε την κωμωδία που είχε σκηνικά Μανώλη Μαρινάκη και μουσική επένδυση από δημοτικά τραγούδια.
Στον θίασο συμμετείχαν οι Πίτσα Κονιτσιώτη, Χάρις Λουκεά, Κώστας Παληός, Χρήστος Δοξαράς, Δήμητρα Ζέζα, Γωγώ Ατζολετάκη, Ακης Αναγνώστου, Θόδωρος Μούρτας, Γιάννης
Βουγιοκλής, Αλέξης Κωνσταντής, Γιώργος Μπαγιώτης, Κώστας Φραγκιαδάκης



Χ Χ Χ


Στο πρώην «Στρατιωτικό Θέατρο» Θεσσαλονίκης που είχε μετονομαστεί σε «Θησευς» ο θίασος του Μίμη Φωτόπουλου ανεβάζει το 1973 το έργο του Γ. Χασεκ «Ο καλός στρατιώτης Σβέικ», σε διασκευή Σωτήρη Πατατζή, σκηνοθεσία Μίμη Φωτόπουλου, σκηνογραφίες Πέτρου Καπουράλη, κοστούμια Έρρικας Ευαγγελίδου, μουσική επιμέλεια Γιώργου Λεφεντάριου.
Στην κριτική του τότε ο Κ.Γεωργουσόπουλος είχε σημειώσει «Η επανάληψη του Σβέικ είναι ένα υποκριτικό μάθημα κωμικού ήθους και μέτρου στην σημερινή αλαζονεία του κωμικού μας, και μόνο γι’ αυτό είναι προσφορά και τόλμη»
Εκτός από τον θιασάρχη στην παράσταση παίρνουν μέρος οι : Χάρης Χαράκος, Γιάννης Λιακάκος, Ανδρέας Μαμαης, Χρυσούλα Καριώρη, Τάκης Καραθανάσης, Φρόσω Κοκόλα, Λευτέρης Ιατρού, Κώστας Θέμος, Μάκης Πειθής, Πέρυ Ποράβου, Λαυρέντης Διανέλλος, Γιώργος Αρμαδώρος, Ελένη Καλλία.

Χ Χ Χ

To καλοκαίρι του 1974 στο Θέατρο Κήπου Θεσσαλονίκης ο Πέτρος Φυσσούν παρουσίασε το έργο του Λόρκα «Οι Φασουλήδες του Κατσιπόρρα».
Την εποχή εκείνη το θέατρο διηύθυναν δύο σημαντικοί άνθρωποι,ηΛέλα Σκορδούλη και ο Τάκης Κάσσης.
Η μουσική του έργου ήταν του Χρήστου Λεοντή και οι στίχοι του Λευτέρη Παπαδοπούλου, την σκηνοθεσία-διασκευή έκανε ο Πέτρος Φυσσούν, τα σκηνικά-κοστούμια ο Γιώργος Πάτσας και τις χορογραφίες επιμελήθηκε η Ρένα Καμπαλάδου.
Κατά σειρά εμφανίσεως στην παράσταση παίρνουν μέρος οι : Ρένα Καμπαλάδου, Πέτρος Φυσσούν, Βαλεντίνη Μουτάφη, Δήμος Σταρένιος, Αντρέας Παπαδόπουλος, Χρίστος Παναγιωτέλης, Κατερίνα Αποστολέλη, Γιάννης Παπαλάμπρος,Δημήτρης Μήτσουλας, Αντώνης Ζώρζος, Ανδρέας Παπασπύρος, Δημήτρης Γαλανόπουλος, Φάνης Χηνάς, Αλέκος Μαυρίδης, Σάκης Σουντουλίδης, Δημήτρης Παπαγεωργίου, Αργύρης Παυλίδης, Πίτσα Μαντζουράτου, Δώρα Σοφοτάσιου,Λίτσα Βαίδου.


Χ Χ Χ



«Κάθε χρόνο τέτοια μέρα» ήταν το έργο του Μπέρναρντ Σλέηντ που παρουσίασε ο θίασος Αλέκου Αλεξανδράκη – Νόνικάς Γαληνέα σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά, την περίοδο 1975-76.
Στο έντυπο πρόγραμμα δημοσιεύεται ένας μικρός διάλογος Βουτσινά-Κώστα Τσαχτσή απ’ όπου σταχυολογούμε τρία αποσπάσματα :
Βουτσινάς : Aρχισα να κάνω θέατρο μόνος μου, στο δωμάτιό μου. Μιλούσα φωναχτά στους φίλους μου σα να ήταν παρόντες. Έκανα θέατρο για να ξορκίζω τη μοναξιά μου.
Ταχτσής : Οι σύγχρόνοι Έλληνες δεν κάνουν ποτέ διάλογο – μονολογούν.
Βουτσινάς :Το θέατρο είναι σαν τη ζωή – δεν τελειώνει παρά μόνο τη στιγμή που πεθαίνουμε.


Χ Χ Χ


Ο Ντίνος Ηλιόπουλος και η Νόρα Βαλσάμη παρουσίασαν στο θέατρο «Χατζώκου» της Θεσσαλονίκης, το Νοέμβριο 1976, την κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου, «Ο φίλος μου το φάντασμα» βασισμένη στην κωμωδία «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης», σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου,σκηνογραφία Νίκου Πετρόπουλου, μουσική επιμέλεια Φώντα Λαλαούνη.
Στον θίασο συμμετείχαν οι Περικλής Χριστοφορίδης, Μάγδα Σιμιτζή, Μαρίνα Εμμανοουήλ, Λευτέρης Ιατρού, Γιώργος Καραγιάννης, Νέλλη Ρήγα, Ελένη Σανίου.

Χ Χ Χ


Βραδιά Ελληνικής Οπερέτας δόθηκε στην ΧΑΝΘ την Τετάρτη 19 Απριλίου 1989 με διευθυντή τον Νίκο Αστρινίδη, κείμενα-παρουσίαση Σώτη Ζάνταλη.
Πήραν μέρος η Μαντολινάτα Θεσσαλονίκης, ο Χρόνης Νότας, η Φόνη Μπαμπούρη-Δελφινοπούλου,

Η δεκαετία του ’60 η καλύτερη μεταπολεμικά για την Θεσσαλονίκη

Η δεκαετία του ’60 ήταν η πιο δημιουργική, η πιο παραγωγική, η πιο ψυχαγωγική, μεταπολεμικά στην Θεσσαλονίκη.
Τον Σεπτέμβριο του 1960 λειτουργεί για πρώτη φορά η τηλεόραση στην Ελλάδα, όταν η ΔΕΗ διεκδικώντας την οργάνωση και λειτουργία της δημόσιας τηλεόρασης δημιουργεί το πρώτο στούντιο στον χώρο του περιπτέρου της στην ΔΕΘ. Πέντε χρόνια αργότερα στον χώρο της ΔΕΘ λειτουργεί ο πρώτος ιδιωτικός σταθμός, η «Τηλεόρασις Θεσσαλονίκης», με εμπνευστή τον διαφημιστή Στέλιο Πανέτσο.
Τον Απρίλιο του ’64 η νεολαία της Θεσσαλονίκης εμπνευσμένη από τις επεισοδιακές συναυλίες των Μπητλς και των Ρολλινγκ Στοουνς ανακαλύπτει στο θέατρο της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών το συγκρότημα «Φορμιγξ» (με οργανίστα τον 20χρονο τότε Βαγγέλη Παπαθανασίου) και για πρώτη φορά μια συναυλία περνάει στην πρώτη σελίδα των εφημερίδων προβάλλοντας σκηνές υστερίας.
Οι «Φορμιγξ» επιστρέφουν θριαμβευτικά τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς στο «Αλεξάνδρειον Μέλαθρον», όπου σημειώθηκε το αδιαχώρητο και σημειώθηκε νέο σκηνικό υστερίας.
Ήδη η Θεσσαλονίκη είχε απογειωθεί με την καθιέρωση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου κι από το 1962 του Φεστιβάλ Τραγουδιού – και τα δύο με οργανωτή την ΔΕΘ.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 κάθε γειτονιά της Θεσσαλονίκης έχει το δικό της συγκρότημα – και τον δικό της πειρατικό σταθμό. Και η Θεσσαλονίκη φέρνει τα πάνω κάτω όταν οι νεαροί «Ολύμπιανς» καθιερώνουν τον ελληνικό στίχο στο ρεπερτόριο τους και γράφουν ιστορία. Τους ακολούθησαν κι άλλα γκρουπ της Θεσσαλονίκης που, επίσης, πίστεψαν στην δύναμη του ελληνικού στίχου – αντίθετα με τα γκρουπ της Αθήνας. Οι «Στραιηντζερς» και οι «Απταϊτ», οι «Βόρειοι» και οι «Μονκς» και δεκάδες άλλοι.
Όλο αυτό το διάστημα οι Θεσσαλονικείς δείχνουν μια ιδιαίτερη προτίμηση στο ιταλικό – όπως και στο γαλλικό τραγούδι. Το «Πικαντιλλυ», το «Λουξεμβούργο» και η «Ιφιγένεια», κλαμπ της μόδας τότε, φέρνουν εξαιρετικές ιταλικές ορχήστρες και τα ιταλικά τραγούδια γίνονται πρώτα επιτυχία στην Θεσσαλονίκη (όπως το «A casa d’ Irene» του 1964) και μετά στην Αθήνα.
Έρχονται για εμφανίσεις στην Θεσσαλονίκη και προκαλούν σεισμό ο Τζοννυ Χαλλινταιη και η Συλβί Βαρταν κι αργότερα ο Αλ Μπανο και η Ρομινα Παουερ, η Παττυ Πραβο, ο Ροκυ Ρόμπερτς, ο Σέρτζιο Εντριγκο, ο Ντομενικο Μοντουνιο, η Νταλιντα, η Μαρι Λαφορέ, κ.α.
Παράλληλα με την έντονη νυκτερινή ζωή, τις συναυλίες, τις παραστάσεις υπάρχει και η κοινωνική ζωή. Οι κοσμικές χοροεσπερίδες έφθασαν στο απόγειο τους στη δεκαετία του ’60. Οι χοροί των Ανεμώνων, Χρυσού Τριφυλλιού, των αποφοίτων του «Ανατόλια» και μερικοί άλλοι προσελκύουν πολύ κόσμο, ενώ οι κυρίες και δεσποινίδες προετοιμάζονται για μήνες ολόκληρους στις μεγάλες μοδίστρες της εποχής, που απαιτούσαν πρόβες ατελείωτες και προσθήκες-αφαιρέσεις.
Μέχρι και χορό ντεμπυταντ οργάνωσε το Άσυλο του Παιδιού σε συνεργασία με τον «Ελληνικό Βορρά» που έγινε μόνο μια φορά και για πρώτη-ίσως και τελευταία φορά-οι νεαροί κύριοι τότε έραψαν «σμόκιν».


1960
Τελειοποιούνται τα φωτοαντιγραφικά μηχανήματα… Το τραμπολίνο γίνεται της μόδας… Η «Ψυχώ» τρομοκρατεί τους θεατές της μεγάλης οθόνης… Οι μεγάλες επιτυχίες στις ΗΠΑ: Are you lonesome tonight – Elvis Presley, It’s now or never – Elvis Presley, I’m sorry – Brenda Lee, The twist – Chubby Checker, Greenfields – Brothers Four, Poetry in motion – Johnny Tillotson, Beyond the sea – Bobby Darin, Tell Laura I love her – Ray Peterson.
Στην Γαλλία Ciao ciao bambina – Dalida, Les enfants du Piree – Melina Merkouri, Mustapha – Bob Azzan, Tu te laisses alles – Charles Aznavour.
Στην Ιταλία Romantica – Tony Dalara, Marina – Rocco Granata.

1961
Οι πρώτες πτήσεις στο διάστημα είναι πραγματικότητα… Τα γιο γιο γίνονται το νέο αγαπημένο παιχνίδι σ’ όλο τον κόσμο… Ο κινηματογράφος «Διονύσια» φιλοξενεί το σούπερ μιούζικαλ «Γουέστ Σάϊντ Στόρυ»…
Οι μεγάλες επιτυχίες στις ΗΠΑ: Runaway – Del Shannon, Tossin’ and turnin’ – Bobby Lewis, The lion sleeps tonight – Tokens, Blue moon – Marcels, Hit the road Jack – Ray Charles, Surrender – Elvis Presley, Wooden heart – Joe Dowell, Hurt – Timi Yuro, Let’s twist again – Chubby Checker, Corinna Corinna – Ray Peterson.
Στην Γαλλία: La bamba – Dario Moreno, Non je ne regrette rien – Edith Piaf, Pepito – Los Machucambes.
Στην Ιταλία: What a sky – Nico Fidenco, 24 mila baci – A. Celentano, Legata a un granello di sabbia – Nico Fidenco, La novia – Tony Dallara.

1962
Τίθεται σε τροχιά ο πρώτος δορυφόρος τηλεπικοινωνιών Telstar… Καθιερώνεται η εκπομπή Candid Camera στην τηλεόραση των ΗΠΑ… Οι μεγάλες επιτυχίες στις ΗΠΑ: Roses are red – Bobby Vinton, Telstar – Tornadoes, Stranger on the shore – Acker Bilk, The stripper – David Rose, The loco-motion – Little Eva, Return to sender – Elvis Presley, Midnight in Moscow – Kenny Ball, Ramblin’ rose – Nat King Cole, All alone am I – Brenda Lee, Sealed with a kiss – Bryan Hyland, Speedy Gonzales – Pat Boone.
Στην Γαλλία: Et maintenant – G. Becaud, Ne me quitte pas – Jacques Brel, Retiens la nuit – J. Hallyday, Tous les garcons et les filles – Francoise Hardy.
Στην Ιταλία: Tango Italiano – Milva, Quando quando quando – Tony Renis, Moliendo café – Mina, Cuando calienta el sol – Hermanos Rigual.

1963
Δολοφονείται ο Πρόεδρος Κέννεντυ… Η πιο πολυσυζητημένη ταινία της χρονιάς είναι η «Κλεοπάτρα»… Ο Τζαιημς Μποντ εμφανίζεται στην μεγάλη οθόνη…
Οι μεγάλες επιτυχίες στις ΗΠΑ: Dominique – Singing Nun, Sukiyaki – Ku Sakamoto, Louie Louie – Kingsmen, If I had a hammer – Trini Lopez, Blame it on the bossa nova – Eydie Gorme.
Στην Γαλλία: L’ ecole est finie – Sheila, Elle etait si jolie – Alain Barriere, La mamma – Charles Aznavour
Στην Ιταλία: Cuore – Rita Pavone, Sapore di sale – Gino Paoli, O mio signore – Edoardo Vianello.

1964
Η Μπητλομανία κυριεύει όλο τον κόσμο… Οι νέες τάσεις στην μόδα που σκανδαλίζουν: οι μπλούζες «ση θρου» και τα μαγιό τόπλες… Η μεγάλη οθόνη γεμίζει από την πολυβραβευμένη «Ωραία μου κυρία»… Ο «φυγάς» εμφανίζεται για πρώτη φορά στην αμερικάνικη TV...
Οι μεγάλες επιτυχίες στις ΗΠΑ: I want to hold your hand – Beatles, Can’t buy me love – Beatles, Oh pretty woman – Roy Orbison The house of the rising sun – Animals, I feel fine – Beatles, She loves you – Beatles, Hello Dolly – Louis Armstrong, Everybody loves somebody – Dean Martin, My boy lollipop – Millie Small, The girl from Ipanema –Astrud Gilberto, You really got me – Kinks.
Στην Γαλλία: Ma vie – Alain Barriere, Nathalie – Gilbert Becaud, Que c’est triste Venise – Charles Aznavour, Vous permettez monsieur – Adamo
Στην Ιταλία: Una lacrima sul viso – Bobby Solo, Non ho l’ eta – Gigliola Cinquetti, In ginocchio da te – Gianni Morandi.

1965
To skateboard αρχίζει να κερδίζει έδαφος… H Julie Andrews κατακτά μικρούς και μεγάλους με την «μελωδία της ευτυχίας»
Οι μεγάλες επιτυχίες στις ΗΠΑ: Satisfaction – Rolling Stones, Yesterday – Beatles, You’ve lost that lovin’ feelin’ – Righteous Brothers, Downtown – Petula Clark, Wooly bully – Sam the Sham, What’s new pussycat – Tom Jones, For your love – Yardbirds, Goldfinger – Shirley Bassey, In the midnight hour – Wilson Pickett
Στην Γαλλία: Aline – Christophe, Capri c’est fini – Herve Vilard, Poupee de cire poupee de son – France Gall.
Στην Ιταλία: Se piangi se ridi – Bobby Solo, Il silenzio – Nini Rosso, Si fa sera – Gianni Morandi

1966
Τα miniskirts είναι η νέα ενδυματολογική επιδημία πρώτα στην Αγγλία και ΗΠΑ… Η Raquel Welch γίνεται το πιο καυτό σεξουαλικό σύμβολο της 10ετίας στο Χόλλυγουντ… Ξεκινάει στην τηλεόραση η σειρά Star Trek…
Οι μεγάλες επιτυχίες στις ΗΠΑ: I’m a believer – Monkees, Monday Monday – Mamas & Papas, Summer in the city – Lovin Spoonful, Wild thing – Troggs, When a man loves a woman – Percy Sledge, 96 tears - ? & The Mysterians, These boots are made for walkin’ – Nancy Sinatra, Strangers in the night – Frank Sinatra, Sunny – Bobby Hebb, That’s life – Frank Sinatra, Guantanamera – Sandpipers
Στην Γαλλία: La boheme – Charles Aznavour, Un homme et une femme – Pierre Barouh/Nicole Croisille, La poupee qui fait non – Michel Polnareff
Στην Ιταλία: Dio come ti amo – Domenico Modugno, La fisarmonica – Gianni Morandi

1967
Το ποστερ γίνεται Νο1 διακοσμητικό είδος για το σπίτι.
Οι μεγάλες επιτυχίες στις ΗΠΑ: Daydream believer – Monkees, Somethin’ stupid – Nancy & Frank Sinatra, The letter – Box Tops, Light my fire – Doors, Respect – Aretha Franklin, Soul man – Sam & Dave, Tell it like it is – Aaron Neville, Release me – Engelbert Humperdinck, San Francisco – Scott McKenzie, A whiter shade of pale – Procol Harum, Gimme some lovin’ – Spencer Davis Group, Green green grass of home – Tom Jones.
Στην Γαλλία: L’ important c’est la rose – Gilbert Becaud, Inch Allah – Adamo, Le telephon – Nino Ferrer.
Στην Ιταλία: Cuore matto – Little Tony, A chi – Fausto Leali, Stasera mi butto – Rocky Roberts, Nel sole – Al Bano



1968
Η Ζακλιν Κεννεντυ παντρεύεται τον Αριστοτέλη Ωνάση. Το κινηματογραφικό γεγονός της χρονιάς είναι «2001: η οδύσσεια του διαστήματος». Το “Hair” ανεβαίνει στη Νέα Υόρκη και προκαλεί αντιδράσεις με τα γυμνά του.
Οι μεγάλες επιτυχίες στις ΗΠΑ: Hey Jude – Beatles, Love is blue – Paul Mauriat, The dock of the bay – Otis Redding, Mrs Robinson – Simon & Garfunkel, Those were the days – Mary Hopkin, Born to be wild – Steppenwolf, Fire – Arthur Brown, Simon Says – 1910 Fruitgum Company, Suzie Q – Creedence Clear water Revival, Delilah – Tom Jones.
Στην Γαλλία: Rain & Tears – Aphrodite’s Child, Desormais – Charles Aznavour, Je t’aime… moi non plus – Jane Birkin / Serge Gainsbour, Que se t’ aime – J. Hallyday
Στην Ιταλία: La tramontana – Antoine, La bambola – Patty Pravo, Applausi – Camaleonti.

1969
Ο αστροναύτης Νηλ Αρμστρονγκ είναι ο πρώτος άνθρωπος που πατάει στο φεγγάρι… 400.000 άτομα παρακολουθούν το φεστιβάλ του «Γούντστοκ»…
Οι μεγάλες επιτυχίες στις ΗΠΑ: Aquarius – 5th Dimension, In the year 2525 – Zager & Evans, Get back – Beatles, Sugar sugar – Archies, Dizzy – Tommy Roe, Na na hey hey kiss him goodbye – Steam, Oh happy day – Edwin Hawkins Singers.
Στην Γαλλία: Adieu jolie candy – Jean Francois Michael, Les champes Elysees – Joe Dassin.
Στην Ιταλία: Zingara – Bobby Solo, Ma che freddo fa – Nada, Lo straniero – Georges Moustaki.

ΟΙ ΑΟΡΑΤΕΣ «ΦΩΝΕΣ» ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Όταν το 1927 ο κινηματογράφος απέκτησε φωνή πολλοί ηθοποιοί τερμάτισαν ακουσίως την καριέρα τους διότι η φωνή τους κρίθηκε ακατάλληλη.
Η ταινία «τραγουδώντας στην βροχή» αναφέρεται χαρακτηριστικά στην περίοδο αυτή που πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες απ’ την μια μέρα στην άλλη πέρασαν στα αζήτητα. Έτσι μια σταρ του βωβού, την οποία υποδύεται η Jean Hagen, ντουμπλάρεται στα τραγούδια από την Debbie Reynolds. Στην πραγματικότητα, όμως, η Ρέυνολντς τραγουδά και στις δύο περιπτώσεις…..
Το Χόλλυγουντ στη αρχή κρατούσε ως επτασφράγιστο μυστικό το τραγουδιστό ντουμπλάρισμα κυρίως των πρωταγωνιστριών της. Μόνο τα τελευταία χρόνια που το γύρισμα των μιούζικαλ περιορίστηκε άρχισαν να αποκαλύπτονται τα ονόματα των αφανών «φωνών».
Είναι εκατοντάδες αυτοί-ες που δάνεισαν την φωνή τους. Οι πιο γνωστοί-ες είναι αυτοί που ακολουθούν, από μια έρευνα σε περίπου 2000 μιούζικαλ.
1. MARTHA MEARS (1908 – 86)
2. MARNI NIXON (1930 - )
3. EILEEN WILSON
4. BETTY WAND
5. JO ANN GREER
6. BILL LEE (1916 – 80)
7. TRUDY ERWIN
8. LUANE HOGAN (1918 – 2006)
9. BONNIE LOU WILLIAMS
10. CAROLE RICHARDS (1922 – 2007)
10. ANITA ELLIS (1920 - )
Με αρκετές ακόμα παρουσίες είναι οι φωνές των Jim Bryant, Martha Tilton, Hal Derwin, Virginia Rees, Sally Sweetland, Buddy Clark, Margaret Whiting, κ.α.


MARTHA MEARS

Η αόρατη παρουσία της σε 29 ταινίες του Χόλλυγουντ, με την ιδιότητα της ντουμπλέζ, της «φωνής που τραγουδά», δίνει στην Martha Mears τα σκήπτρα σε μια μικρή λίστα καλλιτεχνών που δάνεισαν την φωνή τους σε πρωταγωνίστριες οι οποίες δεν ήταν τραγουδίστριες.
Η Mears (1908 – 86) από το 1941 ήταν η φωνή των Χέντυ Λαμαρ, Σόνια Χένι, Βερόνικα Λαίηκ, Μαρτζορι Ρέυνολντς, Ρίτα Χαίηγουωρθ, Μισελ Μοργκαν, Λουσιλ Μπωλλ, κά.
Σ’ όλες τις ταινίες που τραγούδησε το όνομα της αποσιωπείται από τους τίτλους και μόνο μετά από πολλά χρόνια αποκαλύφθηκε η συμβολή της.
Οι πιο σημαντικές στιγμές της όταν η Ρίτα Χαίηγουωρθ τραγούδησε με την φωνή της στο «Cover Girl» («Σαν τα παραμύθια» - 1944) μεταξύ άλλων το «Long ago and far away» και η Μ. Ρέυνολντς χρειάστηκε την φωνή της για ν’ αποδώσει στο «Holiday Inn» ( Μουσική παρέλασις» - 1942) το περίφημο « Λευκά Χριστούγεννα».

EILEEN WILSON

Τραγουδίστρια με τις ορχήστρες του Will Osborne και του Les Brown ήταν η Eileen Wilson πριν αρχίσει να δανείζει την φωνή της στον κινηματογράφο.
Χάρη στην δημοτικότητα που απέκτησε από τις τακτικές εμφανίσεις της το 1950 – 52 στην τηλεοπτική εκπομπή «Your Hit Parade» είχε και δυο επιτυχίες δισκογραφικές. (A dreamer’s holiday – 1949 και Cold, cold heart – 1950).
Από το 1947 – 59 ήταν η «φωνή» των Σερή Νορθ, Αβα Γκαρτνερ, Συντ Τσαρίς, κά. Συνολικά 13 ταινίες χρησιμοποίησαν την φωνή της ντουμπλάροντας άφωνες τραγουδίστριες.
Η πιο σημαντική στιγμή της όταν τραγούδησε ως Συντ Τσαρίς στο «Words and music» («Ένα τραγούδι, μια ζωή» - 1948)


LOUANNE HOGAN

H Louanne Hogan (1918 – 2006) από το 1943 – 58 δάνεισε την φωνή της τουλάχιστον σε εννέα ταινίες. Ήταν η φωνή της Τζην Κραίην σε όλα τα μιούζικαλ της πρωταγωνίστριας.
Η πιο σημαντική της στιγμή ήταν στο «State Fair». («Νύχτες τ’ Απρίλη» - 1945).
Το 1951 ήταν μέλος του φωνητικού συγκροτήματος «Pied Pipers».


MARNI NIXON

Γεννημένη το 1930 η Marni Nixon είναι η διασημότερη και περισσότερο προβεβλημένη απ’ όλες τις τραγουδίστριες που δάνεισαν την φωνή τους σε άφωνες ή μέτριες φωνητικά πρωταγωνίστριες.
Στο «Βασιλιάς κι εγώ» του 1956 αυτή τραγούδησε κι όχι η Ντέμπορα Κερρ, στο «Γουεστ Σαιντ Στορυ» του 1961 αυτή ήταν η «φωνή» της Νάταλι Γουντ και στο «Ωραία μου κυρία» του 1964 η Ωντρευ Χεπμπορν ερμήνευσε τα αξέχαστα τραγούδια χάρη στη Νίξον.
Από παιδί τραγουδούσε με την χορωδία Ροτζερ Βάγκνερ, μετά στράφηκε προς την όπερα, τραγούδησε με τους Αρνολντ Σένμπεργκ και Ιβορ Στραβίνσκυ πριν στραφεί στο ελαφρό τραγούδι.
Την μοναδικά φορά που την είδαμε στον κινηματογράφο και μάλιστα να τραγουδά ήταν στον ρόλο μιας καλόγριας στην «Μελωδία της ευτυχίας» (1965).
Παντρεύτηκε τρεις φορές. Ο ένας σύζυγός της ήταν ο συνθέτης Ερνεστ Γκολντ («Έξοδος» - 1950) και ο γιός τους Αντριου Γκολντ έγινε συνθέτης και μουσικός του ροκ.
Η «Φωνή του Χολλυγουντ» και «Τραγουδιστή φωνή των Αστέρων» χάρισε, επίσης, μερικές από τις πιο υψηλές νότες της στην Μαιριλυν Μονρόε για το κινηματογραφικό τραγούδι «Diamonds are a girl’ s best friend».
Η φωνή της Νίξον πρωταγωνιστεί τουλάχιστον σε 14 ταινίες.



BETTY WAND

H φωνή της Betty Wand κάλυψε αδυναμίες πρωταγωνιστριών κυρίως της δεκαετίας του ’50 . Η φωνή της ακούγεται τουλάχιστον σε 12 ταινίες τραγουδώντας ως Εσθερ Γουήλλιαμς («Easy to love» / «Η σειρήνα της Φλόριντα» - 1953, «Pagan Love Song» / «Εξωτικές νύχτες» - 1950), ως Ταμάρα Τουμανοβα («Deep in my heart» / «Βαθιά μες στην καρδιά μου» - 19534) κά. Η φωνητική της παρουσία είναι έντονη και στην υπόκρουση των ταινιών «Gigi» (1958), «South Pacific» (1958), «Les Girls» (1957), «West Scole Story» (1961).


ANITA ELLIS

Γεννημένη το 1920 η Anita Ellis, ήταν το φωνητικό alter ego της Ρίτα Χαίηγουωρθ αλλά παράλληλα δάνεισε την φωνή της και στην Βέρα – Έλλεν και στην Τζην Κραίην και στην Σέρλεϋ Γουίντερς.
Αυτή τραγούδησε το «Put the blame on mame» (και όχι η Χαίηγουωρθ).
Η Ellis είχε πρόβλημα με τις ζωντανές εμφανίσεις. Στα ελάχιστα ρεσιτάλ της έτρεμε, έκλεινε τα μάτια και τα χέρια της ήταν ακίνητα κολλημένα επάνω της. Δεν ξεπέρασε ποτέ την φοβία της.
Έκανε την τελευταία της δημόσια εμφάνιση το 1987 και μετά αποσύρθηκε στο σπίτι της. Σήμερα (Μάρτιος 2007) δεν αναγνωρίζει τους φίλους της και δεν μπορεί ν’ απολαύσει την μουσική πάσχοντας από τη νόσο του Αλτζχάιμερ. Είναι αδερφή του ηθοποιού – τραγουδιστή Larry Kert (1930-91).


TRUDY ERWIN

Η τραγουδίστρια Trudy Erwin (ή Irwin) έγινε γνωστή πρώτα με την ορχήστρα Kay Kyser, κυρίως το 1942 – 43. το 1947 ήταν τραγουδίστρια στη ραδιοφωνική εκπομπή του NBC «The Jack Paar Show».
Ήταν η φωνή της Κim Novak στο φιλμ «Pal Joey» («O φιλαράκος μου» - 1957) και της Λούσιλ Μπωλλ στο «Too many girls» («Έρως υπό απαγόρευσιν» - 1940).
Ως τραγουδίστρια της ορχήστρας Kay Kyser εμφανίζεται στο φιλμ του 1943 «Stage door Canteen» («Αστέρια σε συναγερμό»).
Συνολικά φέρεται να έχει δανείσει την φωνή της τουλάχιστον σε δέκα ταινίες.
Το 1943 ηχογράφησε δύο επιτυχίες με τον Μπινγκ Κροσμπυ (και τις δύο από το μιούζικαλ «Οκλαχόμα»).


BILL LEE

O Bill Lee (1916 – 80) είναι ίσως ο πιο γνωστός τραγουδιστής που δάνεισε την φωνή του στον κινηματογράφο. Υπήρξε και ο ίδιος ηθοποιός με αρκετές εμφανίσεις.
Ακούγεται στις ταινίες «Nοτιος Ειρηνικός» (1958), «Επτά νύφες για επτά αδέλφια» (1954) «Words and music» («Ένα τραγούδι μια ζωή» - 1948), «Η μελωδία της ευτυχίας» (1965 – η φωνή του φον Τραπ) «Τσάι και συμπάθεια» (1956).




CAROLE RICHARDS

H Carole Richards (1922 – 2007) τραγουδούσε από 4 χρονών. Παντρεύτηκε πέντε φορές.
Σήμερα την θυμόμαστε από την ερμηνεία της στο «Silver bells», που ηχογράφησε με τον Bing Crosby το 1950.
Στον κινηματογράφο ήταν η «φωνή» της Τζόαν Κώλφιλντ, της Βέρα – Έλλεν, και της Συντ Τσάρις (Brigadoon – 1954 / Deep in my heart – 1954 / It’s always fair weather – 1955, Silk stockings – 1957).
Στο ραδιόφωνο συνεργάστηκε με τους Φρανκ Σινάτρα, Μπομπ Χοπ, Μπινγκ Κρόσμπυ, Ντην Μάρτιν, Τζέρρυ Λιούις.


JO ANN GREER

Όταν η Jo Ann Greer πέθανε τον Ιούνιο του 2001 ελάχιστα ήταν γνωστά για την καριέρα της. Ήταν παντρεμένη με μέλος της ορχήστρας Lawrence Welk. Εμφανίστηκε σε τηλεοπτική εκπομπή του Welk στα τέλη της 10ετιας του ’60 τραγουδώντας Strangers in the night. Τραγούδησε ακόμα με τις ορχήστρες Ray Anthony, Sonny Burke, Les Brown. Με τον Anthony ηχογράφησε το “You’re a heartbreaker” (1953), που δύο χρόνια αργότερα ερμήνευσε σε δίσκους και ο Έλβις Πρίσλεϋ.
Ντουμπλάρισε φωνητικά την Ρίτα Χαίηγουωρθ, την Έσθερ Ουίλλιαμς, κ.α.


FLO SANDONS

Στην ιταλική ταινία του 1951 «Anna» η πρωταγωνίστρια Συλβάνα Μανγκανο (1930 – 89), σύζυγος του παραγωγού Ντίνο ντε Λαουρεντις, τραγουδά με εκρηκτικό ταμπεραμέντο μια σύνθεση με τίτλο «Anna» ή «El negro zumbon», που έγινε παγκόσμια επιτυχία σε δίσκους (1953).
Αρκετές δεκαετίες αργότερα μάθαμε ότι στην πραγματικότητα η φωνή ήταν της σπουδαίας Ιταλίδας τραγουδίστριας Flo Sandons, που, μεταξύ άλλων, είχε συμμετοχή και στα πρώτα φεστιβάλ του Σαν Ρέμο από το 1953-63 κερδίζοντας το α’ βραβείο το 1953 με το “Viale d’ autumno”. Πέθανε το 2006 σε ηλικία 82 χρονών.


BONNIE LOU WILLIAMS

H Bonnie Lou Williams τραγούδησε με την ορχήστρα Γκόρντον Τζενκινς το Bewitched (1950) και πιο πριν με την ορχήστρα Τομμυ Ντορσεϋ τα “Sleigh ride in July”, “More and more”, “I should care” (και τα τρια το 1945).
Στον κινηματογράφο «δάνεισε» την φωνή της στις Λανα Ταρνερ, Βιρτζίνια Μαγιο, Πατρίς Γουάϊμορ, Τζουν Χαίηβερ, Μπέτσυ Ντραίηκ, κ.α. Συνολικά η φωνή της ακούγεται σε περισσότερες από δέκα ταινίες.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΑΜΟ ΣΤΗΝ ΓΑΛΛΙΑ

Ένας άγνωστος έως σήμερα Έλληνας συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας και παραγωγός δίσκων έκανε λαμπρή καριέρα στην Γαλλία. Είναι ο Leo Missir (Μας είναι άγνωστο το πραγματικό του όνομα).Γεννήθηκε στην Σάμο στις 30 Απριλίου 1925.Υπηρξε καλλιτεχνικός διευθυντής της δισκογραφικής εταιρείας Barclay .Ανακάλυψε καλλιτέχνες όπως οι Leni Escudero,Rika Zarai,Patricia Carli,Paul Mauriat .Συνεργάστηκε με τους Charles Aznavour,Dalida,Leo Ferre,Jaques Brel,Daniel Guichard,Nicoletta,David Alexander Winter κ.α .

Ίσως το πιο γνωστό του τραγούδι στην Ελλάδα είναι το Demain tu te maries με την Patricia Carli(1963).Όταν το 1986 βρήκε τραγικό θάνατο με ελικόπτερο στο Ντακάρ ο Daniel Balavoine,που ο ίδιος ανακάλυψε , διέκοψε κάθε δραστηριότητα και αποσύρθηκε. Δική του δημιουργία ήταν το Le cha cha cha des thons.που έκανε τεράστια επιτυχία η ορχήστρα Jacques Helian(1958).